34/5. The XX - XX (Young Turks/V2)

Monday 2 November, 2009

Soms komen er uit de blauwe hemel debuutalbums vallen die creatiever, kleurrijker en volwassener zijn dan de werkstukken van menige geroutineerde act. En het wordt helemaal geestig als de debutanten de twintig nauwelijks zijn gepasseerd. Minder is meer en XX, door de groep zelf geproduceerd, is het overtuigende bewijs

The XX is een kwartet uit Londen - een gemengd dubbel: twee jongens en twee meisjes - dat elkaar op de middelbare school trof en een paar jaar later vet inzet op de Mercury Prize, de hoofdprijs van de Britse muziekindustrie. Hun visitekaartje, het eerste album XX, bevat stemmige wave pop die sterk herinnert aan de sferische droompop waarmee het 4AD label (Cocteau Twins, This Mortal Coil, Dead Can Dance) in de jaren '80 groot werd. Ook bij The XX is het altijd oktober en de lucht staalgrijs.

Maar hun muziek leunt meer op songs met een kop en een staart dan op muzikaal impressionisme. Zo zijn de tien liedjes plus instrumentaal intro van XX tien kijkjes in de binnenkamer van serieuze jongvolwassenen die vanuit hun eigen cocon naar een surrealistische wereld kijken.

Het staat volkomen los van de mode, het is pril maar verrassend inventief uitgewerkt en de songs - waar het allemaal omdraait - blijven hangen. Grootste troef: de wisselwerking tussen zanger/bassist Oliver Sin en zangeres/gitariste Romy Croft. Wordt The XX een orchidee of een paardebloem?