14/5. V/A - Body Language vol. 9, mixed by DJ Hell (Get Physical)

Thursday 12 August, 2010

DJ Hell staat, zoals bekend, vanaf het allereerste uur met zijn neus vooraan de house feestjes en houdt dat al een kwarteeuw vol, zonder te lijden aan zichtbare slijtage. Wat houdt hem gaande? Het moet de liefde voor electronische muziek zijn, zoals zijn bijdrage aan de Body Language mixreeks van het Berlijnse Get Physical label duidelijk maakt. Die biedt vijf kwartier kwaliteitsmuziek uit de jaren vroege jaren '80 tot nu en laat de inspiratiebronnen van de man uit München horen.

Maar de negende aflevering van Body Language is geen oefening in nostalgie. Daarvoor is Hell nog steeds teveel van deze tijd. En passent laat hij met zijn 23 tracks tellende mix horen waar de muziek van vandaag vandaan komt, uit de late jaren '70 en vroege jaren '80. Toppers van toen - bekend en minder bekend - staan naast meer actuele bijdragen en met elkaar vormen ze een vloeiend geheel. DJ Hell staat voor continuïteit en dat is precies 's mans belangrijkste bijdrage aan de hedendaagse scene.

Hell opent zijn 'epos' (groot woord, maar hier niet misplaatst) met zijn recente remix van Christian Prommers cover van die Ibiza parel uit 1989, Sueno Latina, wat op zich weer een bewerking was van Manuel Göttschings E2-E4. Remix, cover, bewerking, origineel - met die openingstrack maakt Hell in één klap zijn kijk op de zaak duidelijk. En zet hij de toon voor zijn Body Language mix: hier wordt uit geschiedenis en actualiteit een naadloos lint geweven.

Kraftwerk als strijkje
Overbekende clubknallers hoef je in Hells mix niet te verwachten, ultra-obscuur materiaal trouwens ook niet. Hier is een man aan het werk die niets meer te bewijzen heeft en alleen uit liefde voor het materiaal met veel kennis van zaken een mix boetseert. Zo staan half vergeten krakers van Baby Ford + Eon of Kirk Degiorgio broederlijk naast meer eigentijdse producties van Will Saul en Daniel Wang. Er zitten jaren en jaren tussen die tracks, maar de tijd valt weg.

En zonder de flow nadrukkelijk te onderbreken smokkelt Hell ook meer bezonken tracks van het Balanescu Quartet (Kraftwerks The Robot als strijkkwartet, uit 1994) of David Sylvian (Forbidden Colours, zijn bijdrage aan de soundtrack van de David Bowie film Happy Chrismas, Mr. Lawrence, uit 1982) in de mix. Hij presteert het zelfs om Walter Murphy's discobewerking (uit 1976) van Beethovens Vijfde Symfonie te koppelen aan krautrocker en synth-pionier Klaus Schulze; die hij vervolgens mixt met zijn eigen Germania, van zijn vorig jaar verschenen album Teufelswerk. Dat noem je macht over de materie.