34/5. D'Marc Cantu - Fallen

Friday 23 December, 2011

René Passet

Redacteur

Text: René Passet

Hoe vet wil je het hebben? Smerig dik? Grenzend aan ranzig maar toch onweerstaanbaar lekker? Dan zit je goed bij D'Marc Cantu. De Amerikaan heeft zijn debuutalbum namelijk volgepompt met de vetste analoge housebeats die je deze winter zult horen. Plotseling is 1988 weer heel dichtbij. Net als zijn maatjes James T. Cotton, Todd Osborne en Traxx, maakt Cantu dansmuziek die ruikt naar vroeger zonder retro te zijn.

De nieuwe lichting Amerikanen gebruikt dezelfde rudimentaire baslijnen als Phuture, Virgo Four en Tyree Cooper, is fan van vintage spullen van de firma Roland (denk 808 en 303) en gebruikt stoere zware-mannenstemmen in hun tracks. Zelf noemen ze hun stijl jakbeat, wat de lading prima dekt. In tegenstelling tot zijn vriendjes is D'Marc Cantu sinds zijn eerste single ‘No Control’ (2007) aardig honkvast geweest. Al zijn platen kwamen uit bij het Haagse Crème Organization, uitstapjes met anderen zoals 2AMFM en XT daargelaten. Ook Cantu's eerste langspeler wordt uitgebracht door de Hagenaars. En is al uitverkocht, want de vinylversie telde maar driehonderd stuks. Gelukkig doen ze bij Crème ook aan downloads, al is dat bij een purist als Cantu bijna vloeken in de kerk.

Fallen is zo'n album dat je vooral ondergaat in plaats van dat je hem 'gewoon opzet'. Elf nummers lang gaat het gas er op. Overstuurde synthesizers knokken met kaalgeplukte drumcomputers in een sinister landschap waar weinig meer overeind staat, behalve dan een rookmachine en een stroboscoop. In de loopgraven kom je artiesten als Morphosis en I-f tegen. Dit is de oervorm van house, doorontwikkeld door knoestige mannen die graag aan knoppen draaien en daar dan moeilijk bij kijken. Fallen is vaak grimmig maar soms ook verrassend warm (‘Say It and it's Time’) en altijd intrigerend. De erfenis van de pioniers uit Chicago en Detroit is bij D'Marc Cantu in goede handen. Vette handen, dat ook.