Share on Facebook Share on Twitter Share on Pinterest
DJB Report ADE 2013: Omar S en Joy Orbison domineren Dekmantel-vrijdag

“If you like it, share it”

DJB Report ADE 2013: Omar S en Joy Orbison domineren Dekmantel-vrijdag

Gelukkig bewandelt Joy Orbison een prima tussenweg in een uit zijn voegen barstende grote zaal. Het lijkt alsof bijna alle 1800 bezoekers een plekje proberen te vinden om de Engelsman te kunnen bewonderen. Dat is trouwens volledig terecht. Orbison zet een ontzettend sterke set neer en lijkt nauwelijks moeite te hoeven doen om het publiek hysterisch te krijgen. Dat de zaal van tevoren vakkundig is opgewarmd door Midland doet daar niets aan af. Orbison draait hard. Veel harder dan je van hem zou verwachten. Platen vol hysterische drumloopjes worden afgewisseld met vreemde synthesizergeluiden. En dan is er telkens weer die monsterlijke bas die door de sublieme Funktion One-opstelling in het MC rolt. Als tegen het eind van zijn set de vocalen uit zijn track Sicko Cell ("I'm the information, cocaine powder.") klinken is er geen houden meer aan. De mannen van Hessle Audio (Ben UFO, Pangaea, Pearson Sound) staan de laatste twintig minuten goedkeurend toe te kijken tot Orbison het stokje iets na vieren aan ze overgeeft.

Ron_Morelli,_Dekmantel,_MC_Theater.jpg

Iets verderop, in dat kleine, blijkbaar moeilijk vindbare achterafzaaltje staat L.I.E.S.-baas Ron Morelli (foto) voor een man of zestig een intrigerende techno-set te spelen. De Amerikaan krijgt het voor elkaar om de enige te zijn bij wie je je continu afvraagt welke plaat hij er als volgende op gaat leggen. En dat is knap als je kijkt naar de collega's met wie hij op de rol staat. Probleem is echter dat het geluid in de zaal erg schel klinkt. Zeker in vergelijking met de sublieme afstelling in de rest van de area's. Zonde.

Anthony Naples doet in de North Sea Jazz Club zijn best om de grote schoenen van Omar S te vullen. Dat hij daar niet in slaagt maakt verder niemand wat uit. Naples pompt een dosis stevige deephouse (niet de Duitse maar de Amerikaanse variant) door de speakers en laat hier en daar zien dat hij geboren is met een dosis talent. Tegen zes uur legt hij de naald op zijn hit 'Mad Disrespect' en sluit hij de tweede Dekmantel-nacht van de week waardig af. Het mag misschien wat voorspelbaar worden, maar Dekmantel slaagt er zo vaak in om een sterke line-up met een prachtlocatie en prettig publiek te verbinden dat het haast een routineklusje lijkt te zijn geworden. Dat is ontzettend knap in een markt die uit zijn voegen barst.

                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                          

CONTINUE READING (2 of 2)




Subscribe