3/5. Chris Carrier - Gosse De Paris (Robsoul)

Wednesday 12 May, 2010

Hoe diep we ook hebben zitten spitten in de kleine honderd releases die Chris Carrier de afgelopen tien jaar op de clubs losliet, een album zijn we niet tegengekomen. Dus tenzij we iets gemist hebben, is Gosse De Paris de eerste maal dat de producer uit Parijs zich op de lange baan waagt.  
 
Carriers house en deephouse producties zijn welkom bij iedereen die zijn clubbeats bij voorkeur met enig raffinement ziet opgediend. Geen grote gebaren, geinige gimmicks of brutale standjes bij onze Christophe. Een Justice is hij zeker niet, eerder het tegendeel. De man is bescheiden en staat bij voorkeur in de schaduw, terwijl de muziek het woord doet. 
 
Die muziek is zeker niet afwijkend of vernieuwend, maar staat in dienst van de sfeer in de club. Geen recept voor opgewonden twittersessies of vastlopende Facebook servers, maar Carrier heeft er niettemin het respect van collega's mee weten te winnen. Zijn producties zijn als een fijn toetje na een copieuze maaltijd. Het hapt smakelijk weg en pas als de borden worden afgeruimd, realiseer je je net het hoogtepunt van het diner te hebben geproefd.

Ambachtelijke toewijding
En laat Carrier van huisuit nu ook een banketbakker zijn die zijn liefde voor muziek liet prevaleren. Waarmee hopelijk is verklaard waarom Gosse De Paris geen aardbevingen veroorzaakt, maar niettemin keer op keer weet te boeien. Het is dit soort bijna ambachtelijke toewijding aan goede smaak - boven hype of snel gewin - die maakt dat house al twintig jaar nieuwe generaties clubbers weet aan te trekken.

Gosse De Paris heeft deephouse, house en zelfs een toefje garage - de vocale samples geven Cabaret Des Belles Lettres een vleug gospel mee. Het is allemaal net iets zwieriger dan wat een Masters At Work er van zouden maken en minder met exotische percussie gekruid dan wat chef Claussel er in diens Body & Soul keuken van bakt. Je krijgt er ook geen vette vingers van.
 
Als er iets op Gosse De Paris valt aan te merken, is het dat de langspeler niet als een album klinkt maar als een collectie clubtracks. Maar dat krijg je wanneer je al tien jaar tracks uitbrengt onder een twintigtal pseudoniemen en op een veelheid van labels - met zijn eigen Adult Only, Freak 'n' Chic, Get Physical, Brique Rouge en Phil Weeks' Robsoul  als bekendste. Maar wat zeuren we, house albums zijn dungezaaid. Smakelijke suiker- en vet-arme toetjes ook.

Chris Carrier - Cabaret Des Belles Lettres