125/5. Hell - Teufelswerk (International DeeJay Gigolo/NEWS)

Wednesday 6 May, 2009

René Passet

René Passet

Redacteur

Text: René Passet

Eerlijk is eerlijk, velen (inclusief ondergetekende) hadden hem al afgeschreven. Ooit was DJ Hell een koning en pionier, de man die de Duitse technoscene gestalte gaf en aan de wieg stond van electroclash. Maar zijn label International DeeJay Gigolo bleef te lang hangen in de tollende electroclash-draaimolen en op zijn solowerk haalde Helmut Geier - die inmiddels 46 jaren telt - nimmer meer het niveau van zijn albums Geteert und Gefedert (1994) en Munich Machine (1998). Het haar werd dunner, Hells rol leek uitgespeeld.
   
Maar nu is er Teufelswerk en potverdorie, het is een meesterwerk! Een dubbelaar waarin Geier zijn ziel en zaligheid heeft gelegd, waarop hij iedere nog uitstaande vriendendienst heeft geïnd en waarbij hij drie jaar lang tot het gaatje ging om alles kloppend te krijgen. Kortom, een album dat de jaarlijstjes moeiteloos gaat halen.
 
Wie had dat gedacht? Hells voorlaatste langspeler, NY Muscle van zes jaar terug, kende hooguit een aantal aardige momenten. Maar vervloog net zo snel als een Beiers biertje in de middagzon. Hetzelfde gold voor de meeste releases die recentelijk op Gigolo uitkwamen. Terwijl vroeger alles in goud veranderde zodra Hell er met zijn ervaren tengels aanzat. 
 
  
Schwarzenegger 
Na jaren bij Disko B te hebben gezeten, besluit hij in 1996 in thuisstad München International DeeJay Gigolo Records te beginnen. Al bij de vierde single is het raak. Christopher Just beheerst met I'm A Disco Dancer een zomer lang wereldwijd de dansvloeren. Nog datzelfde jaar ('97) volgt een tweede grote hit: Frank Sinatra van Miss Kittin & The Hacker. Gigolo staat in één klap op de kaart en DJ Hell reist als ambassadeur van zijn label lachend de hele wereld over. 
 
Nadat ook Zombie Nation en Fischerspooner, dankzij uitgekiende marketing, zakelijke voltreffers blijken, lijkt Hells kostje gekocht. Totdat er een dramatisch telefoontje uit Amerika komt. De advocaten van Arnold Schwarzenegger hangen aan de lijn: of Helmut Geier even een paar ton wil ophoesten voor het oneigenlijk gebruik van de beeltenis van hun cliënt. De indrukwekkende torso van de Oostenrijkse bodybuilder sierde de eerste singles van Gigolo en die waren dankzij het commerciële succes ook op de burelen van het advocatenkantoor beland.
  
De claim betekent bijna het faillissement van Gigolo. Jarenlang gireert Hell de royalties van zijn clubhits linea recta naar een Amerikaanse bankrekening.
  
Maar Gigolo overleeft de klap. Het label verhuist naar Berlijn en krijgt begin dit jaar weer wat van zijn street credibility terug dankzij een sterke single van Peter Kruder (die van Dorfmeister).
  
Roxy Music
Peter Kruder vervult - niet toevallig - een grote rol op Teufelswerk. Samen met Christian 'Trüby Trio' Prommer en Roberto 'Mars Mobil' Di Gioia produceert Kruder een deel van het dubbelalbum, dat is onderverdeeld in een Night en een Day cd. Het zal je niet verbazen dat op die eerste schijf de vierkwartsmaat domineert. Hell laveert op Night behendig langs het beste van twintig jaar house, techno en club, waarbij hij hulp krijgt van een keur aan bevriende dj's en muzikanten. We noemen Mijk van Dijk, Anthony Rother en de Eindhovense Stefan Robbers.
  
Veel opvallender nog zijn de namen van de gastvocalisten op Teufelswerk. Wat dacht je van Brian Ferry, P. Diddy en Alan 'Suicide' Vega? Drie zwaargewichten op een album dat uitpuilt van ambities. Maar die ook allemaal waarmaakt.
  
Vooral Brian Ferry is magistraal. Jaren geleden schreef hij samen met Dave Stewart van de Eurythmics een nummer dat nimmer werd uitgebracht. Toen Hell de oud Roxy Music-zanger benaderde voor een samenwerking, herinnerde die laatste zich dat hij nog wat moois op de plank had liggen. Het afgestofte nummer vormde de basis voor U Can Dance, de negen minuten durende epische opener van Teufelswerk. "Do you come here often? Do you want to play", fluistert de dandy als in zijn beste Roxy Music-dagen terwijl Hell zijn baslijnen lustig laat rollen.
  
Ook de bijdrage van P. Diddy is raak. Hell laat de zwarte playboy minutenlang mopperen over de ideale lengte van een dansplaat, waarvan de wreed jackende baslijn pardoes uit de house erfenis van Todd Terry lijkt gevallen. Het resultaat klinkt even hilarisch als dansbaar. Old school maar toch helemaal nú. Die kat-en-muisspelletjes tussen oud en nieuw keren een paar keer terug op Night. Zo sampelt Hell op The Disaster nonchalant het Love Parade-anthem Der Klang Der Familie.
 
