3/5. Soul Mekanik - Eighty One Deluxe Edition (Wonk)

Tuesday 17 August, 2010

De Britse broers Kelvin Andrews en Daniel Spencer Moulds vormen al twintig jaar een producersduo. Hun eerste releases verschenen onder namen als Disco Brothers en (vooral) Sure Is Pure. In de jaren '90 waren ze ook actief als Astro Farm en Cavern 3. Ze bestrijken een flink deel van de dansvloer, van het hoekje waar de meiden rond hun handtassen dansen tot de spotlichten waar de progressive fans luistertips uitwisselen. De laatste tien jaar maken ze vooral muziek onder de naam Soul Mekanik, waarmee ze uitgroeiden tot de belangrijkste act van het Rip label.

Hun album Eighty One verscheen oorspronkelijk in de zomer van 2005 en is nu opnieuw uit, aangevuld met een twee schijf waarop een tiental remixen van albumtracks en clubreleases bijeen zijn gebracht. Vreemd genoeg ontbreekt Never Touch That Switch, track twee van het originele album, op deze Deluxe Edition. Daar staan de tien extra remixen dus tegenover. Eighty One telde enkele eerder verschenen club releases en het album leverde ook de latere single Wanna Get Wet, zodat het werkt als een Best Of Soul Mekanik 2000-2010.

Aan handbag of progressive doet Soul Mekanik niet. Zoals de titel van het album al aangeeft, moet je het geluid eerder in de jaren '80 plaatsen. Eighty One biedt electro en electro house, met aanzienlijk meer soul dan voor die genres gangbaar is. Dat komt vooral door de vocale bijdragen, die drijven op emotie. De ritmische onderbouw daarentegen is van een mechanische precisie. De spanning tussen die twee geeft Soul Mekanik zijn energie en zijn charme.

Radioliedjes
Dat blijkt al direct uit Intro, waarmee Eighty One opent: electro à la Kraftwerk, maar dan met vrouwelijke zang die je eerder van een progressive track verwacht. Ook Serobotik verpakt een Franstalige damesstem in een arrangement waarin de vocoder en de synthi-bas de toon aangeven. Niet alle tracks zijn 125 bpm, het tempo gaat ook regelmatig naar beneden voor een gebroken beat met melodie, zoals Go Upstairs bijvoorbeeld, dat verdacht veel wegheeft van een popliedje.

En zo laveert het hele album tussen clubmuziek en radioliedjes, vergelijkbaar met Freeform Five, met wie de gebroeders niet alleen een brede smaak maar ook een oor voor catchy arrangementen delen. Eighty One doet niet aan verbluffende vernieuwing of schokkende provocaties, het biedt goedgemaakte clubpop for now people. In 2005 een aangename plaat en dat is het in een wereld van dubstep, baile funk en Flying Lotus - die in 2005 nog onder de radar vlogen - nog steeds. Tussen de remixen zitten bijdragen van Maurice Fulton en Greg Wilson.