84/5. Subway - Empty Head (Sunday Best/Rough Trade)

Monday 25 July, 2005

Het Britse Sunday Best is naast een wekelijkse zondagmiddag chill sessie in het Zuid-Londense Tearooms Des Artistes tevens een label dat is gespecialiseerd in releases op het snijvlak van (akoestische) rock, psychedelische folk en downtempo electronica. Verwacht op Sunday Best echter geen ambient of nuffige lounge - het is doorgerookte divanmuziek waar het bij hen om draait.

Een voortreffelijk voorbeeld daarvan is Empty Head, het debuutalbum van het uit Londen opererende duo Subway oftewel Alan James (uit het Noord-Engelse plaatsje Ramsbottom) en Michael Kirkman (een Deen geboren in België). Ze maakten eerder singles voor uiteenlopende labels als Nuphonic, Butter, Music For Freaks, Hooj, hun eigen Subway label en onlangs nog Sunday Best, en de tien tracks van Empty Head vormen tesamen hun debuutalbum.

Empty Head bevat 'klassieke' luister electronica - klassiek in de betekenis dat het album niets van doen heeft met modieuze stijlen als wave, electro of lounge; en ook klassiek in de zin dat het herinnert aan de Artificial Intelligence compilaties die het Warp label begin jaren negentig uitbracht. Niet dat Empty Head daarmee een retro-plaatje is geworden - het klinkt eerder tijdloos en staat in een respectabele traditie.

De Subway mannen zijn inmiddels dansveteranen met een verleden in death metal (Kirkman) en de kraakfeesten van Spiral Tribe. Wat ze delen is een liefde voor de muziek uit Detroit en de dub van Maurizio uit Berlijn. Hun variant op techno draait evenwel niet om de beats maar om de sfeer - met een ouderwetse term zou je het ambient techno kunnen noemen, al is zo'n retro referentie niet op zijn plaats.

Openingstrack Testing was het afgelopen jaar - inclusief remix van 'onze' Dexter - een bescheiden cult-hit en de track is illustratief voor wat Empty Head te bieden heeft: techno die overtuigt door zijn smaakvolle aanpak. Met als belangrijkste kwaliteit: de muziek creëert een ruimte. Een neon-verlichte, door geprangde zielen en ambitieuze goudzoekers bevolkte schemerzone die je associeert met een cyberpunk science fiction film.

Day And Night had op de soundtrack van Sin City kunnen staan, terwijl het iets meer up-tempo en van flarden dameszang voorziene Illusion met zijn aflopende Fender Rhodes riedel direct aan Riders On The Storm van The Doors doet denken - alleen het onweer ontbreekt. Het titelnummer is een lange trip door het onderbewuste, met een verrassend slot. Omdat ook donker getinte albums de luisteraar een 'feel good ervaring' moeten meegeven, klinkt slotnummer Journey als een uitstapje richting Ibiza, maar dan wel naar het Café del Mar van José Padilla en niet het volstrekt losgeslagen hedonisme van Pasha.

Empty Head is zo'n album dat buiten de waan van de dag treedt, daardoor misschien op het eerste gehoor een beetje vreemd kan overkomen, maar op de langere termijn veel beter beklijft. Iedereen die zijn techno graag 'diep' blieft, moet zijn of haar oor te luister leggen. Een potentiële classic. 4/5 (Enrico Riva)