Germania 
Spreekt de Night schijf vooral dj's en liefhebbers van Hells oude werk aan, de Day plaat is muzikaal de meest interessantste en avontuurlijke van de twee.  Daarin wandelt Hell op zijn gemak langs een halve eeuw Duitse popmuziek. Maar omzeilt kundig de valkuil waarin Kraftwerk en Krautrock grijnzend met de speren omhoog staan.
  
Nee, de fundamenten van Day zijn weliswaar onmiskenbaar Duits (het openingsnummer kreeg de pompeuze titel Germania), maar er zitten ook bakstenen uit Amerikaanse filmmuziek, Britse ambient en sixties hippie psychedelica in Hells duivelse bouwwerk. Met als stralend middelpunt het bijna kwartier durende, samen met Henrik Schwarz geschreven Angst. Denk Ennio Morricone met een flinke schep mdma-poeder in zijn mik op de dansvloer van de Panoramabar. Inderdaad.
 
Teufelswerk is van begin tot eind een grandioos en eindeloos feest. Zo'n feest dat geruisloos van de nacht overgaat naar de dag en dan nog uren voortduurt, terwijl iedereen gelukzalig in de kussens wegzakt. Een verduiveld goed album.  
 
DJ Hell - The Disaster


Links

Comments

Hell?: Felix da Housecat - Jack u (feat. P. Diddy) lijkt wel heel erg op wat dj Hell hier doet.

http://www.youtube.com/watch?v=DWDnvtRijww
Erwin: Een plaat waar zoveel andere producers aan te pas moeten komen kan per definitie geen meesterwerk zijn.
Het toont alleen maar aan wat een hoop geld, gesjeesdheid en een uitgebreid netwerk kan doen.

Prima als je dit een goede plaat vindt hoor, zolang Je Hell er maar niet de credits voor geeft.
Dat doe je bij Tiesto toch ook niet?
En dit is een duidelijk gevalletje Tiesto, ook al betreft het hier geen trance
Alfred: "Een plaat waar zoveel andere producers aan te pas moeten komen kan per definitie geen meesterwerk zijn.
Het toont alleen maar aan wat een hoop geld, gesjeesdheid en een uitgebreid netwerk kan doen."

Dat is natuurlijk een beetje warrig gedacht: het gaat om het resultaat, niet om de methode. Een mooie plaat is een mooie plaat, of X 'm nu in zijn eentje heeft gemaakt of er derden bij betrokken waren. Is River Deep Mountain High minder goed omdat Phil Spector 'm heeft geproduceerd en niet Ike & Tina Turner zelf? Lijkt me onzin. Laten we muziek en marketing niet door elkaar halen.
Rene: Heb je het album al eens goed beluisterd, Erwin?
Of veroordeel je Hell nu louter op het feit dat hij een goedgevuld adressenboek heeft?
Erwin: Ik veroordeel Hell helemaal niet.
Ik zeg alleen maar dat Hell niet zoveel credits verdient voor zijn werk... Gek?
Meesterwerk=werk van een meester.
Als je album door 25 man is geschreven en geproduceerd, over welke meester hebben we het dan?

In mijn beleving is iets pas echt een meesterwerk wanneer de meeste tracks zelfgeschreven zijn en het liefst ook zelf geproduceerd (of duidelijk dikke vinger in de pap). Je gaat dj Hell toch niet op hetzelfde niveau plaatsen als mensen als Bob Marley, Lou Reed of om het in techno-beleving te houden: Jeff Mills, Juan Atkins?
Wat voor superlatieven moet er voor dat soort werk dan wel niet van stal gehaald worden?

Laten we aub reel blijven, op deze manier devalueer je het werk van de "echte" meesters alleen maar.
Feit is dat op Hell's LP geen 1 track staat die hij helemaal alleen gemaakt of bedacht heeft. Helemaal niks mis mee, maar dus geen meesterwerk van DJ Hell.
name: En op de tiesto-vergelijking terug te komen;

Het stoort mij dat Tiesto zoveel slack krijgt omdat ie niet helemaal zelf produceert, en dat Hell ermee weg komt omdat ie in een ander genre zit en met meer zgn. credible namen werkt.

Ik eis bij deze rehabilitatie voor Tijs!
De Tijsman: Bandjes maken meesterwerken die door een buitenstaander (niet-groepslid) zijn geproduceerd. Dat doen sommige dj's ook. Wat is het probleem?
name: Erwin heeft een zere rug mensen, dus cut him some slack
Vader van Erwin: Onze Erwin heeft het vroeger ook niet altijd makkelijk gehad hoor.
Fredje Vinyl: die video is wel trippin' zeg! doet me denken aan apestoned mtv's partynight kijken.
Joop: Wat een geneuzel om (in mijn oren) zo een matig album.
Taco: Hell staat inderdaad niet bekend om zijn "musicianship", maar om zijn zakendoen. Dat zegt eigenlijk al genoeg.

Dit is geen Hell-album, maar een verzamelaar. Bij elkaar geschraapt door Hell,. dat (waarschijnlijk) wel.

Ben het met Joop eens dat het eigenlijk de moeite niet eens waard is. Typisch zo'n plaat die een zomer meegaat.
 

Have a word

Please fill in the details to post your comment.
Name Email Capacocha
code Comment
Cancel Post comment
NEW
DJBROADCAST.NL
PORTABLE!
Get the FREE DJB app

Available for iphone,
via iTunes app store.