Share on Facebook Share on Twitter Share on Pinterest
DJB Report: 5 Days Off (Paradiso, donderdag)

“If you like it, share it”

DJB Report: 5 Days Off (Paradiso, donderdag)

Wie had ooit gedacht dat het genre ‘instrumentale hiphop’ tijdens 5 Days Off het monumentale Paradiso zou vullen? En dat zonder de aanwezigheid van het huidige boegbeeld, Flying Lotus? Dit jaar heeft het festival het aangedurfd, met op de line-up twee headliners van formaat (The Gaslamp Killer en Hudson Mohawke, over wie later meer), bijgestaan door talenten uit zowel binnen- als buitenland. Het is de tweede dag, de eerste kater is geïncasseerd maar de zin is nog volop aanwezig.

Op voorhand valt er wel wat aan te merken op de programmering. Krampfhaft opent de avond, terwijl hij een producer is die regelmatig tegen het juke-genre aanzit en met die snelle stijl een veel logischer afsluiter van de nacht lijkt te zijn. Het contrast is ook groot met Jameszoo, die na hem staat ingepland en met zijn met jazz-samples doordrenkte tracks toch een stuk rustiger te werk gaat.

’s Middags is er een tegenslag te verwerken. Hudson Mohawke is ziek en kan niet komen. Erg zuur, en dat hij wordt vervangen door Emalkay is maar een kleine pleister op de wonde. Emalkay past met zijn stevige dubstep eigenlijk helemaal niet op deze avond. Wel wisselt hij gelukkig van tijdslot met Lunice, waardoor die nu eerder draait. Hoewel Krampfhaft dus vroeg staat geprogrammeerd, trekt hij zich daar weinig van aan. De Utrechter is hier niet gekomen om op te warmen en trakteert de volstromende zaal gelijk op dikke tracks van onder andere Stagga en Rustie. In tegenstelling tot zijn optreden op Noorderslag dit jaar, waar hij niet uit de verf kwam, past hij pefect op dit affiche en vraag je je toch af of hij de zaal later op de avond had kunnen laten exploderen.

De ombouw naar Jameszoo verloopt traag. Paradiso krijgt zeker vijf minuten beatloze sfeermuziek voorgeschoteld, wat in een vollopend zaal aanvoelt als een eeuwigheid. De Bosschenaar zelf blijft opvallend rustig. Wanneer hij toch van start gaat, begint hij langzaam te bouwen. Van heel abstract naar toegankelijker en aan het eind van de set de kers op zijn taart: ‘Kiwanushi and the Cheesechildren’. Zijn podiumpresentatie is al een stuk beter dan eerder dit jaar op Noorderslag, en dat hoewel hij het zeker niet gemakkelijk heeft want slechts een enkeling is er volledig bij met de aandacht en naar het einde toe loopt het zelfs behoorlijk leeg. Laten we het erop houden dat tijd en plaats niet helemaal ideaal waren.
zoo.jpg

Kutmah is aspirant-lid van de Brainfeeder-familie, waartoe onder anderen ook Martyn, Ras G en natuurlijk Flying Lotus behoren. Hij trekt met dat typische Los Angeles-geluid de zaal weer een stukje voller. De rode draad is (instrumentale) hiphop, met af en toe een uitschieter in de vorm van een trage dubstepplaat, een snelle juke-track of prikkelende glitch-hop. Van de nieuwe Busta naar diepe, oude dub. Door zijn uitstekende mixwerk klinkt het nergens van de hak op de tak. Naar het einde van zijn set toe begint het, in afwachting van The Gaslamp Killer, echt vol te geraken en bereikt de set een hoogtepunt met Om Unit Vs Kromestars ‘Solar Cycle’. Een beetje meer eigen smoel had geen kwaad gekund, maar verder is op deze set weinig aan te merken.

Nadat hij de laatste drie jaar een keer of vijftien op de Nederlandse podia verscheen, leek het er soms op dat het oprechte enthousiasme van The Gaslamp Killer in een gimmick was veranderd. Midden in je set een plaat van Jimi Hendrix droppen kan als een verrassing komen, maar als je dat twee jaar lang elke show doet, is de surprise er wel een beetje af. Op een gegeven moment bestond de show van Gaslamp voor de helft uit hem, met zijn iPad over het podium waggelend, voorgemixte mashups instartend. Dat kan even geinig zijn, maar het kwam de muzikaliteit niet ten goede.

Dat jolige is er gelukkig af. Dat de man goede vrienden is met veel genregenoten is bekend, en daar plukt Paradiso de vruchten van. Het publiek krijgt een uur lang volle bak nieuwe, nog niet uitgebrachte tracks voorgeschoteld van (schrijft u even mee?) Coki, Hudson Mohawke, Clams Casino, Dorian Concept, Dimlite vs. Gaslamp Killer (met Gaslamp op drums, Dimlite op synths en effecten!), vier nieuwe tracks van Eprom en twee (!) van Flying Lotus. De poespas blijft, op een verdwaalde Black Sabbath-plaat na, gelukkig achterwege, en Paradiso onthaalt vol overgave muziek van Machinedrum, Lil Wayne en Eproms (zeer dikke) remix van ‘Ni**as in Paris’. The Motherf*cking Gaslamp Killer is terug en draait zijn beste set in Nederland sinds tijden.
sc.jpg

Je vraagt je af of Emalkay backstage gelaten toekijkt hoe Paradiso in een tien minuten van prop- naar halfvol leegloopt. En dan moet hij nog een uur knarsetandend wachten ook, want eerst is het aan Lunice, de jonge producer die je misschien kent vanwege zijn connecties met Odd Future en Lil B. Hij toont zich vandaag als een enthousiast, hyperactief ventje met een fikse vooraad swag. Hij gaat er volledig voor, maar het publiek verliest langzaam maar zeker de concentratie en veert slechts af en toe even op, als hij bijvoorbeeld Bok Boks ‘Silo Pass’ dropt. (In juli staat de knul op Dour, een weekend na Pitch. Het zou niet raar zijn als hij over niet al te lange tijd ook daarvoor wordt bevestigd. Of anders voor Appelsap, een weekend later.)




Subscribe