4/5. Diverse artiesten - Trevor Jackson Presents Metal Dance

Wednesday 22 February, 2012

René Passet

Redacteur

Text: René Passet

Het eerste singletje dat de Britse dj Trevor Jackson ooit kocht was ‘Chase’ (1978) van discoproducer Giorgio Moroder, die later zou uitgroeien tot een succesvolle en veelgesamplede grootheid. Daarna werd kleine Trevor omvergeblazen door The Human League, die op hun eerste albums pionierden met synthesizers en drumcomputers lang voordat in Chicago en Detroit de knop aan ging. Met de dubbel-compilatie Metal Dance zet Jackson de zaken in perspectief. Er is was in de jaren vóór house meer elektronische dansmuziek dan zoete disco en europop.

Alles komt in cirkels. Alles is al eens uitgevonden. Nou ja, het meeste dan toch. Trevor Jackson kan er over meepraten. Hij gooide zijn ondergestofte platenkast omver en trok er de schijven uit die hem als dj, producer en labelbaas hebben gevormd. Bij elkaar vormen ze twee cd’s met inmiddels (deels) vergeten parels uit de jaren tachtig, toen dat ‘electronic body music’, synthpop of simpelweg new wave werd genoemd. Het is de muziek uit de tijd dat synthesizers net betaalbaar werden, maar samplers nog een godsvermogen kostten. Je kon er disco mee maken, maar met de punk net achter de kiezen kozen veel jonge muzikanten voor een donkerder, rauwer geluid.

Neem Cabaret Voltaire, wier ‘Seconds Too Late’ (1981) de hi-hats uit de house, de handclaps van disco en de grimmigheid van de toen heersende economische crisis combineert. Of verbaas je over de vinnige vocalen van Mark Stewart, wiens ‘Fatal Attraction’ (1987) even onheilspellend als dansbaar uitpakt. Het is de muziek die de kiem is van electroclash, en artiesten van Kate Wax tot LCD Soundsystem en Colder heeft geïnspireerd (waarna Jackson ze tekende voor zijn Output-label). Zoals gezegd: alles komt in cirkels. 

Metal Dance  - de titel komt van een lang vergeten cultsingle van de Australische, industriële metaalslagers SPK – biedt een overzicht van avontuurlijke, elektronische dansmuziek uit de jaren tachtig. Daarbij maakt Jackson soms opmerkelijke keuzes. Zo kiest hij van het Duitse pioniersduo DAF niet voor het obligate ‘Der Mussolini’, maar voor het sensuele en onbekendere ‘Brothers’ (1985). En wie kent obscure bandjes als Executive Slacks, Fini Tribe of Ledernacken nog? De geschiedenisles van Trevor Jackson stopt niet bij de bekende namen, maar duikt ook de donkere stegen van New York, Berlijn en Londen in. Het maakt deze verzamelaar even degelijk als leerzaam.

En Trevor Jackson zelf? Maakt hij eigenlijk nog muziek? Sinds het opdoeken van Output Recordings lijkt zijn band Playgroup in een diepe winterslaap te verkeren. De Brit concentreert zich de laatste jaren op een bloeiende carrière als grafisch ontwerper (voor o.a. Soulwax) en kunstenaar. Af en toe duikt hij op als dj maar een plaat heeft hij al jaren niet meer gemaakt. Gezien de liefde en energie die er in Metal Dance is gaan zitten, hoop je stiekem dat de cirkel bij Jackon straks ook rond zal zijn.