DJB Report: Motel Mozaïque @ diverse locaties, Rotterdam, vrijdag 13 april

Monday 16 April, 2007

Foto: !!! 

"Dames en heren, er heeft waarschijnlijk iemand aan de noodrem getrokken. Voorlopig kunnen we niet verder," klinkt het uit de speakers van de Intercity naar Rotterdam. Uiteindelijk staan we drie kwartier stil en dreigen daardoor de aftrap van Motel Mozaïque te missen. Eenmaal in de Rotterdamse Schouwburg, de centrale locatie van het muziek-, theater- en kunstenfestival, valt de relatieve rust op. De gezellige mierenhoop van mensen, backpacks en slaapzakken van eerdere edities ontbreekt.  

Door René Passet
Fotografie: Michel Mees

Dat komt omdat er dit jaar veel meer festivallocaties zijn dan voorheen. Nu de deuren van het failliete Nighttown nog steeds potdicht zitten, heeft de organisatie van de nood een deugd gemaakt. Dit jaar doen voor het eerst ook Off Corso, Rotown en Lantaren/Venster mee. Dat heeft als voordeel dat Motel Mozaïque veel meer mensen kan herbergen en als nadeel dat je je de hele avond het schompus loopt. Na een lollig optreden van het Britse trio Fujiya & Miyagi (drie gassies met gitaar en drumcomputer die groovy liedjes zingen over schoenveters) in Off Corso hollen we naar het twee kilometer verderop gelegen Lantaren/Venster om het laatste nummer van de IJslandse componist Ben Frost mee te pikken.

Spastisch
Waarna het in marstempo terug naar Off Corso gaat omdat daar de punkfunkers van !!! inmiddels op het podium zijn geklommen. Nog een groot voordeel vergeleken met eerdere jaren: rijen voor de deur ontbreken, zelfs bij dé publiekstrekker van de vrijdagavond. We glippen zo naar binnen.

De mannen uit New York zijn wel hun baarden maar niet hun streken kwijtgeraakt, blijkt al snel. Terwijl een dubbele portie drummers zich in het zweet werkt, zingen en schreeuwen zangers Nic Offer en John Pugh zich de longen uit hun lijf. What drugs are these guys on? vraagt men zich in het publiek verbaasd lachend af.

Waarschijnlijk Ritalin, gezien hun woeste ADHD moves op het podium. Offer denkt dat 'ie de Man van Atlantis is. Constant maakt de lelijke krullenbol spastische bewegingen met zijn armen, hij zwemt, regelt het verkeer en glijdt van een denkbeeldige roltrap af. "I don't give a fuck!!!" klinkt het met overslaande stem terwijl Offer met bezeten ogen het publiek intuurt.

Net als bij eerdere optredens wisselen chaos en hypnotische grooves elkaar af. De acht muzikanten verwisselen voortdurend van instrument en staan dan weer met zijn drieën achter de trommels om vervolgens naar een saxofoon en trompet te grijpen of een koebel te mishandelen.

De hitsingle Me And Giuliani Down By The School Yard krijgt een four to the flour uitvoering en Heart of Hearts klinkt live nog venijniger dan op het nieuwe album Myth Takes. !!! revancheert zich met het intense optreden voor een slappe vertoning op Lowlands vorig jaar.

Arbeidsvitaminenvibe
Een deur verder, in Hotel Central, gaat het ondertussen een stuk minder los. Op papier klonk het als een fantastische idee. Zaki, de vader van de broertjes Dewaele (je weet wel, die van 2Many DJ's) draait zijn favoriete schuifelmuziek in een nachtclubachtige setting. Maar als we binnenwandelen in het - inderdaad heerlijk tacky - balzaaltje zien we een oude man die voor een lege zaal The Eagles en Moody Blues staat te draaien. Daar worden we niet vrolijk van en dansen willen we al helemaal niet op deze Belgische Arbeidsvitaminen.

Terug dus naar de buren, waar Goose de capaciteit van de PA aan een grondig onderzoek onderwerpt. Hun vuige en simplistische electro klinkt als Gary Numan die verdwaald is in Rockcity en op weg wordt geholpen door Nid & Sancy.  De voorste rijen zijn al verkocht en fotograaf Michel bekent dat hij "zin krijgt om met dingen te gaan gooien". De scheurende synths en schreeuwende zanger hebben dan ook de subtiliteit van een opgevoerde tractor zonder remmen.

We sluiten af in Lantaren/Venster, waar het Amerikaanse trio Deerhoof onze monden doet openvallen met een stuiterende en krankzinnige live set. Een Japans meisje in knickerbockers (googlet u dat maar eens!) en met elfenstem tegenover twee kerels die hun gitaar en oversized drumstel misbruiken alsof het misdadigers zijn. Deerhoof speelt een soort avant garde poprock met schalkse knipoog naar zowel Sonic Youth als Captain Beefhart en post-rock. Strak, grillig en overdonderend. Een mooi einde van een redelijke eerste dag.