94/5. Chris Clark - Totems Flare (Warp/V2)

Wednesday 22 July, 2009

René Passet

Redacteur

Text: René Passet

Als Aphex Twin de Lance Armstrong van het Warp team is, dan kun je Christopher Clark zonder twijfel beschouwen als de Alberto Contador van het roemruchte Britse platenlabel. De bescheiden Britse producer opereert al jaren in de schaduw van de meester, maar bewijst met zijn derde album Totems Flare dat hij anno 2009 muzikaal meer avontuur te bieden heeft dan Richard D. James.

Tekst: René Passet

Totem Flare is een stuk minder zwartgallig dan voorganger Turning Dragon (2008). Veel diverser ook. Clark combineert de subliminale schoonheid van Boards Of Canada met de abrupte beatwisselingen van Aphex Twin en de complexe structuur van Autechre. Waarbij de verhoudingen van die drie ingrediënten overigens bij ieder nummer anders liggen en de som der delen bovendien iets heel nieuws oplevert. Clark klinkt als Clark. Donker, ruig en futuristisch.

Nieuw op dit derde album is de microfoon die de Britse producer ter hand neemt. Wel zet hij er allerlei filters en vervormers tussen. Zo klinkt Clark op het ADHD-bommetje Rainbow Voodoo als een vitriool drinkende Trent Reznor, terwijl hij op de grimmige eerste single Growls Garden de vleermuizen van Bauhaus in een elektronische dwangbuis steekt.

Clarks hoofd zit zo propvol ideeën dat hij binnen zijn composities soms meerdere keren het stuur radicaal omgooit. Beste voorbeeld daarvan is Totem Crackerjack, waarop een breakbeats spugende drumcomputer halverwege na een flinke snuif speed op dubbele toeren verder ratelt terwijl er links en rechts allerlei nerveuze synths invoegen. Om een minuut voor het einde abrupt tot stilstand te komen en in zweefstand naar het einde te vliegen. Als een meesterlijke wielrenner, inderdaad.

Clark - Totem Crackerjack