Share on Facebook Share on Twitter Share on Pinterest
DJB\'s albums van het jaar 2011

“If you like it, share it”

DJB's albums van het jaar 2011

DJBroadcast presenteert zijn favoriete albums van 2011. Een kwestie van onderling wat mailtjes rondsturen, een natte vinger uit het raam steken, nog eens goed luisteren en de nodige voodoo loslaten op een rij platen die veel langer is dan de vijfentwintig die uiteindelijk boven kwamen drijven. Plaats je eigen lijstje in de comments!

25. ZZT – Partys Over Earth (Turbo)

‘Als ZZT perfectioneren Tiga en Zombie Nation de kunst om danstracks te maken die bol staan van de simpele, repeterende, elkaar voortdurend aan de kant duwende, rudimentaire elektronische patronen, riffjes, blieps, beats, samples en melodietjes. Het is muziek die irriteert, op het zuigerige af, maar op een leuke manier.’

24. Zomby – Dedication (4AD)

‘Vingergeknip, lage bassen, dreigende strings. Daarna volgen geweerschoten. Wat gebeurt hier? De witch is niet dood. Ze probeert je met  haar prachtige, bezwerende zang te betoveren. Ze heet Natalia. Met groteske beenpassen en wijduit zwaaiende armbewegingen verleidt ze je tot een demonische danse à deux.’

23. The Field – Looping State of Mind (Kompakt)

De draaikolk van producer Stefan Willner draait steeds grotere rondjes, en op zijn derde album neemt hij een rijkere bron aan muzikale invloeden mee dan tevoren. Daarmee is The Field nog steeds herkenbaar als The Field, maar gelaagder, grootser en rijker. Je mag er zelf een loop van maken door de plaat steeds opnieuw op te zetten.

22. The Weeknd – House of Balloons

R&B gezellige muziek? Niet voor de 21-jarige Canadese zanger/producer Abel Tesfaye alias The Weeknd, die zich met twee gratis verspreide albums flink in de kijker speelde. Relaties, uitgaan, drugs en roem zijn emotionele mijnenvelden die Tesfaye ontsteekt in ijzige songs om het warm en koud tegelijk van te krijgen.

21. Gil Scott-Heron & Jamie xx – We’re New Here (Young Turks/XL)

‘Jamie xx verknipt de krakende stem van de oude boef tot soundbytes voor sobere nummers waarop de elektronica domineert en de bassen een hoofdrol spelen. We're New Here is gelukkig veel meer dan een mompelende bejaarde in een elektronisch ballenbad. Het is een sprankelende clash tussen oud en nieuw, tussen techniek en ambacht.'

20. 2562 – Fever (When In Doubt)

‘Een subliem dubstep/bass-album met die typische 2562-touch, gebaseerd op discosamples uit de jaren zeventig en jaren tachtig. Zo blijkt maar weer dat Dave Huismans een ware geluidskunstenaar is, onnavolgbaar wat betreft productiviteit, creativiteit en de daaraan gekoppelde kwaliteit.’

19. Diverse artiesten – 116 & Rising (Hessle Audio)

Koel, repetitief, kaal en diep. Het Engelse platenlabel Hessle Audio begeeft zich aan het voorfront van wat je future-garage zou kunnen noemen. Met het dubbelalbum 116 & Rising compileert Hessle niet alleen sterke releases van o.a. Ramadanman, TRG, Pangaea en Untold, maar stoomt het flink door met sterk werk van o.a. Joe, Addison Groove en opnieuw Untold.

18. Four Tet – Fabriclive 59 (Fabric)

Fabriclive 59 is een tot in de puntjes geresearcht stuk muziek dat in vijf kwartier tijd anderhalf decennium aan Londense dansmuziek in de mix verweeft, van vroege speed-garage, 2-step en grime tot moderne post-dubstep/funky van Burial en Four Tet zelf, maar ook 'serieuze' elektronische muziek.’

