
12. Bugz in the Attic - Back in The Dog House (V2)
Thursday 10 August, 2006
Gek toch hoe dat werkt in de muziekindustrie. Iedere nieuw gitaarbandje heeft binnen een half jaar een debuutalbum. Danceartiesten brengen eerst minstens tien maxisingles uit en komen pas na twee of drie jaar met een cd. En bij remixcollectieven als Jazzanova en Bugz in the Attic kan het zelfs wel tien jaar duren voordat er een cd vol eigen werk verschijnt. Vele kapiteins op een schip maken het tenslotte moeilijk een steady koers te kiezen. En reken maar dat er in West-Londen, waar de Bugzstudio staat, veel geruzied is tijdens de opnames van Back in The Dog House. Kaidi Tatham, Seiji, Afronaught en de zeven anderen vlogen elkaar regelmatig in de haren.
Tekst: René Passet
Maar goed, het album kwam er en goddamn, wat een goede plaat is het geworden!
Een dansplaat, de volle vijftien nummers lang. Klonken ze op hun remix-compilatie uit 2004 nog als de hofleverancier van broken beats, op dit debuut probeert het tiental dat imago een beetje van zich af te schudden. Er is disco, er is p-funk en zelfs de verloren gewaande vette baslijnen uit de speedgarage blijken nog te bestaan.
Veel vocals ook, van een hele lijst (gast)zangeressen als Vula van Basement Jaxx, Reel People's Vanessa Freeman en Bembe Segue. Natuurlijk ontbreekt de vrolijke hitsingle Booty La La niet, waarmee de Bugz twee jaar geleden doorbraken. Ook de nieuwe singles als Sounds Like.. en Move Aside zijn niet alleen voor de broken beat-underground bestemd, zonder dat de Londense crew hun streewise attitude verloochent. Voeg daarbij de sterke coverversie van Yarbrough & Peoples' Don't Stop The Music (1981) en je hebt een geslaagd debuutalbum in handen. Vol slimme, razend knap geproduceerde beats en vol leuke, drukke en spetterende liedjes. Om op te dansen.
Links
Comments
Vraagje: wat is p-funk?
Rene?
en teruggrijpt naar het VERLEDEN ("80s, soul en sessiemuzikanten. Met die "don't stop the music" cover als dieptepunt"
. Bovendien schrijf ik dat ik het MERENDEEL van de CD zouteloos vindt, ik ben het met Marcel eens dat er ook een paar nummers op staan die muzikaal wel iets (nieuws) te melden hebben. Dat lijkt me toch allemaal heel duidelijk? En dan nog iets: volgens mij is het antwoord op de vraag van Rene "Gek toch hoe dat werkt in de muziekindustrie. Iedere nieuw gitaarbandje heeft binnen een half jaar een debuutalbum. Danceartiesten brengen eerst minstens tien maxisingles uit en komen pas na twee of drie jaar met een cd." heel eenvoudig:
Dat is omdat de meeste van die dance artiesten als ze besluiten een album te willen maken ineens iets heel anders willen gaan doen dan wat ze al die tijd op hun maxi's hebben gedaan. Ineens moet het dan "popmuziek" worden, moeten er "echte muzikanten" en zangers/zangeressen aan te pas komen. Waardoor het natuurlijk ineens heel lang gaat duren (want 1) moeten ze dan helemaal opnieuw beginnen en 2) hebben ze daar geen ervaring mee). In het beste geval lukt het ze om na jaren met iets interessants te komen...maar meestal blijkt dat het maken van zo'n album toch iets heel anders is dan dance maxi's maken en levert dat uiteindelijk flauwe cliches met nikszeggende sessiemuzikanten en b-vocalisten op.
Ik heb de vraag eigenlijk verkeerd gesteld: wat is het verschil tussen reguliere funk en p-funk?
p.s. radioshow is bijna af, ff nog een goede (p)-funkplaat zoeken ;-)

Daar kan ik een heel lang antwoord op geven, maar toch maar liever kort. In een notedop:
Funk is meer op soul/R&B georienteerd. P-Funk meer op jazz.
Funk: James Brown
P-funk: George Clinton natuurlijk, maar ook Prince.
The etymology of the term P-Funk is subject to multiple interpretations. It has been identified alternately as an abbreviation of "Parliament-Funkadelic", "pure funk" or "Plainfield Funk", referring to Plainfield, New Jersey, the hometown of the band's original line-up. The liner notes of cd versions of the Motor Booty Affair album suggest that the "'P' stands for 'Pure.'" The breakout popularity of Parliament-Funkadelic elevated the status of P-Funk to describe what is now considered to be a genre of music in its own right.
Het feit dat Doghouse behoorlijk verschilt van hun eerdere werk, vind ik niet per se een slechte zaak. Wat heeft het voor zin om telkens weer dezelfde soort muziek te maken, om je niet verder te ontwikkelen? En wat is er mis met een album vol goede songs? De Bugz doen er niet geheimzinnig over wat ze met dit album willen bereiken: een breder publiek. Ze hebben bewust een album vol dansliedjes gemaakt. Commerciëler inderdaad dan hun eerdere werk, maar ik vind het bepaald geen 'sell out album'. Hopelijk gaan de nieuwe fans die ze met dit album winnen ook op zoek naar hun eerdere werk, en ontdekken dan hoe spannend broken beats kunnen zijn. Gevolg: vollere clubs, meer aandacht voor het genre, een bredere basis voor goede tunes.
Voor de puristen blijven er genoeg vette undergroundsingles op Bita Sweet en de andere West-Londense labels verschijnen, dan koop je die toch? Iedereen blij.