Share on Facebook Share on Twitter Share on Pinterest
Cancer4Cure

“If you like it, share it”

4 / 5 El-P
Cancer4Cure

Met de groep Company Flow en zijn label Definitive Jux zette rapper en producer Jaime ‘El-P’ Meline jarenlang de toon voor tegendraadse, onafhankelijke hiphop. Dat tijdperk is voorbij, maar met Cancer4Cure, zijn eerste solo-album in vijf jaar tijd, laat de inmiddels 37-jarige New Yorker horen nog niets van zijn scherpte te hebben verloren. Met beats, samples en een muzikale dichtheid die kan wedijvereen met zijn taalvaardigheid, heeft El-P een overdonderd album gemaakt, een plaat als een klap tegen je eigen kop om even wakker de week in te gaan.

Als zijn beats op zijn hardst klappen, draaien ze als een uit de bocht gevlogen Prodigy-plaat om je oren. The Bomb Squad, het legendarische productieteam van Public Enemy, is al jaren een grote inspiratiebron voor de producer El-P, die met twee knallen uit zijn jarenlange stilte is getreden. Vorige week kwam namelijk ook nog een geheel door El Producto geproduceerd, formidabel nieuw album uit van Killer Mike, een rapper uit de hoek van OutKast. Cancer4Cure is echter de genadeklap, uncut El-P om rode oortjes van te krijgen. Het is een intense plaat, hoe kon het ook anders, van zo’n neurotische New Yorker die bepaald niet op zijn grote bek is gevallen, een hiphop-connaisseur die het je graag met elke decibel voor de kiezen geeft. Muzikaal en tekstueel kan je er vijftig minuten lang je tanden in zetten, vergeet niet grondig te poetsen.

El-P maakt nog steeds geen mainstream-hiphop dus, al is dat tegenwoordig ook een onwerkbaar begrip. Maar waar een creatieve genius als Kanye West ondanks zijn eigenzinnige tics toch altijd weer een grandioos gebaar naar een groter publiek weet te maken, is Cancer4Cure het geluid van een virtuoze eigenheimer, iemand die met opgevoerd binnenrijm en voortdurend alerte alliteratie vanuit zijn vochtige kelder hooguit paranoïde naar buiten tuurt. Op zijn ontoegankelijkst is El-P’s sound een modderig, raar ruikend goedje waar zijn ratelende ergenissen roestig doorheen snijden. Op zijn best, en dat is bijna altijd in deze twaalf tracks, injecteert hij zijn jachtige oekazes in dito tracks die je helemaal opgezuigen in zijn vurige muzikale statements.

De power van rock en funk maken een belangrijk deel uit van die licht ontvlambare begeestering. El-P, de zoon van een jazzpianist, stopt zijn tracks vol details maar houdt altijd de dynamiek in de gaten. Het is complexe muziek, ja, maar nooit te beroerd om je een schop onder je donder te geven. Synths, samples, gitaar, orgel, behoorlijk wat orgel, en bij voorkeur overdonderende drums matchen de coupletten die je veelal vijf keer moet horen om ze te beginnen te doorgronden. Dat hoeft niet eens, de intentie en de flow komen zo ook wel aan. Gastrappers worden spaarzaam ingezet, en waar je ze hoort zijn ze ook een muzikaal passend stukje in de puzzel.

El-P rapt tegenwoordig ook over liefde en relaties. ‘You must be outta your goddam mind,’ zegt hij in ‘The Jig is Up’ tegen de vrouw die het met hem weet uit te houden. Met El-P leven is vast een hele opgave, maar een plaat als Cancer4Cure eens in de zoveel tijd lijkt me heel gezond voor elke zieke geest.




Subscribe