17. Friendly Fires – Pala (XL)

‘Alle nummers liggen gevoelsmatig op een lager tempo en klinken een stuk organischer dan de punkfunksound van het debuut. Daarnaast krijgen ze genoeg ruimte om te dwalen, om vervolgens netjes aan elkaar te worden gebonden door een flinke hook.’

16. Africa Hitech – 93 Million Miles (Warp)

‘Noem het future-bass of post-dubstep, noem het vooruitstrevend en divers, het mag allemaal. Waarover niet getwist zal worden is de kwaliteit van elke afzonderlijke productie.’

15. Holy Ghost! – Holy Ghost! (DFA)

Het New Yorkse duo Holy Ghost! breidde dit jaar uit naar een complete om de synthpopliedjes van zanger en drummer live te kunnen spelen. Op hun titelloze debuutalbum maakt de ene catchy deun plaats voor het andere poppy discominiatuurtje.

14. Katy B – On a Mission (Rinse/Columbia)

Dankzij producers Geeneus en Zinc zit het wel goed met de undergroundcredentials van de Engelse Katy B, die op haar debuutalbum precies de juiste toon raakt op het snijvlak van pop en dance (UK-funky, dubstep, electro). Het is een veelzijdige plaat met prima liedjes en een sympathieke girl-next-doorbenadering van een uitstekende zangeres.

13.  Peaking Lights – 936  (Not Not Fun)

Stap in de psychedelische wereld van het Amerikaanse dub-popduo Peaking Lights. Drugs zijn niet nodig, je wordt zo ook wel door de muziek bedwelmd. 936 is een trip met onbekende bestemming, de baslijn leidt je bovendien mogelijk een totaal andere kant op dan de zang of het keyboardriedeltje.

12. Tom Trago – Iris (Rush Hour)

Met Iris plant Tom Trago zijn sound solide in de internationale house-scene, waar steeds meer fijnproevers hem weten te vinden. De Amsterdammer groeit uit tot een steeds completere producer, die nu ook met gastvocalisten (van Romanthony tot San Proper!) onweerstaanbare tracks weet te bouwen. De live-show was vervolgens ook killer.

11. Little Dragon – Ritual Union (Peacefrog)

‘Klonk hun debuut uit 2007 nog wat alledaags, Ritual Union laat een groep horen die buigzame, dansbare electropop koppelt aan experiment en tegelijkertijd het bedrieglijk naïeve imago van zangeres Yukimi Nagano ten volle uitbuit. Met haar lichte meisjesstem zingt ze over extreme verlangens en verboden liefdes. Om een nummer later haar stem doodleuk een octaaf te laten zakken.’

10. Sef – De Leven (Top Notch)

‘Het overkoepelende idee van De Leven was om een all-round cutting-edge popplaat te maken, die ’80s-synthpop als basis heeft voor een hoogsteigen draai aan hiphop, r&b en dance-pop. Een soms onwaarschijnlijk sterrenteam producers (o.a. Bart B More, Benny Sings, Reverse, Big2, Snelle Jelle, SirOJ, The Please) hebben tailor-made muziek gemaakt voor De Leven, en dat is te horen. Bijna alle songs klinken vanaf de eerste keer dat je ze hoort volkomen vertrouwd als je favoriete toptienhits uit het tijdvak 1984-1988, en en toch sprankelend en fris voor het hier en nu.’

9. The Brandt Brauer Frick Ensemble - Mr. Machine (!K7)

‘Waar ze op hun debuutalbum nog een computer gebruikten om hun geluiden – drums, piano, bas - te arrangeren, gaan de Berlijners in uitgebreide bezetting nog een stapje verder. De grenzen tussen dance, klassieke, jazz en pop raken helemaal zoek, en dankzij de smaakvolle benadering wordt het geen gimmick. Ondanks ongebruikelijke instrumenten en de melodische vondsten, worden nummers op Mr. Machine getekend door repeterende patronen en een ‘open’ productie die alle ruimte geeft aan de ritmische elementen die de nummers kenmerken.’

