4/5. Julien Dyne - Glimpse

Tuesday 31 January, 2012

René Passet

Redacteur

Text: René Passet

Er glimmen vele sterren in het stelsel rond Flying Lotus. De meeste blijven onontdekt of verdwijnen in een zwart gat. Niet Julien Dyne, wiens debuutalbum Pins & Digits in 2009 al indruk maakte bij oplettende beatlovers en hiphopheads. De potentie droop uit de groeven en Gilles Peterson was snel fan. Niet slecht voor een gozer down under.

Julien Dyne komt namelijk uit Nieuw-Zeeland, waar ze meer maken dan alleen de lome reggaebeats van Fat Freddy’s Drop of de housy techno van Recloose. De post-hiphop van Flying Lotus is er jaren geleden ook aangespoeld, pal onder de voeten van Dyne. Op Glimpse verpakt hij zijn dromerige melodieën andermaal in zoemende en slepende beats, omringd door vinylgekraak en plaatgespetter, flarden vocalen en boogie-baslijnen. Veelal instrumentaal, al grijpen zangeressen Claire Duncan, She’s So Rad en Ladi 6 (Fat Freddy’s Drop) soms naar de microfoon. Ook Mara TK is andermaal van de partij. De Maori-zanger zong drie jaar terug ook al op Dyne’s debuut. Zijn kopstem is de slagroom op het Moodymann-achtige ‘So Far’, en van de weinige nummers waarop een four-to-the-floor domineert.

Glimpse is even bedwelmend als verslavend. Wat aanvankelijk inwisselbare tracks lijken, blijken na verloop van tijd ontzettend slimme nummers te zijn die steeds meer geheimen prijsgeven. Soms heeft Glimpse wel wat weg van Boards Of Canada. Als het Schotse duo ooit hiphop zou maken, klinkt het wellicht zo. Maar dat is een oneerlijke vergelijking. Julien Dyne is zijn eigen universum, en je raakt er niet snel uitgekeken.