13/5. Nobody Beats The Drum - Currents

Monday 24 October, 2011

Afgelopen weekend presenteerde Nobody Beats The Drum zijn nieuwe album op het Amsterdam Dance Event met een spectaculaire show, ontworpen door visueel mastermind Rogier van der Zwaag, die ook officieel bandlid is, maar dus niet meeproduceerde aan Currents. Het is niet moeilijk om te geloven dat hij goed uit de voeten kon met de plaat, die enorm divers is. Er gebeurt van alles in deze dertien tracks.

Ook als je Nobody Beats The Drum nog nooit hebt gezien, kan je je voorstellen dat er een feestje valt te bouwen met vrijwel elk nummer van Currents. Een track als ‘Light Bulbs’ heeft een idioot catchy orgelriedeltje en ook op de rest van de plaat is het een komen en gaan van stimulerende electro-, hiphop-, house- en discobeats. De aanpak van NBTD doet meer dan een beetje denken aan het werk van iemand als Fatboy Slim, die zo’n jaar of tien geleden alles in de blender gooide wat hem ook maar een beetje opwindend leek. Dat heette toen big-beat en was eventjes je-van-het in het alternatieve dance-circuit. Heel erg lang duurde dat niet, want het werd al snel een afgezaagd kunstje. De ADHD-producties van NBTD werken op den duur ook op de zenuwen, zeker als je de sterkste tracks in de eerste helft al voor de kiezen hebt gekregen.

Zoals ‘Nine Doors’, een hiphop-collagetrack in de beste DJ Shadow-traditie (‘The Number Song’!), maar dan in een knerpend electro-jasje. In plaats van lange dancetracks, maakt NBTD nummers met de spanningsboog van een popliedje, of nog korter, zoals ‘Those Were The Days’, een smakelijke discogroove die nog geen twee minuten duurt, helaas, voordat ‘Blood on My Hands’ wordt ingezet. Het is, samen met ‘Girls Suck’ het enige min of meer echte liedje op het album, een sinistere meezinger. En zo laat Currents zich beleven als een grote kermis, met een spookhuis, een lachspiegel, botsautootjes, een achtbaan, een draaimolen en een grijpmachine waarmee je nooit iets wint, want iets van enige substantie blijft er na afloop niet echt hangen. Voor een daverend concert maakt dat natuurlijk niet uit.

Productioneel maakt Nobody Beats The Drum een flinke stap, en dat mocht ook wel, drie jaar na Beats Work. Niemand gaat zich vervelen met Currents en met een beetje mazzel of een goede plugger weten ze er met ‘Girls Suck’ nog een hitje uit te slepen. Maar het zou geen slecht idee zijn als producers Sjam Sjamsoedin en Jori Collignon zich op plaat nummer drie wat meer op de inhoud zouden vastbijten. Currents is vooral een leuk souvenir van de live-ervaring.