8. Nicolas Jaar – Space is Only Noise (Circus Company)

‘Het is opmerkelijk dat een houseproducer die heel langzame, melodieuze tracks maakt – vaak zelfs niet eens geschikt voor de dansvloer – zo groot wordt. Deze veertien tracks, waarvan de langste misschien net vijf minuten duurt, bestaan uit veelal gesampelde, akoestische instrumenten en veel vocalen. Het luistert weg als een popalbum, een heel goed popalbum. Na een tijdje doezel je weg in de zoete liedjes.’

7. Pearson Sound/Ramadanman - FabricLive 56 (Fabric)

‘David Kennedy, de man achter zowel Pearson Sound als Ramadanman, schiet zijn muzikale munitie met scherp af. Naast dubstep, UK- bass en gelieerde breakbeats is er ook veel aandacht voor aangrenzende (dub)techno geluiden. Deze krachtige en diverse mix zou wel eens uit kunnen groeien tot een klassieker in de reeks.’

6. Sbtrkt - Sbtrkt (Young Turks/XL)

‘Hij plukt elementen uit dubstep, garage en UK-bass en verpakt dat in relatief toegankelijke popsschetsen met veel ruimte voor zang (m/v) en bas. De stem van zanger Sampha heeft dezelfde snik als James Blake. Mooi, maar de beste momenten zijn toch die waarin Sbtrkt vrouwen voor zijn microfoon haalt.’

5. Azari & III - Azari & III (Loose Lips)

De hits (‘Hungry for the Power’, ‘Recklesss (With Your Love)’) zijn nog steeds de beste nummers, maar dan heb je het ook meteen over twee onverwoestbare instantclubklassiekers. Als je het zo bekijkt, valt de rest tegen, maar dat zou niet eerlijk zijn. Het debuutalbum van Azari & III is hoe dan ook een ijzersterke houselangspeler zoals ze maar heel zelden langs komen. In 1989, en in 2011.

4. Morphosis - What Have We Learned (MOS/Delsin)

‘Constant schuiven zijn onheilspellende, zwartbeschilderde en hypnotiserende grooves heen en weer om ruimte te maken voor geïmproviseerde melodieën, flarden zang of zuigende bass-synthesizers. Dit is dansmuziek die zijn eigen weg gaat langs baslijnen en drumcomputers, zonder zich te storen aan de mores van machines.’

3. Martyn – Ghost People (Brainfeeder)

‘Net als voormalige dubstepkopstukken als Pearson Sound, Untold en Scuba trekt Martyn al een tijdje naar house en techno. En net als zijn Engelse collega’s (her)ontdekt hij de UK-garage van rond de eeuwwisseling, een dance-stijl die stilistisch direct aan dubstep voorafging. Zijn tweede album klinkt vriendelijker dan zijn eerste, is veel meer een eenheid en is sowieso een stuk dansbaarder.’

2. James Blake - James Blake (Atlas/Polydor)

Het leek wel alsof het de eerste drie maanden van het jaar over niemand anders ging, zo’n hype was de jonge Engelse producer en… zanger dus. Want na een aantal heel bijzondere dubstep-platen en de uitzonderlijke hit ‘Limit to Your Love’ verraste James Blake met een minstens zo origineel en intiem album dat aan het einde van het jaar niets van zijn schoonheid heeft verloren.

1. Rustie - Glass Swords (Warp)

‘Na een beatloos intro met een belachelijk breed, groots geluid zuigt Rustie je in zijn wereld. Niet meteen alle registers open, maar langzaam bouwen. Het album klinkt bomvol, met eigenlijk veel te veel ideeën, maar dat stoort geen moment. Al het geduld en ontwikkeling hebben ervoor gezorgd dat het een debuut is geworden waar Rustie heel erg trots op kan zijn.’




Subscribe