3/5. Wiley - Evolve or Be Extinct

Friday 20 January, 2012

Job de Wit

Hoofdredacteur

Text: Job de Wit

Met Dizzee Rascals uitstekende nieuwe mixtape, de onlangs voor het eerst in vijf jaar weer gehouden Eski Dance in Londen en nu weer een nieuw Wiley-album, zou je denken dat grime weer helemaal terug is. Tussen 2-step en dubstep in was het in de eerste helft van de jaren nul hét geluid van de Engelse metropool. Tot alle betrokkenen, Wiley ook, ineens popmuziek gingen maken, en dubstep en road-rap verder gingen.

Je kan moeilijk van een grime-revival spreken al was het alleen al omdat Wiley, dancehits als ‘Wearing My Rolex’ (te gek) en ‘Good Times’ (met Roll Deep, niet om aan te horen) ten spijt, altijd deze muziek is blijven maken, en goeie ook. In 2010 kieperde hij zijn zip-drive op MediaFire en vorig jaar alleen al bracht hij twee albums uit, de laatste nog maar een half jaar geleden. Evolve or Be Extinct is zijn derde voor hiphoplabel Big Dada en zijn sterkste sinds Playtime is Over (2007). Voor het eerst weet hij zijn populaire, commerciële kant redelijk in balans te brengen met zijn meer eigenzinnige producties. De twee komen zelfs min of meer samen in ‘Link Up’, een soort minimale hiphop-track die uit niet veel meer bestaat dan een snaredrum en een baslijn met hier en daar een korte orkestsample. ‘Hey sexy gal,’ begint het refrein en de titel maakt wel duidelijk waar hij naartoe wil. Het is catchy, maar niet cheesy. Het erop volgende ‘Boom Blast’ is wél een vrij dubieuze clubplaat met een dom refreintje. Uitgerekend dit nummer is de single, maar laat je niet op het verkeerde been zetten.

Een Wiley-plaat is altíjd boeiend, omdat de Londense rapper/producer zonder uitzondering persoonlijke muziek maakt, een flow heeft die zijn geen steekjes laat vallen en een stemgeluid alsof hij je direct aanspreekt. De titeltrack is een uptempo track die herinnert aan grime’s hoogtijdagen. Ook ‘Weirdo’ (‘…but I’m not bipolar’) is een track waar dj’s op het juiste feestje mee uit de voeten kunnen. Een raar hoorspelletje, een eindeloze skit over nieuwsgierige douanebeambten en een zeurderig r&b-nummer halen op de tweede helft het momentum een beetje de plaat, dus ook Evolve or Be Extinct heeft best wat op aan te merken. Dat hij Mark Pritchard van Africa Hitech inschakelt voor de midtempo bliepbeat van ‘Scar’ geeft wel aan dat de titel serieus neemt, maar wat er ook gebeurt, Wiley blijft zichzelf. In de club, op straat, of in een curieus hoekje van zijn brein. Hij heeft het genre in zijn achterzak en kan ermee doen wat hij wil. En dat is dus precies wat hij doet.