5/5. Rustie - Glass Swords

Friday 14 October, 2011

Marco Muhring

Redacteur

Text: Marco Muhring

Hoe krijg je meer aandacht krijgt dan je collega-producers? Met een geweldig debuutalbum. Je kan een paar goede singles of 12-inches uitbrengen, maar het is die eerste langspeelplaat die breed wordt uitgemeten. Er zijn een paar valkuilen. 1. Je maakt een album met je grootste hits, aangevuld met wat vluchtig geschreven nieuw werk dat als los zand dient zodat die plaat zo snel mogelijk naar de drukker kan. 2. Naast je knallers vul je de plaat met uitgesponnen ambienttracks of onverwachte vocale bijdragen om aan te tonen wat een veelzijdig artiest je bent.

Rustie is gelukkig in geen van deze valkuilen gestapt. Vermoedelijk in de rug gesteund door zijn label, Warp, heeft hij de kans genomen zijn geluid uit te kristalliseren. Want het heeft lang moeten duren. Via glitchy instrumentale hiphop en zijn zelfverzonnen aquacrunkgenre was daar precies een jaar geleden de e.p. Sunburst. Zijn eerste wapenfeit op Warp, waarmee hij liet horen zijn geluid te hebben gevonden en klaar was voor het grote werk. Liefst drie jaar na het tekenen van het contract ligt Glass Swords eindelijk op tafel. De titeltrack zet de toon, het is een beatloos intro met een belachelijk breed, groots geluid. Daarop volgen ‘Flash Back’ en ‘Surph’, tracks waarmee Rustie je in zijn wereld zuigt. Niet meteen alle registers open, maar langzaam bouwen. Zo wisselt ‘Surph’ constant van een dubstep-achtig ritme naar een 4/4-beat met vocals die van het zusje van Dâm-Funk had kunnen komen, en is ‘Flash Back’ meer vorm en sfeer dan liedje of hit.

Als je eenmaal gewend bent aan alle geluiden is daar ‘Hover Traps’, met zijn epische trancesynths, en ‘City Star’, de eerste echte banger van de plaat, met nerveuze Dirty South-hi-hats en minstens even nerveuze synths. ‘Cry Flames’ lijkt een succesvolle remake van Sunburst-track ‘Hyperthrust’ en ‘After Light’ bevat een bijna verslavende, gechopte vocaal over een vrij stevige beat – ideaal voor in de club. De absolute knaller is niettemin ‘Ultra Thizz’. Deze track, de afgelopen maanden gedraaid door dj’s als Jackmaster, Oneman en Hudson Mohawke, is het hoogtepunt van de plaat. Na de opbouw volgen in feite  twee climaxen: de eerste is hortend en stortend, en bij de tweede lijkt het alsof er wel drie synthlijnen over elkaar heen liggen. Zoals Hudson Mohawke ‘FUSE’ heeft, Julio Bashmore ‘Battle For Middle You’ en Joy O ‘Hyph Mngo’, zo heeft Rustie nu ‘Ultra Thizz’:

Het knappe van Glass Swords is dat het album bomvol klinkt, met eigenlijk veel te veel ideeën, maar dat dat geen moment stoort. Al het geduld en ontwikkeling hebben ervoor gezorgd dat het een debuut is geworden waar Rustie heel erg trots op kan zijn. Hij heeft geen fouten gemaakt en gedaan wat hij moest doen: een plaat maken die een coherent geheel is, zich van begin tot eind laat beluisteren en meerdere kanten van zijn talent laat zien, met geen enkele zwakke broeder er tussen. Een droomdebuut.