4/5. Kele Okereke - The Boxer (Wichita/V2)

Sunday 20 June, 2010

Moeten we vrezen voor de toekomst van Bloc Party? Na drie groepsalbums komt Kele Okerere, de zanger en gitarist van het Londense kwartet artpunks, met een soloplaat. The Boxer trekt de lijn door die al was ingezet op het derde en meeste recente Bloc Party album, Intimacy van twee jaar terug. Dat betekent minder alternatieve rock en meer clubgerichte tracks. Zijn talent voor sterke hooks is Okereke gelukkig nog niet kwijt.

Voor alle duidelijkheid, The Boxer mag zwaar leunen op electronica, het album draait om liedjes en niet om grooves. Kele Okereke is en blijft in de eerste plaats een singer-songwriter, zoals goed blijkt uit de eerste single van het album, Tenderoni. Het is representatief voor de plaat.
 
Al zijn de beats potig en scheuren de synths als boze bijen, The Boxer maakt niettemin een ontspannen indruk. Alsof de maker van een keurslijf is verlost en zonder verwachtingen aan de slag is gegaan. Aan zijn zijde staat de New-Yorkse producer Alex Epton, die ook produceert onder het alias XXXchange. Hij geeft het album, ondanks de zwaar bewerkte sounds en effecten, een luchtig geluid mee. The Boxer ademt, tien ronden lang.

Als je enkel naar de teksten luistert is The Boxer een wave album met een donkere ziel, het had pak 'm beet The Sound of Comsat Angels uit 1981 kunnen zijn. Maar de muziek is helemaal nu: zwaar eclectisch, electronisch, en schitterend geproduceerd. Wat ook helpt om van The Boxer een plaat te maken waar je vaker naar teruggrijpt, zijn de songs. De tien compacte tracks, liedjes met kop en staart, zijn origineel en gevarieerd. En voor je het weet zitten ze in je kop.

Het is een boeiende botsing, deze clash van alternatieve rock en clubcultuur. Remixers kunnen er hun hart aan ophalen en avontuurlijke songs als On The Lam of Rise ombouwen tot monsters voor de dansvloer. Justice zou er jaloers van worden. En Bloc Party wellicht ook.

Kele Okereke - Tenderoni