2/5. Pinch - Fabriclive 61

Monday 16 January, 2012

Marco Muhring

Redacteur

Text: Marco Muhring

Pinch was er vroeg bij: al in het voorjaar 2005, het genre dubstep stond nog in de kinderschoenen, bracht hij op zijn eigen label Tectonic zijn eerste 12-inch uit. Door de jaren heen liet hij artiesten als Cyrus, Jack Sparrow en 2562 debuteren en bracht hij zelf platen uit op vrijwel elk groot label in de scene, waaronder Planet Mu, Deep Medi en Swamp81. Met zo’n staat van dienst is het geen wonder dat de Bristoler een nieuwe Fabriclive aan elkaar mocht mixen. Laat hij zien waar Pinch anno nu voor staat, of geeft hij een ode aan de early days?

De mix opent met dubby technoplaten van onder andere EQD (een alias van de Berlijnse technoproducer Shed). Pas na bijna een kwartier zijn de eerste pulserende bassen te horen, in Pinch’ eigen remix van ‘Love Like’ van Henry & Louis. Op iets van eenderde van de plaat hoor je subtiel de dwingende tonen van Boddika & Joy Orbisons ‘Swims’ opkomen. De track wordt niet heel verkeerd in ‘In Dreams’ van Pinch & Quest gemixt, maar heeft toch een heel andere sfeer (van melancholisch en warm naar opgefokt) waardoor de overgang niet natuurlijk en zelfs enigszins geforceerd aanvoelt. Niet lang daarna is de verrassing groot als Pinch het tempo compleet terugschroeft met Roly Porters ‘Hessra’. Een beatloos intermezzo van één minuut zorgt ervoor dat alle tellers weer even teruggaan naar nul.

Wat blijkt: dit is het punt waarop Pinch bewust een tweedeling aanbrengt tussen de eerste helft van de cd (4x4-techno en house) en het tweede gedeelte, dat meer dubstep bevat. Zoals ‘Broken’ van Pinch & Loefah, dat er hard inknalt. Loefah’s bijna overstuurde bassen vormen een goede aanvulling op Pinch’ dwingende percussie, bezwerende vocals en echoënde klanken. Na drie half-tempo dubsteptracks combineren tracks van achtereenvolgens Roska, Addison Groove en Goth-Trad oude en moderne invloeden. Dit is de eerste keer, dus op ruim driekwart van de mix, dat er iets spannends gebeurt: waar gaat dit heen? ‘Blue Meanie’ van Distance is een genadeloos harde track, de hardste op het album, en wordt prima gemixt. Maar toch komt hij wel erg uit de lucht vallen en ontstaat langzaam maar zeker het besef dat een duidelijke lijn ontbreekt. Dat gevoel wordt niet lang daarna bevestigd als ‘A Case of Bleeps’ van Jakes de revue passeert: een opgefokte UK-funky-achtige juketrack die in geen velden of wegen te maken heeft met waar Pinch voor staat. Afsluitende tracks van Illum Sphere en Om Unit ronden de mix wel weer vakkundig af.

Maar wat hebben we nu eigenlijk helemaal gehoord? Na een techno/house-deel en een blokje dubstep zijn de laatste twintig minuten om eerlijk te zijn een allegaartje. Als een goede mix betekent dat je vette, bijzondere of gedenkwaardige platen draait, die strak mixt en er een coherent geheel van maakt, schiet Fabriclive 61 helaas op punten één en drie tekort. De lat lag na recente en goede Fabriclive-cd’s van o.a. Jackmaster, Pearson Sound, Four Tet en Visionquest erg hoog. Maar zelfs als je deze editie niet vergelijkt met zijn voorgangers kun je alleen maar concluderen dat Pinch niet aan de verwachtingen heeft kunnen voldoen.