14/5. Ost & Kjex - Cajun Lunch (Diynamic)

Tuesday 15 June, 2010

Noorwegen heeft natuurlijk meer te bieden dan space disco en eindeloze winters. Neem nu het duo Ost & Kjex, twee producers uit Oslo (Petter Haavik en Tore Gjedrem) die zweren bij kaas. Muzikale kaas, dus niet hip, niet trendy; eerder om verveeld je neus over op te halen. Maar in hun geval maken ze van kazigheid juist übercoole clubmuziek die verrast en een lange houdsbaarheidsdatum heeft. Kaas boven kaas.

Ze zijn al een tijdje actief en Cajun Lunch is de opvolger van hun debuutlangspeler, Some, But Not All Cheese, Comes From The Moon (Planet Noise, 2004). Twee jaar terug liepen ze de producer Solomun uit Hamburg tegen het lijf en gezamenlijk maakten ze de track Federlicht (uit op de Nordisch By Nature EP via Solomuns Diynamic label). Die krijgt nu een vervolg met Cajun Lunch.

Het eerste wat aan het album opvalt zijn de falsetto vocalen van Mr. Ost. Vocale house is doorgaans of gospel jubel of gay gekreun. Cajun Lunch daarentegen biedt glimmende club grooves met radio potentie, want met een paar edits zijn de tracks in te korten tot liedjes met kop, staart en herkenbare refreinen. De feel is onmiskenbaar house, maar dan wel met een Prince twist. Dat komt door die kopzang, ook vaak door Prince gebezigd. Het zal niemand verwonderen dat Ost & Kjex het afgelopen jaar nog Prince's Dirty Mind coverden.

Wie om een goeie baspartij verlegen zit, kan inspiratie halen uit dit album want het telt er meerdere. Die bassen klinken vol en diep, beter geproduceerd dan gebruikelijk, en zijn zonder uitzondering ongemeen funky. Bovendien stuwen ze niet alleen de groove, ze creeëren ook ruimte. Waardoor de arrangementen beter tot hun recht komen. Dat de mannen kunnen arrangeren blijkt bijvoorbeeld uit Bluecheeseblues, waarin het cajun thema uit de albumtitel muzikaal wordt ingevuld met dobro en mondharmonica. Er staan twee totaal verschillende versies direct achter elkaar: de eerste 'authentiek', de tweede housey. Beide maken sense.

Bugge Wesseltoft
Het tweede wat aan Cajun Lunch opvalt is de kwaliteit van de composities en productie. De mannen hebben overduidelijk affiniteit met de clubcultuur, maar ook een voorkeur voor muzikaal vlees op de minimal beats botten. Dat levert tracks op die ook buiten de dansvloer overeind blijven. Opener Mosambiquetravelplan is opgeluisterd met een piano die door niemand anders dan Bugge Wesseltoft kan zijn beroerd, zijn stijl is onmiskenbaar. Mr. Osts vocalen worden ondersteund door gastzangeres Tracee Meyn, ze zorgen voor extra contrast en dus diepgang.

Voeg aan dat alles een aantal overtuigend clubgrooves toe en je hebt een album dat ruim boven de middelmaat uitsteekt. Tracks als Continental Lover of Seraphine hebben - los van de vocalen - het geluid en de sfeer van Sasse's Moodmusic label, de excentriciteit van een Prince en de levenslust van klassieke house. Ost & Kjex maken house, maar dan van een ongebruikelijke soort. Ik zou zeggen: trommel ze op voor de zomerfestivals. Ze krijgen zelfs de drugshonden aan het swingen.

Ost & Kjex @ Insomnia 2008