23/5. Chilly Gonzales - Ivory Tower (Arts & Crafts)

Thursday 19 August, 2010

Jason Beck, bij de meesten bekend als Gonzalez, is een buitenbeetje. Klassiek getraind pianist die rap albums maakte. Songschrijver en producer - voor ondermeer Feist, Mocky en Peaches - die even vrolijk pendelt tussen genres en stijlen als anderen van t-shirt wisselen. Hoog begaafd muziekdier met anarchistische trekjes. Canadees staatsburger die verhuisde naar Berlijn en alweer enige tijd werkt vanuit Parijs.

Ivory Tower is Gonzales' zevende album (of negende, als je twee geflopte popalbums onder zijn geboortenaam meetelt) en het is gelinkt aan de gelijknamige film naar een script van Beck; zijn landgenoten Peaches, Feist en Tiga zijn te zien in de rolprent die vanaf september in roulatie gaat. Maar niet zijn te horen op het album, dat ook weer geen recht-toe recht-aan soundtrack is. Wat is Ivory Tower dan wel? Een eigenwijs en grillig popalbum.

Gonzales' loopbaan kent drie verschillende trajecten: de rap albums onder de naam Gonzalez; de volledig instrumentale en impressionistische pianomuziek van Solo Piano, zijn populairste plaat; en vocale albums met pianopop, zoals The Entertainer (2000) en zijn voorlaatste, Soft Power uit 2008. Ivory Tower past tussen die laatste twee platen. Het biedt intelligente, vaak ironische pop die alle kanten uitwaaiert.

Prince
In zijn meest conservatieve, gestructureerde vorm klinkt Gonzalez op Ivory Tower als een soort eigentijdse versie van jaren '70 piano singer-songwriter (en hitmaker) Billy Joel. Op andere momenten is de eigenwijze Canadees een muzikale plaaggeest die conventies onderuit haalt. En even vaak is niet duidelijk waar de clown ophoudt en de artiest begint, zoals op de - het is vaker over Gonzalez opgemerkt - Prince-achtige discofunk pastiche You Can Dance.

Ivory Tower is geproduceerd door Alex 'Boys Noize' Ridha, die weliswaar tot het kringetje rond Erol Arkan, Soulwax en Tiga behoort maar zich hier van een andere kant laat zien. Zijn productie is transparant en heeft oor voor detail, zodat de op zich al gelaagde songs nog eens extra diepte krijgen doordat Ridha alle elementen in het arrangement - van orchestraties tot geluidseffecten - evenveel aandacht geeft. Dit is zo'n plaat die je snapt of niet. Dat is wel vaker het probleem met ironie.