3/5. Kuedo - Severant

Wednesday 2 November, 2011

Marco Muhring

Redacteur

Text: Marco Muhring

Toen dubstep vlak na de eeuwwisseling ontstond, waren producers als Skream, Kode9 en Hatcha de sleutelfiguren. Ook het duo Vex’d was een van die vroege vogels: hun debuutalbum Degenerate was al uit toen de eerste dubstepavond in Nederland nog moest worden georganiseerd. In plaats van invloeden uit reggae en dub te gebruiken, zoals hun genregenoten, was de dubstep van Vex’d kaler, industriëler en minder gepolijst.

Toen de rek er uit leek te zijn, besloot vijftig procent van het duo, Jamie Teasdale, naar Berlijn te verhuizen. Daar deed hij nieuwe muzikale invloeden op en bracht hij onder de naam Jamie Vex’d muziek uit die zich steeds verder verwijderde van de sound die Vex’d ooit had. Het harde, industriële verdween en daarvoor in de plaats kwamen brede synthwaaiers en glitchy sounds. De naam Jamie Vex’d paste niet meer - de muziek had immers weinig meer met Vex’d te maken – en sindsdien gaat de producer als Kuedo door het leven.

Na enkele e.p.’s verscheen recentelijk zijn eerste langspeler op Planet Mu, een opvallende plaat. De tracks bevatten kosmische, spacy synthlijnen die aan het werk van Lucky Dragons en Oneohtrix Point Never doet denken. Maar waar het bij die artiesten vooral om synths draait, voegt Kuedo iets toe waardoor Severant als geen andere plaat klinkt: drums. Geen lome beats, maar percussie die vooral geïnspireerd is door juke en footwork, minimale en flinterdunne maar zeer snelle 808-beats. Door deze twee factoren, de filmische, bijna soundtrackachtige synths en de hyperactieve jukebeats bij elkaar te gooien, ontstaat er een mengsel dat nog niet vaak is gehoord. 

Severant bevat vijftien tracks, waarop je duidelijk hoort dat Kuedo zijn eigen geluid nog aan het ontdekken is. Op  ‘Whisper Fate’ en ‘Ascension Phase’ gaan de invloeden goed samen: de drukke hi-hats vullen de synths aan en versterken elkaar. Maar met twee zulke verschillende invloeden werken beide ook wel eens langs elkaar heen. Zo is de synthlijn in ‘Reality Drift’ geen hoogstandje, waardoor je meer op de beat gaat letten, met de melodieën als bijzaak. In een track als ‘Salt Lake Cuts’ is dat juist weer andersom: de leadsynth trekt alle aandacht waardoor de beat naar de achtergrond verdwijnt. Hoogtepunten zijn het dansvloergerichte ‘Flight Path’, het Burial-achtige en helaas veel te korte ‘As We Lie Promising’ en ‘Scissors’, met een verrassend verslavende sample van een helikopterpropeller.

Kuedo heeft een plaat gemaakt die geluiden combineert die je zo nog niet eerder hoorde, bepaald een ervaring die je in het post-dubstepklimaat van vandaag de dag niet al te vaak meer hebt.  Veel is al eens gedaan, dus voor deze vernieuwingsdrang en de tracks waarbij één en één drie is, verdient de plaat sowieso al een voldoende. Vijftien nummers is echter wat lang en doordat Kuedo in elk nummer dezelfde synthgeluiden en drumsamples gebruikt, heb je het gevoel dat je zit te luisteren naar een muzikale tentoonstelling, een experiment, iemand die een sound helemaal uitdiept en alle facetten probeert te laten zien. Dat levert een album op dat bij vlagen zeer interessant is, maar helaas vaak ook zoekende klinkt.