Share on Facebook Share on Twitter Share on Pinterest
Rocket Juice & The Moon

“If you like it, share it”

3 / 5 Rocket Juice & The Moon
Rocket Juice & The Moon

Je mag zoiets een supergroep noemen, want Rocket Juice & The Moon bestaat uit drie muzikanten met ieder een indrukwekkende staat van dienst. Drummer Tony Allen stond als drummer van Fela Kuti in de jaren zeventig aan de basis van de afrobeat. Dat de Nigeriaan nog steeds enorm soepele ritmes speelt, bewees hij het afgelopen decennium o.a. in The Good, The Bad & The Ugly, een project met Blur- en Gorillaz-zanger Damon Albarn. Die speelt toetsen op dit album, en zingt twee liedjes. Bassist Flea, tenslotte, is al een kwarteeuw rockster in de Red Hot Chil Peppers.

Rocket Juice & The Moon is echter geen podium voor drie gevierde sterren om zichzelf eens uitgebreid in de schijnwerpers te zetten. Albarn houdt de hitjes voor zijn andere projecten, al kan hij het niet laten om er met ‘Poison’ toch zo’n melancholische ballade waar hij patent op heeft uit te gooien. Flea, een held onder basgitaarfanaten en iemand die het liefst met zo min mogelijk kleren aan en met blauw haar over het podium van een zaal formaat Ahoy rent, stelt zich ook dienstbaar op. Zijn baslijnen zijn in elke track nadrukelijk aanwezig, maar binnen de grenzen van de beat. Het is Tony Allen die hier de leiding neemt. Hij slaat zijn ritmes schijnbaar uit de losse pols, met een luchtigheid die een (allicht) uiterste beheersing van de techniek verhult. De kritiek die Rocket Juice & The Moon met name den deel valt is dat veel nummers zo kort zijn (gemiddeld iets meer dan twee-en-een-halve minuut), en er nooit eens lekker een groove wordt doorgezet. Maar met Allens soepele spel als rode draad is dat eigenlijk helemaal niet zo hinderlijk.

Regelmatig duikt er een zangeres of rapper op, een blazerssectie of een brommende synthesizer. Maar volgepropt is de muziek nooit en altijd is daar de relaxte groove van Flea en Tony Allen, die de 20 tracks tot een enorm genietbaar geheel maken. Dat wordt soms heel erg funky, zoals in ‘Lolo’, en soms draait het meer om het liedje. Alles komt samen in ‘Hey, Shooter’, gezongen door Erykah Badu. Dat is wat je noemt een allstar-band. De andere gastvocalisten komen uit Mali en Ghana en zullen dus wat minder belletjes doen rinkelen. Fatouma Diabare is echter allerminst een straf om te horen zingen. Rapper M.anifest roept af en toe wellicht wat ongewenste flashbacks op naar Jurassic-5, maar is nog wel te tolereren. De Hypnotic Brass Band is net genoeg aanwezig. 

De persoon die dit collectief bij elkaar gebracht heeft, en het resultaat op zijn label uitbrengt, blijft opvallend in de schaduw. Dat is een rol die Damon Albarn bevalt. Niet voor niets leidt Blur al jaren een sluimerend bestaan en is Gorillaz een bedacht als tekenfilmband. Bij Rocket Juice & The Moon gooit hij een aantal maffe keyboardriedels in de mix, die de misschien soms wat al te verantwoorde afrofunk een recalitrant randje geven. Dat is welkom, net als het vertrouwd geslaagde ‘Poison’. Meer van zulke songs, hoewel altijd welkom, hadden er toch weer een heel andere plaat van gemaakt. Het gaat te ver om Rocket Juice & The Moon schetsmatig te noemen, daarvoor is de muzikaliteit van (veel) te hoog niveau. Ondanks het sterrenpotentieel weet Rocket Juice & The Moon toch onpretentieus en luchtig uit de hoek te komen en zo kan je je moeilijk druk maken om wat het níet is.




Subscribe