15/5. Oneohtrix Point Never - Replica

Thursday 15 December, 2011

René Passet

Redacteur

Text: René Passet

Zo tegen het einde van het jaar, als iedereen zijn lijstjes-van-dit-en-dat inlevert, realiseer je je ineens dat Oneohtrix Point Never ook op zo'n lijstje hoort. Moet zelfs. Replica is stiekem namelijk een van de allerbeste albums van 2011. Een van zijn toegankelijkste bovendien.

Tot nu toe wist de Amerikaanse underground-artiest Daniel Lopatin vooral liefhebbers van Fennesz-achtige zweefmuziek te bekoren. Zo waren voorlopers Returnals (2010) en de dubbelaar Rifts (2009) het best te genieten met een doos Mexicaanse vriendjes op schoot, de televisie op Animal Planet en het grote licht uit. Ook Replica heeft genoeg van zulke psychedelische momenten, maar meer dan voorheen verpakt Lopatin zijn gelaagde composities in melodieën. Logisch, want veel van de gebruikte samples zijn afkomstig van obscure tv-reclames uit de jaren tachtig. Met van die melodietjes (zoals in ‘Sleep Dealer’) die zich ongemerkt in je kop nestelen – net als spotjes voor wasmiddelen of automerken.

Vaak rekt Lopatin zijn samples als trekdrop tot lange slierten die hij in eindeloze herhalingen om je hoofd wikkelt. Maar soms ook is er alleen een piano, zoals in het prachtig ingetogen titelnummer, dat erg doet denken aan het werk van soundtrackspecialist Graeme Revell en de Japanse cultcomponist Susumu Yokota. Al blijft een basdrum buiten beeld bij Lopatin, af en toe lonkt zowaar de dansvloer en duiken referenties op als Mount Kimbie en The Field. De hypnose op Replica komt van de in cirkels rennende overdaad aan samples, niet van de beat. Blijf nog maar even liggen.