44/5. Skrillex - Bangarang

Friday 6 January, 2012

Job de Wit

Hoofdredacteur

Text: Job de Wit

Iedereen heeft het over Skrillex, de jonge dj/producer die het afgelopen jaar vanuit het niets één van de grootste nieuwe namen in de dance werd, dubstep definitief de nek zou hebben omgedraaid, om niet te zeggen het einde der tijden persoonlijk had ingeluid met zijn alles behalve subtiele maar bij volksstammen kids hoogst effectieve stadiondance. Ondertussen hoor je bijna niemand over het feit dat vlak voor het einde van het jaar een nieuw mini-album van de Californiër is uitgekomen, Bangarang. Want iedereen heeft wel een mening over Skrillex, maar behalve zijn fanatieke fans neemt lang niet iedereen de moeite eens goed naar zijn muziek te luisteren.

De WTF-factor – Skrillex’ muzikale verleden in de emo-scene, dat belachelijke kapsel, die razendsnelle opkomst – ontneemt een beetje het zicht op ’s mans artistieke output. Als Skrillex indirect namelijk óók heel ergens erg goed in is gebleken, is ‘t het op stang jagen van puristen, ‘echte’-muziekliefhebbers en andere verdachte types die zich graag op hun ontwikkelde smaak voorstaan. Het is misschien een perverse reden om jezelf direct tot Skrillex-fan te verklaren, maar op zijn minst een goede reden om even op te letten en te proberen begrijpen wat er aan de hand is. Dat laatste is niet zo ingewikkeld. BLABLABLABLASKGRIIIIIEEHGGRRNNGKGGGGGG BIIIIEEEEP is het signaal om even helemaal los te gaan, maar ook als dat niet helemaal je pakkie an is, zitten Skrillex’ tracks heel erg clever in elkaar.

Bangarang duurt 38 minuten en bevat acht verschillende nummers, waarvan je er drie als dubstep zou kunnen betitelen. In plaats van een respectloze filistijn die een a-muzikale bak apocalyptische herrie omkiepert, betoont Skrillex zich eerder als een eenentwintigste eeuwse Fatboy Slim, iemand die uit jarenzestigrock, jarenzeventigreggae, jarentachtigfunk, jarennegentighouse en jarennulelectro de elementen die hij tof vindt plukt, en die als een gekke professor zo weet te programmeren dat de jeugd aan zijn voeten ligt. Het duurt nog geen dertig seconden voordat de toepasselijk getitelde openingstrack ‘Right in’ de moshpit voor geopend verklaart. Drie minuten duurt het nummer, de spanningsboog van een popliedje. De beat van titeltrack ‘Bangarang’ verraadt de invloed van vroege Daft Punk, het geluid van meer obscure glitch-house duikt hier en elders ook op. De wobble wappert er ook hier lustig op los. Sirenes loeien, een rapster ratelt korte zinnen af. ‘Kyoto’ doet hetzelfde maar dan wel in dubstep-tempo en je ziet zo’n HMH al op zijn grondvesten beven. Skrillex tovert hier ook een synthmelodie tevoorschijn zoals Joker helaas niet meer doet.

De funk is evenmin ver weg in ‘The Devil’s Den’ (een co-productie met de Amerikaan Wolfgang Gartner), met een break die klinkt alsof er kortsluiting in de studio is ontstaan er en rook uit uit de computer komt. Het totaal absurde idee om Skrillex in de studio te boeken met de overlevende leden van The Doors pakt verrassend goed uit in ‘Breakn’ a Sweat’, inclusief citaat uit Jim Morrisons profetische YouTube-speech. De band, en ook andere meewerkende artiesten zoals rapster Sirah en zangeres Ellie Goulding, speelt een bijrol in Skrillex’ visie, maar geeft net wel dat beetje smaak mee. Alleen voor de laatste track geeft de 23-jarige de teugels uit handen, en dan ook helemaal. ‘Skrillex Orchestral Suite’ is de hilarisch pretentieuze, symfonische afsluiter van collega-producer Varien, compleet met harp, dwarsfluit en koor. Je kan die zeven minuten wel gebruiken om even bij te komen, en misschien ook wel om te wennen aan het idee dat je echt een ouwe lul bent geworden als je niet hoort waarom iedereen het over Skrillex zou móeten hebben.