Share on Facebook Share on Twitter Share on Pinterest
DJB Report: Primavera (dag 1)

“If you like it, share it”

DJB Report: Primavera (dag 1)

Barcelona + lente + goede muziek. Een gouden combinatie, zo weten Sónar-gangers al jaren. Twee weken eerder al staat de stad in het teken van Primavera Sound. The xx presenteert songs van het nieuwe album Coexist. Zo op het eerste gezicht en gehoor is er niet veel veranderd. Gelukkig maar.

Primavera Sound staat bekend om zijn eclectische line-up, maar begon in 2001 ook als vooral een dancefestival, met namen als Armand van Helden, Unkle en Carl Craig. Het jaar daarop werd meteen de breedte ingezet, met onder meer Pulp, Tindersticks, Aphex Twin, Dave Clarke, Giant Sand en Spiritualized. Enigszins vergelijkbaar met Lowlands dus. Primavera ging samenwerkingen aan met o.a. ATP, bekend van de fijnproeversfestivals in Engeland en Amerika, en Pitchfork, wat helpt om inhoudelijk sterk programma’s te leveren. Inmiddels is het Primavera uitgegroeid tot één van de belangrijkste festivals van Spanje, met vorig jaar ruim 100.000 bezoekers in drie dagen.

Het festival vindt sinds 2001 plaats aan de rand (en aan het strand) van de stad, in de wijk Diagonal. In het voor de Olympische Spelen aangelegde Parc del Fòrum, een verzameling beton waar de serieuze skater wel raad mee weet, spelen dezer dagen grote namen als Franz Ferdinand, The xx, Justice en The Cure op vijf dik gesponsorde podia. Maar ook relatieve nieuwkomers als Lower Dens, John Talabot, The Weeknd en Real Estate. Vanaf een uur of één wordt op diezelfde podia tot zes uur in de ochtend gedanst met optredens van onder meer Scuba, Rustie, Jackmaster, John Talabot, LFO en Benga.

Op de eerste dag blijkt Primavera vooral een festival voor hippe Spaanse twintigers en dertigers met geld (een kaartje kost ruim 200 euro) en goedkoop overgevlogen Britse muziekliefhebbers. Want naast de muziek is er vrij weinig vertier. Een paar platenverkoopstands en een redelijke diversiteit aan fastfood en drank (gewoon allemaal nog met geld betaald), dan houdt het wel een beetje op. Of het moet de constante aanvoer van alle mogelijke drugs zijn. Dan heb je natuurlijk ook geen draaimolen meer nodig.

Het is even over zessen op donderdagmiddag. Op het Pitchfork-podium staat Purity Ring, de nieuwste coole signing op het 4AD-label. Tel de Dirty South-beats van Corin Roddick en de meisjesachtige stem van Megan James bij elkaar op en je hebt iets wat in de buurt komt van wat we vorig jaar nog witchhouse noemden. In combinatie met de Carnivale-achtige podium-setup (oranje-rood-groene vlag, grote trom, zwarte wild-west jurk) levert dat best een boeiende show op. Roddick bespeelt kleine, lichtgevende lampekappen als drumpads (hoewel niet helemaal duidelijk wordt of dat alleen voor de show is) en James zingt als een digitaal gestoord elfje. Haar stem wordt vervormd, gepitcht en achterstevoren gedraaid. Heel erg hiphop. Haar podiumpresentatie is nog wat statisch, daar mag aan gewerkt worden. Maar tel deze show van Purity Ring op bij een donker, zweterig hol of de Vondelkerk, in plaats van de brandende Spaanse zon, en het kan best een spannende avond worden in Amsterdam op 5 juni.

De slechte live-reputatie van Friends was de band al vooruitgesneld dankzij hun London Calling-show van eind vorig jaar en op Primavera wordt die niet gelogenstraft. ‘I see too many sunglasses’, klaagt zangeres Samantha Urbani. ‘I want too see your eyeballs.’ Het is een lekker gek wijf, maar daar heb je ook niet altijd zin in. Zeker niet als haar zangkwaliteiten tekortschieten. Dan werkt dat gekrijs en gesteun vooral erg vermoeiend. Met een gezellig rommelige vriendengroep uit Brooklyn als achtergrondband schiet het ook niet erg op. Ondanks die ene geweldige single, ‘I'm His Girl’.

De Internationale Hippe-Vrouwendag wordt vervolgd met Grimes, die ook een geweldig spannend album maakte voor 4AD, Visions. ‘I think this is the biggest show I've played in my life’, zegt de zichtbaar nerveuze Claire Boucher. Het begin van de set is heel rommelig. Met haar stakige benen huppelt ze als een jong veulen over het podium om de geluidsman uit te leggen wat er niet goed gaat. In haar eentje bespeeld ze haar drumcomputers en synths, maar door de zenuwen mist ze veel van haar eigen cues. Wat ook niet helpt is dat de geluidsman haar stem helemaal achterin de mix laat hangen. Onlangs liet ze in in een bloedhete bovenzaal van Paradiso zien en horen dat ze deze set wel helemaal onder controle kan hebben en dat het voorzichtige er wel een beetje uit is, maar op dit grote Primavera-podium is het nog geen routine. Misschien tijd voor iemand erbij achter de knoppen? Dat helpt misschien meer dan die vier random vrienden die ze tijdens het optreden het podium oproept om mee te dansen.

