4/5. Hudson Mohawke - Butter (Warp/V2)

Friday 30 October, 2009

René Passet

Redacteur

Text: René Passet

Over Hudson Mohawke gaat het gerucht dat hij vlak voor de dood van Michael Jackson werd gepolst of hij niet wat wilde produceren voor de King of Pop. Ook bij andere grootheden uit de R&B scene staat de 23-jarige Schot inmiddels op de radar. Logisch, want als er iemand de scherpe kantjes en het avontuur kan terugbrengen in het bubbelgum genre, dan is het Hudson Mohawke wel.

Zijn debuutalbum Butter op Warp (afgelopen zomer grotendeels opgenomen in Amsterdam) staat vol verwijzingen naar de jaren '80, het tijdperk van de permanentjes, drukke discoplaten en eerste hip hop. Gek eigenlijk, want Ross Birchard, zoals HudMo voor de postbode in zijn woonplaats Glasgow heet, was nog niet eens geboren toen de SOS Band en Alexander O'Neal hun grootste successen vierden.

Wel was hij er vroeg bij. Op zijn tiende maakte Birchard zijn eerste mixtapes met de platen van zijn vader (die dj was). Dankzij het PlayStation programma Music 2000 zette hij op zijn twaalfde de eerste voorzichtige stappen op de planeet Sample, om daarna als DJ Itchy in de eindronde van de DMX dj kampioenschappen te belanden, als jongste finalist ooit. Hij was 15.

Schotse beatmaker
Niet lang daarna vindt Birchard aansluiting bij de kleine hip hop scene van Glasgow en gaat spelen bij de band Surface Empire waaruit het Lucky Me collectief groeit, een groep dj's en producers waaronder ook Rustie en Mr. Copy. Daarnaast raakt Birchard bevriend met producer Mike Slott, met wie hij het duo Heralds Of Change begint.

Er verschijnen wat singles en talloze mixtapes, maar het duurt tot 2007 eer Birchard iets op een groot label uitbrengt. Dat is de track Free Mo op een Ubiquity compilatie. Een jaar later duikt het alter ego Hudson Mohawke voor het eerst op. De naam is afkomstig van een inscriptie op een beeld dat in Birchards eeuwenoude huurhuis stond.

Ondertussen is er in de alternatieve hip hop scene behoorlijk wat opwinding ontstaan over de ongebruikelijke instrumentale beats die uit Schotland komen. De producties rammelen vaak aan alle kanten, zijn een beetje overstuurd en duren vaak maar een paar minuten. Maar ze klinken fris, anders, vreemd.

Neem Ooops! uit 2008, een moddervette single op Wireblock die inmiddels voor veel geld op muzieksite Discogs van de hand gaat en waarop HudMo laat horen dat zijn flipperkastbeats prima met rappers overweg kunnen. Rond diezelfde tijd hangt Warp aan de lijn. Het Londense platenlabel wil het succes van Flying Lotus bestendigen en de jonge, veelbelovende Schotse beatmaker (23) past perfect in dat plan.

Kermis in Vegas
Begin dit jaar brengt Warp de Polyfolk Dance EP uit. De zes nummers tellende single krijgt echter gemengde kritieken. Hudson Mohawke lijkt nog zoekende naar een nieuwe route door het beats bos, die (door hem verfoeide) paden als wonky, aquacrunk en glitch-hop weet te vermijden.

Op Butter is dat gelukt. Het nieuwe HudMo-geluid is bombastischer en kitscheriger dan voorheen, af en toe op het hysterische af. Zo plakt Birchard op opener Shower Melody direct psychedelische gitaren en megalomane synthesizers aan elkaar. Wat een binnenkomer! De introverte glitchy stijl van zijn eerdere werk is verruild voor uitbundige samples, luide drumpartijen en snerpend keyboardwerk met een hoog jaren '80 gehalte. Alsof Jimmy Jam & Terry Lewis samen met Luke Vibert en Kanye West een nachtje hebben doorgehaald op de kermis in Vegas.

Peter Pan
Tussen de achttien nummers - aan lange tracks heeft Hudson Mohawke nog steeds een broertje dood - vind je een paar vocale nummers, waarvan die met Olivier Daysoul het meest geslaagd zijn. Zo is Joy Fantastic (let ook op het hilarische Peter Pan-achtige intro) met zijn neonkleurige keyboards, zoete melodietjes en overstuurde cheapo drumcomputer zo'n track die je aan het eind van de avond nog weet te herinneren.

Op het zonnige Just Decided klinken Daysoul en HudMo als een hedendaagse tegenhanger van Zapp, Lakeside en Loose Ends. Melodie is voor Birchard belangrijker dan een dikke bas en melodie vind je dan ook plenty op Butter.

Voor fans van het eerste uur zijn er nummers als Zoo00Oom en Star Crackout, waarop HudMo de gordijnen even dicht doet. Om ze een nummer later weer wijd open te rukken met schreeuwende keyboardsamples en (zelf gedrumde) bombastische beats.

Butter is een dappere en zeer geslaagde stap richting volwaardig producerschap. Het is een rijk album dat per draaibeurt groeit en niet snel zal vervelen. "Ik wil leren arrangeren zoals Quincy Jones in z'n beste dagen", liet Hudson Mohawke uit zijn mond optekenen. Voor Michael Jackson mag het dan te laat zijn, binnenkort staat de telefoon in Glasgow roodgloeiend.

Hudson Mohawke - ZooO00oO0m