4/5. Todd Terje - It's the Arps EP

Wednesday 1 February, 2012

Jacco Hupkens

Redacteur

Text: Jacco Hupkens

‘100% ARP 2600 and 200% Todd Terje!’, zo prijst het label deze nieuwe e.p. van de Noorse producer en remixer aan. Hoewel de latere serie Roland-synthesizers (303, 808 et cetera) veel bekender is bij het grote publiek, wisten de ARP-synths uit de jaren zeventig flink hun stempel te drukken op de popmuziek: Bowie, Eno, Stevie Wonder, noem maar op. Net als zangeres/producer Andrea Parker in 1998 met Kiss My Arp, maakte Terje een plaat die geheel met de ARP gemaakt is.

Todd Terje is vooral bekend van zijn uitgesponnen disco-edits van bekende nummers, maar op zijn nieuwe blog Let's Nerd! laat hij zich ook kennen als bijna obsessieve fan van oude, elektronische instrumenten. Die liefde komt goed naarvoren op It's the Arps. In vier nummers, totaal 21 minuten, zet hij niet alleen mooie synthriedeltjes neer, maar weet hij ook compleet verschillende sferen neer te zetten en de muziek een emotionele lading mee te geven. Net als het betere werk van Daft Punk of Kavinsky kun je je deze muziek moeiteloos voorstellen als soundtrack van een Hollywoodfilm uit de jaren tachtig. 'Inspector Norse' is de snelle, bouncy electropop onder de montage waarin de personages vooral veel lol hebben met elkaar. 'Swing Star Part 2' hoor je, wanneer de hoofdpersoon aan een bewolkt strand melancholiek zijn misstappen overdenkt. 'Swing Star Part 1' is de langzaam aanzwellende, licht bombastische euforie als alles weer goed blijkt te zijn gekomen. Enzovoort.

Wat Terje erg goed doet, is subtiel de variatie waarborgen: bijna geniepig kruipen er elke pakweg tien seconden nieuwe elementen in de muziek. In opener 'Inspector Norse' wordt bijvoorbeeld het hoofdmotief gevormd door een voortdwarrelende synthesizermelodie, die steeds weer een beetje van kleur verandert. Let ook op de percussie die er na 2,5 minuut stilletjes inkomt, een soort elektronisch woodblock dat de boel weer net iets meer funky maakt. Na 3,5 minuut neemt de muziek even een duistere, onheilspellende wending, om uiteindelijk toch weer vrolijk te eindigen.

Enfin, elk nummer kun je op die manier nauwkeurig uitvlooien, en dan kom je een hoop leuke details tegen. Alleen het spookachtige 'Myggsommer' is relatief richtingsloos, meer vormoefening dan liedje, maar verder is dit geweldige synthesizerpop die een stuk langer lijkt te duren dan de 21 minuten die het lang is. Dat er eindelijk maar eens een heel album moge volgen.