Na al dat geknepen en wegwaaierende vrouwengeweld is het fijn om weer een echte goede mannenstem te horen. Greg Dulli knalt er met zijn uit de as herrezen Afghan Whigs een paar mooie soulcovers uit. Goud van oud, daar is Primavera ook niet vies van. Archers Of Loaf, Refused, Spritualized, het zijn maar een paar namen die het retrorandje van de huidige festivaltijd benadrukken. 

Kindness uit Londen klinkt ook best retro, maar is nieuw. De groep bracht dit jaar het prima album World, You Need a Change Of Mind uit, waarop een diverse mix van soul, jarentachtigpop en funk. Toen ik de band eerder dit jaar in Austin zag tijdens SXSW viel het me tegen, maar dat lag toch vooral aan de locatie. Op Primavera blijkt de band, met twee goede achtergrondzangeressen en een superenthousiaste en goede drummer, gewoon klaar voor de festivals. Zanger en projectleider Adam Bainbridge beweegt zich over het podium als een kruising tussen Primal Screams Bobby Gillespie en een slicke soulzanger. Met zijn lange zwarte haar, jasje en skinny jeans lijkt hij zo weggelopen uit een kledingcommercial. Kindness maakt er een feestje van. In ‘Gee Up’ zit een stukje ‘Teardrops’ van Womack & Womack en aan het einde duiken ze zelfs de househistorie in met een stuk ‘No Way Back’-achtige 808-goedheid. Hoogtepunt is de prachtige Replacements-cover ‘Swingin’ Party’.

Dominant Legs uit San Francisco maakt semivrolijke, tweestemmige jongen/meisjesmuziek. Tropisch als Vampire Weekend, jaren tachtig als Michael J. Fox. Met een coole jongen als zanger en het mooiste meisje uit highschool dat naïeve keyboardakkoordjes speelt op haar Korg. Blond haar, één handje in het witleren jasje. Lieflijk, maar ook een tikje eenvormig en saai. Gelukkig spelen ze hun hit ‘Hoop of Love’ als vijfde, zodat koers kan worden gezet naar Danny Brown. Niet iedereen denkt daar hetzelfde over, want voor zijn podium staat slechts een kleine tweehonderd man. De Edward Scissorhands van de hiphop is bij dit hipsterpubliek nog niet zo bekend, ondanks zijn signing bij Fool’s Gold, het label van A-Trak. Brown, met zwartleren broek en jas en witte hoodie, trekt zich er niks van aan het zet zijn strot op standje onweer. De wiet-, pik- en pisverwijzingen rollen over de tong. 'Poppin’ these pills, sniffin’ cocaine', rapt Brown in ‘Blueberry’, en hij weet dat zijn tijd nog wel zal komen.

Waar iedereen dan wel is? Bij The xx natuurlijk. De nacht is gevallen over Barcelona en op het podium baadt een grote X in wit licht. Het is de eerste festivalshow voor de groep in twee jaar, zegt frontman Oliver Sim. Er komt een nieuw album aan, Coexist (release: 10 september), en daar zit een lange festivalzomer (Lowlands!) aan vast. Zo op het eerste gezicht en gehoor is er niet veel veranderd. Gelukkig maar. Gebleven is de minimalistische aanpak: de beats van Jamie Smith, de plukbas van Sim, de echoënde gitaar van Romy Madley Croft en vooral die prachtige stemmen. Nieuw is wel de indrukwekkende lichtshow. Het eerste deel van de set bestaat uit louter hoogtepunten van het debuut. ‘VCR’, ‘Shelter’, ‘Islands’, ‘Crystalised’. De songs zijn imiddels moderne klassiekers. Halverwege is het tijd voor wat nieuw werk met Jamie op steeldrums, zoals we die kennen van zijn eigen ‘Far Nearer’. De invloed van Jamie's produktie- en dj-werk komt terug in een paar andere nieuwe songs. Hij heeft op het podium een grotere rol gekregen en zorgt voor een housey, soms zelfs Balearische feel. Erg veelbelovend in ieder geval. Misschien dat we één of meer van deze tracks dit weekend nog eens gaan horen, want Jamie xx draait zondagnacht nog een dj-set hier op Primavera.

Ook bij A$AP Rocky is het minder druk dan gedacht, maar de nieuwe superster-rapper trekt zich daar niets van aan. De meegereisde A$AP Mob is beperkt gebleven tot backup-mc en een dj, maar de New Yorker heeft genoeg purple swag om iedereen mee te krijgen. Natuurlijk bewaard hij ‘Peso’ tot de finale, die al na een half uur komt. ‘Ik hou het voor gezien, we moeten natuurlijk nog wel iets bewaren voor de volgende keer’, grapt A$AP.

John_Talabot_05_Eric_Pamies.jpgDe nacht wordt korter, de pupillen wat groter. Prima moment voor John Talabot om zijn live-set te laten uitgroeien tot een hoogtepunt van deze eerste dag. Hij speelt in Barcelona een thuiswedstrijd. Met ƒin maakte hij één van de beste dance-albums van het jaar tot nu toe, een collectie melodieuze housesongs tussen 100 en 120 bpm. Ideaal voor de late zomeravond aan de Spaanse kust (maar later deze zomer ook perfect in de X-Ray op Lowlands). Talabot opent met ‘El Oeste’ en krijgt hulp van een collega (ik ben er nog niet achter wie, het zou Ekhi of Pional kunnen zijn) op knopjes en live-zang tijdens ‘Journeys’ en ‘When The Past Was Present’. De mooie, sepiakleurige visuals geven nog een extra lading aan de show. Aan de hand van John Talabot danst Barcelona de zwoele nacht in.




Subscribe