Toen ze in 1999 jan en alleman een appelflauwte gaven met hun negende album The Soft Bulletin, was Flaming Lips al de mafste band van de alternatieve rock generatie. En sindsdien is het kwartet uit Oklahoma City alleen maar maffer, eigenwijzer en vooral ook beter geworden.  

 

Net als het geval was met het sci-fi conceptalbum Oshimi Battles The Pink Robots (2003) en het als een kruising van Beach Boys en Mothers Of Invention klinkende At War With The Mystics (2006) is ook album nummer twaalf, Embryonic, een aanrader van de bovenste plank voor iedereen die graag buiten de hokjes luistert en Radiohead tot zijn favorieten rekent. 

 

En niet eerder waren de Lips - huisstijl: Disney on acid - zo experimenteel en tegendraads als op Embryonic. Het album (18 tracks, 70 minuten) zou je hun krautrockplaat kunnen noemen, al klonk krautrock nimmer zo poppy en catchy als hier. En er is geen rockband die zo fraai harpen (!) in de arrangementen weet te verwerken als Flaming Lips. Het piept en schuurt, en vervolgens klinkt het weer hemels. Krankzinnige combi.

 

Zijn de songs catchy en de arrangementen dwars en tegendraads, toch klinkt Embryonic voor de Lips liefhebber niet onvertrouwd. De poetische teksten over kleine mensen in een groot heelal zijn gebleven, evenals de vage maar onmiskenbare jaren '50 science fiction sfeer. Nieuw zijn het kartelrandje en de post-rock uitspattingen. En al vraagt Embryo iets meer moeite, de beloning is navenant. Voor deze luisteraar de plaat van het jaar.