1DJB Report: Motel Mozaïque: LA smeedt een stedenband met Rotterdam

Monday 12 April, 2010

Met Hudson Mohawke, The Gaslamp Killer, Fuck Buttons en Lindstrøm op de poster van Motel Mozaïque was er dit jaar voor danceliefhebbers veel te halen in Rotterdam. Daar werd de tiende verjaardag van het festival knallend gevierd.

Tekst & foto's: René Passet

"Slaapplaats gezocht. Wie heeft er nog een plekje op de vloer?" Het bordje dat een meisje bij de ingang van Lantaren-Venster omhoog houdt, zegt veel over het jubilerende Rotterdamse festival Motel Mozaïque. Dat je bij vreemden op de vloer wilt crashen louter omdat ze hetzelfde festival bezoeken betekent dat je elkaar waarschijnlijk snapt. En vertrouwt. Had het meisje wat eerder kaarten aangeschaft voor het uitverkochte festival dan had ze haar slaapzak kunnen uitrollen op de kussens van Slaap Zzzacht, het gelegenheidshotel dat Motel Mozaïque jaarlijks runt en altijd vol zit. Dit jaar stonden de bedden op en rond het Schouwburgplein, waar het best luidruchtig kan zijn. Ook 's nachts. Daarnaast sliepen er mensen in de etalages van kunstgalleries. Levende kunst, snurkend en wel.

Maar wie wil er nou slapen tijdens een festival waar zoveel te doen is? Overdag kun je aanhaken bij allerlei gidsentochten door de stad of naar een van de gratis concerten de 3voor12-tent (Fuck Buttons tijdens de koopzaterdagmiddag, kom er maar om!). 's Avonds is er naast muziek ook theater, kunst en moderne dans en 's nachts draaien dj's als The Gaslamp Killer en Dâm-Funk de schroeven uit de vloer. Nederland lijkt nog altijd niet Gaslamp-moe, zo bewees de ADHD-DJ uit LA maar weer eens. Binnen vijf minuten nadat de relschopper achter de draaitafel is gekropen is de dansvloer van Watt veranderd in een mosh pit vol krioelende lichamen en zwaaiende armen. Welke andere dj lukt dat? En welke andere dj schakelt binnen drie platen van Mr. Sandman ("give me a bitch") naar Braziliaanse muziek en Justice? De man is en blijft een fenomeen.

Fools Gold
Motel Mozaïque is ook het festival van de verrassingen en ontdekkingen. Fools Gold is er zo eentje. Eveneens uit Los Angeles, maar absoluut niet te vergelijken met de vliegende beatbrigade rond Flying Lotus, Daedelus en GLK. Nee, Fools Gold speelt een onwaarschijnlijke combinatie van Afrikaanse muziek, krautrock en klezmer. En dan doe je ze nog tekort. Met zo'n kleurrijk geluid is het eigenlijk verbazingwekkend dat er louter blanke kerels op het podium staan. Maar onderschat de Huub van der Lubbe-lookalike-gitarist niet. Hij kan met z'n virtuoze gitaarspel zo in Senegal of Nigeria aan de slag. Fools Gold zou het fantastisch doen op Oerol, Mundial of De Parade maar misstaat ook in meltingpot Rotterdam niet.

Een zaal verderop kleurt het podium wel zwart. Daar heeft de Ethiopische jazzlegende Mulatu Astatke twee imposante blazers meegenomen. Ze maken deel uit van The Heliocentrics, de band waarmee de bejaarde vibrafonist en pianist sinds twee jaar z'n comback viert. De zonnige en poliritmische vibes van Astatke en z'n zevenkoppige band contrasteren sterk met een uur terug, toen de Fuck Buttons ieder naar z'n oren of maag liet grijpen. Hun gelaagde niervergruizende noise pakt minder verzengend uit dan vorig jaar zomer in de Melkweg, maar evengoed weet het duo uit Bristol te imponeren. Herrie in harmonie.

Lindstrøm
Teleurstellingen zijn er ook. Zo vallen vrijdag Lindstrøm & Christabelle lelijk door de mand. Het ontbreekt het discoduo aan chemie. Beiden zitten op het podium in hun eigen wereld. Lindstrøm lurkt wat aan z'n vocoder en de kleine Belgische zangeres trekt cirkels over haar stemvervormer, maar ze zien niet dat de kelder van Watt er bedremmeld bij blijft staan. Hun grooves missen live nogal wat textuur. Zaterdag blijkt King Midas Sound een tegenvaller. De vokalen van toaster Roger Robinson en zangeres Hitomi klinken dun terwijl de loodzware beats van Martin (achter een enorme mixer) juist oversturen. Bij dub draait alles om de postproductie en die laat lelijk te wensen over. Dan maar naar Soil & Pimp Sessions, een paar honderd meter verderop in Lantaren-Venster. Daar is het wel feest. Logisch, bij een band die er op het podium uitziet als een clash tussen de Soprano's en Circus Boltini die hun punky jazz met krankzinnig veel energie de zaal in stort.

Vier op een rij
Van de sterke LA-afvaardiging in de Watt maken vooral Daedelus en Gaslamp Killer indruk. De eerste met een soort elektronisch vier op een rij voor gevorderden waarbij ieder knopje op zijn Monome voor een sample staat. Zijn Victoriaanse uitstraling met zweterige bakkebaarden en hoog gesloten choker helpen ook mee aan de open monden rond het podium. Wie is deze bezeten en excentrieke knoppendrukker, vragen velen zich af. Daedelus is een van de inspirators van Gaslamp Killer, met wie hij goed bevriend is. Die laatste staat -ondanks z'n slaapgebrek- boven de grote zaal te dirigeren met zijn wapperende armen, springerige krullenbos en onnavolgbare platenkeuze. Back-to-back met Hudson Mohawke, die eerder op de avond bewees veel bijgeleerd te hebben het afgelopen jaar. Gingen eerdere edities van Motel Mozaïque soms als een nachtkaars uit, de tiende verjaardag wordt in stijl afgesloten met veel kwaliteit, knetterharde beats en een feestende zaal. Een mooier slot had de organisatie zich niet kunnen wensen.