4/5. The 2 Bears - Be Strong

Friday 10 February, 2012

Job de Wit

Hoofdredacteur

Text: Job de Wit

Tien jaar, vanaf zijn negentiende, werkte Raf Rundell al in de muziekindustrie. Als promojongen, labelmanager, A&R-man en diskjockey. Toen de recessie hem drie jaar geleden zijn baan kostte, stond hij met lege handen. Wat kon hij nog meer in deze biz? Want dat hij de popmuziek, en de dancewereld in het bijzonder, liever niet wilde verlaten was wel duidelijk. Een vervelend baantje nemen om te overleven? Sterk zijn nu!

Hoe is het mogelijk dat iemand zo lang achter de schermen werkt en niet in de gaten heeft dat hij er juist vóór moet wezen? Want Rundell heeft weer een baan, hij is de charmante zanger van een forsgebouwd en harig tweetal dat met Be Strong een eminent draaibaar debuutalbum heeft gemaakt. De plaat is een liefdesverklaring aan de clubmuziek waar Rundell en zijn muzikale partner Joe Goddard hun hart aan hebben verpand. Het is muziek over muziek, erg meta, en het hele idee klinkt bij voorbaat een beetje bloedeloos. Dat zijn de nummers van The 2 Bears echter allerminst. Die zijn ontroerend, grappig, opzwepend en vooral catchy als de neten.

Van Goddard wisten we al wat hij in huis had. Hij is immers de tweede stem van Hot Chip, de toetsenist/producer die af en toe een couplet of refrein zingt in de beste synthpopgroep die Engeland de afgelopen tien jaar heeft afgeleverd. De Londenaar heeft soloplaten gemaakt (en scoorde vorig jaar nog een hit in Nederland met ‘Gabriel’) die uiteenlopen van techno tot UK-garage, en profileert zich al jaren ook als remixer en dj. Het viel te verwachten dat hij met al zijn ervaring zijn stempel zou drukken op The 2 Bears, en het kan ook niet anders dat hij op productiegebied het voortouw heeft genomen op Be Strong.

The 2 Bears zijn trouwens veel meer house dan Hot Chip. En waar poppy house tegenwoordig doorgaans de gedaante aanneemt van goedkope camping-trance, laten de liedjes hier zich beter vergelijken met de dance-pop die eind jaren tachtig en vooral in de jaren negentig met name uit Engeland kwam. Muziek voor en door mensen die geïnspireerd waren door de eerste housegolf maar ook waren opgegroeid met meezingbare hitparadepop.

Het stemgeluid van Rundell heeft wel iets weg van dat van Blur- en Gorillaz-man Damon Albarn, geen typische ‘house’-zang dus. Wel hebben The 2 Bears meer dan een beetje opgepikt van de naïef-positieve, gospel-achtige thematiek van veel Chicago-house. Liefde, genegenheid, gemeenschapszin en verbondenheid zijn terugkerende thema’s. Ze hadden zich ook De 2 Knuffelberen kunnen noemen. In ‘Bear Hug’ kan iedereen op een warme begroeting rekening.

‘Time in Mind’, met steel-gitaar en countrymelodie, is een grappig muzikaal buitenbeentje dat op het tweede gehoor ook gewoon weer een heel goed en ontroerend nummer is. En zo bevat de plaat wel meer elementen (samples, melodieën, garage- en reggae-invloeden, steeldrums) die een ogenschijnlijk simpele verzameling danceliedjes zoveel detail geven dat ie maar niet gaat vervelen. Sterker nog, langzamer maar zeker ontpopt Be Strong zich als de ultieme pop-plaat voor dancefans en andersom. De promo kan Raf Rundell gelukkig zelf in de gaten houden.