Zeven jaar had men nodig om met een opvolger te komen en dat werd de zepert Always Outnumbered Never Outgunned. Weer vijf jaar later zet de groep die vergissing recht met een album dat in ieder opzicht 'ouderwets' mag heten. Ouderwets, want ruimschoots binnen de kwaliteitsnormen van de groep. En ouderwets omdat Invaders Must Die (met zo'n titel maak je je populair in Bagdad) teruggrijpt naar het rave geluid van begin jaren '90. Mag natuurlijk, want dat geluid heeft de groep zelf in elkaar geschroefd: beukende breakbeats, opgevoerde smurfenstemmen, beetje dubreggae en heel veel nauwelijks gecontroleerde agressie. 

 

En vanaf opener Invaders Must Die is het direct duidelijk: hier worden geen smoezen verkocht. De beats stampen als laarzen, de synths rocken als metal monsters en teksten bestaan uit woorden van maximaal twee lettergrepen. De nieuwe single Omen is de meest 'radiovriendelijke' track van het spul en dan weet je hoe het met de rest is. Thunder is klassiek Prodigy: smurfenstemmen en dub invloeden, alsof het weer 1992 is. 

 

Comatose zombie 

Colours en Take Me To The Hospital zijn The Prodigy in overdrive: rockend als ADHD aapjes op speed, ze krijgen er zelfs een comatose zombie mee aan het grooven. Run Wolves The Wolves, met een bijdrage van Foo Fighters drummer Dave Grohl, is wellicht de beste - en meest intimiderende - track van het album. Mocht Invaders Must Die soms als een jaren '90 rave album klinken, dit nummer toont aan dat de groep zeker geen nostalgische retro act is.

 

Op World's On Fire horen we Kim Deal van The Breeders en Piranha is '60s garagerock Prodigy stylee.  - het trekt hun mjuzikale palet een stukje breder. Stand Up sluit het album af met de enige track die niet schuimt van overtollige energie. Het is de comedown na een staaltje hyperventilerende raverock. Invaders Must Die maakt duidelijk dat The Prodigy een stap vooruit zet door hun roots - de Londense rave scene van rond 1990 - opnieuw op te poetsen.

 

Justice, Boys Noize ern Digitalism zijn gewaarschuwd, de Originele Moederfokkers zijn terug. Met hun oude attitude en de techniek van nu. Een gewichtige combinatie, want dit energiebommetje telt meerdere nabranders. De kredietcrisis kan zich geen betere soundtrack wensen.