DJBroadcast

"Ik kan dat gevoel niet uitleggen. Je moet het gewoon voelen", klinkt het in openingsnummer Introspective op Faith. De Amerikaanse dj en producer Melvin Oliphant III, Traxx voor de buhne, beleeft zijn muziek en housegevoel ongemeen intens. Vergelijkbaar wellicht met iemand als I-F. Geen compromis, geen water bij de wijn.

Traxx maakt house met het oergevoel. Drumcomputers die wringen en schuren, baslijnen die wiebelen en grijs getinte keyboardvegen die na een paar minuten scheef gaan hangen. Een cowbell hier, een sample van de Peech Boys daar (Parametric Melody) en de bruutste hi-hats die je dit jaar op vinyl zult horen.

Vinyl ja, want Traxx is oude school Chicago tot het gaatje. Zijn debuutalbum Faith is verplichte kost voor iedereen die een kruisje slaat bij de klassiekers van Fingers Inc, Marshall Jefferson en Adonis. Maar let wel, Traxx maakt geen retro house. Samen met gelijkgestemde zielen als James T. Cotton en D'Marc Cantu maakt hij jakbeat. Faith staat er vol mee. Het is zo'n album dat het beste werkt bij een stroboscoop en een rookmachine. Energiek, rauw en onwaarschijnlijk dik. Voelt u hem?