Aan het rijtje Secret Cinema, Pitto, Estroe, Steve Rachmad, Patrice Bäumel en Darko Esser voegen we nu FS Green toe. De jonge Amsterdammer is beatmaker extraordinaire, heeft een State Award op zak en produceerde onder andere voor Winne en Zwart Licht. Onlangs stak hij zijn handen uit de mouwen voor een nieuwe editie van de SAE Institute Audiobot competition. De winnaar van die competitie, Camiel Munier – TFHats – zond de track F Machine in. Onze lezers kozen de track als favoriet, FS Green vijlt bij.

Door Michael Oudman
Foto’s: Eline Soumeru

Het is vrijdagavond. Het is nog maar half april, maar de zon staat al fier aan de hemel. De parken ruiken naar barbecues, op het water krioelt het van rustig dobberende bootjes. Maar wij – FS Green, Camiel Munier, Marco Antonio Spaventi en ondergetekende – zitten in korte broeken in één van de studio’s van het SAE Institute. Het is heerlijk weer, maar de muziek gaat voor. Gelukkig worden we koel gehouden door een zacht zingende airco, en worden we slechts door een enkele zonnestraal die door het geblindeerde glas weet te prikken herinnerd aan de lente. De rest van de tijd staren we geobsedeerd naar twee schermen waarop Ableton de track F Machine in al haar glorie aan ons toont.

Gespeeld met synths, gearrangeerd in Ableton en vocalen uit een documentaire over hypnose. Dat zijn zo ongeveer de belangrijkste kenmerken van de techno slash electrotrack die Camiel ingezonden heeft. Volgens FS Green, Franklin in het dagelijks leven, kan er nog wel wat gesleuteld worden aan het arrangement. Marco is er van overtuigd dat er op geluidstechnisch niveau nog winst te boeken is. Hoog tijd om aan de slag te gaan. Grofweg gaan we beginnen in Ableton, en eindigen in Protools. Wanneer we nog eens goed naar de track luisteren, blijkt dat er nog een klik geluid verborgen zit in de bassdrum. Nauwelijks te horen als je de gehele track luistert, maar oh zo goed aanwezig wanneer je de sporen stuk voor stuk je trommelvliezen laat masseren. En als je iets eenmaal gehoord hebt, dan blijf je het horen. Omdat alles gesampled is van synths, filter Marco het schoonheidsfoutje weg.

Het arrangement is het volgende deel waar de heren zich over buigen. Marco is van mening dat het vocale gedeelte in het originele nummer te lang duurt en verplaatste het vocale gedeelte. “Je verliest de energie die daarvoor is opgebouwd” legt hij uit. Besloten wordt om het deel nu tussen de break en het vocale gedeelte zit te verwijderen. “Ik hou van de drop” zegt Franklin over het vocale gedeelte. “Kunnen we hem niet voor de break doen, in plaats van er na.” Marco kijkt op. “Terug dus?” Het antwoord is bevestigend. Marco is nog niet tevreden. De track bestaat nog te veel uit losse stukken. “Op een gegeven moment moet alles bij elkaar komen. Het is ook niet goed om twee breaks te hebben. Het moet juist los gaan!” Dan herinnert Franklin zich een baslijn aan het begin van de track.  “Gebruiken we dat alleen daar? Kunnen we die niet nog een keer terug laten komen?” Als Franklin zegt dat hij nog een drumgedeelte mist, is het tijd om de track even helemaal opnieuw te beluisteren. “Het is moeilijk om te focussen op een klein gedeelte, als je niet meer weet wat er voor en er na komt.”

Na de track nog een keer helemaal beluisterd te hebben, heeft Marco een mening. “We moeten de vocal vaker terug laten komen. Dat is wat de track maakt. We hebben twee vocalen waarmee we kunnen werken. En we kunnen ook de drums nog iets aangepast gebruiken.” Camiel vindt nog wel dat er wat overgangen zijn die te abrupt gebeuren. Er ontstaan wat momenten van leegte in de track. Volgens Marco zou de melodielijn meer door moeten gaan. Camiel biedt het verlossende woord. “Er zat een reverb op!” Dat betekent dat er een nieuwe zoektocht op komst is. Die naar een geschikte reverb om de leegte wat op te vullen. Uiteindelijk komt Marco uit bij de Reactor Space Master. “Je kunt er eg synthetische geluiden mee maken.”



Wat dan volgt is een schijnbaar eindeloze discussie, waarbij geluiden halve tellen heen en weer geschoven worden en stiltes voor claps geplaatst en verwijderd worden. Melodieën worden uitgerekt, ingefade, uitgefade en verplaatst. Vanuit het niets klinkt het ineens “I like where this is going” uit de mond van een zichtbaar blije Camiel. Terwijl Marco bezig is met de vocalen vraagt hij zich hardop af waar ze vandaan komen. Dat blijkt uit een documentaire over hypnose te zijn. “Het lijkt wel iets oud-acid achtigs” aldus Marco. Dat gezegd, valt hem op dat zowel de mannelijke als de vrouwelijke vocal in hetzelfde spoor staan. Het eerste wat hij doet is de boel splitsen. Na een korte pauze – waarbij zoals gewoonlijk de gesprekken louter over gear en geluid gaan – kijkt het trio opnieuw met frisse blik naar de track.

“We kunnen nog wel wat conga’s of andere percussie gebruiken hè?” vraagt Marco, die vindt dat er nog wel wat meer variatie in het midden nodig is. Franklin antwoord bevestigend, maar vindt ook dat er aan het einde nog wel wat mag gebeuren. Tegelijk zegt hij ook tegen Camiel dat hij wel goed moet nadenken over wat er gebeurd met zijn track. “Het zou zonde zijn als je achteraf denkt ‘hey, dat had ik liever toch niet gewild’. We kunnen natuurlijk wel gewoon experimenteren!” In de zoektocht naar meer percussie, stelt Camiel even later voor om de reversed claps van het begin te gebruiken. Ook de mannelijke vocal mag best wat vaker terugkomen. Om een nieuw stuk van de track in te luiden, bijvoorbeeld. Na nog wat kleine fine-tune sessies is het uiteindelijk tijd voor de pro-tools sessie, waarin de track gemasterd wordt.

Bij de masteringsessie is het Marco die laat zien wat hij waard is. In sneltreinvaart – soms met auditieve ondersteuning, soms niet – past hij de volumes van de sporen aan, en filtert oneffenheden weg. Eén noot van de baslijn blijkt te luid te zijn. Om er achter te komen welke noot het is, speelt hij mee. Wanneer de juiste noot aangeslagen is, zoekt hij de frequentie ervan op, en filtert vervolgens zo een deel van de frequentie weg, dat er een harmonieus geluid over blijft. Om de track een wat meer electro gevoel te geven komt er meer sub-bas bij. Tijdens het renderen van de track valt een automatie van één van de drum stukken op. Niet in positieve manier. Besloten wordt om die snel te verwijderen. Nog eenmaal wordt de track gerenderd en beluisterd. Het trio is tevreden met het resultaat, en ik kan het daar alleen maar mee eens zijn. 10 seconden erbij, een nieuw arrangement en een gemasterde track die ondertussen al op 22tracks staat. Da’s nog eens een resultaat.

F machine (winner Audiobot competition 2011; before) by TFHats

F-Machine (winner audiobot competition 2011; after) by TFHats