DJBroadcast

Het is woensdag en we maken ons klaar voor de metal-avond van CTM. Oordoppen? Check. Zwart metal t-shirt? Check. Wijsvinger en pink tegelijkertijd uitstrekbaar? Check. We zijn er klaar voor en wagen ons de Maria binnen.

Door Björn Remmerswaal

Het eerste wat ons opvalt is het publiek: allemaal zwarte metal t-shirts. En significant meer mensen met lang haar en heftige piercings, tatoeages en boze blikken. En het is goed druk. We begeven ons een beetje in de menigte op de laatste tonen van Abomination. Dit Argentijns/Amerikaanse duo produceert solide blokken geluid die als een dolle over elkaar heenvallen in het gevecht om ons gehoorschade toe te brengen. Het is een soort van tonale brei, die doet denken aan wat we maandag tijdens de drone performances hoorden, alleen dan vele malen harder en met meer distortion. Het is duistere metal waarvan we het idee krijgen dat de samenhang van al het geluid op het puntje van de tong van de band ligt, maar ze het bewust niet uitspreken door een misplaatst artistiek uitgangspunt. Jammer, en een puntje voor Predictable, wat de stand brengt op: Unpredictable-Predictable, 8-3.

Medelijden
De daaropvolgende act, Ives#1, brengt iets meer structuur aan. De vraag is echter of we daar bij gebaat zijn; we vinden Ives#1 wat saai, vooral qua podiumpresentatie. Het komt niet lekker uit de verf, en is daardoor uiteindelijk gewoon keiharde metal met harde piepjes er doorheen, die geproduceerd worden door een wat oudere iets te serieus kijkende man op een laptop. De zanger weet wel wat aardig geschreeuw te produceren, maar mist een zelfverzekerde uitstraling: hij staat weggemoffeld in de schaduw, gehuld in een dikke winterjas met bontkraag, muts en capuchon, en dat komt wat triestig over bij de subtropische temperaturen die heersen in de Maria. Om de een of andere reden hebben we een beetje medelijden met Ives#1, en dat is nooit goed. We horen naast ons iemand zeggen: "This is Ives#1? Then Ives#2 must really suck". Unpredictable-Predictable: 8-4.

Wolves in the Throne Room doet het een stuk beter. Het is uiteraard keihard, maar is van alle performances die we die avond zien de meest bezielde. Vastberaden headbangend en vol overgave brengen deze heren hun symphonische composities, omringd op het podium door kaarsen. Het gitaarspel doet een beetje denken aan de begintijd van Metallica, maar in plaats van de strakke structuur en nadruk op de riffjes krijgen we uitgestrektere soundscapes, waarbij kleine variaties je steeds weer meenemen naar een nieuw gevoel. Verfrissende metal, Unpredictable-Predictable: 9-4.

Shit and Shine 
Aan het einde van de avond komt Shit and Shine, uit Groot-Brittannië, een band waar we veel van verwachten: schijnbaar willen ze vaak niet ophouden met spelen en komen ze met twintig drummers. Dat belooft wat, en we zorgen dat we vooraan staan. Op het podium staat een mariabeeldje en een koffertje met de tekst "I'm going to grandma's". Verder staan er nog twee podia op de dansvloer met daarop allerlei drums. Shit and Shine komt op, begint op het hoofdpodium met drummen, en langzaam voegen zich op de andere twee podia daar nog 6 drummers bij. Het barst los, en klinkt vet, maar na tien minuten exact hetzelfde ritme wordt het wat saai. Als we na 45 minuten nog steeds naar hetzelfde ritme luisteren, zonder breaks, met daaroverheen ook 45 minuten lang dezelfde kraakjes en piepjes met een goeie dosis distortion en geschreeuw, zijn we er heel erg klaar mee. De zaal loopt langzaam leeg, en we vragen ons allemaal af wat Shit and Shine bezielt om drie kwartier nagenoeg hetzelfde te doen.

Erg predictable, dus Unpredictable-Predictable: 9-5. Wegens andere verplichtingen moeten we de donderdag en vrijdag missen, maar we zijn wel weer aanwezig op zaterdag, de laatste avond. En die was fantastisch. CTM 08 sluit af in stijl met een Birthday Party, avonden georganiseerd door de Birthday Party Crew, in de kleine zaal, en in de grote zaal staan niemand minder dan Vitalic, Mouse on Mars, Joakim & the Ectoplasmics, DJ TV Disko, Andrea Sortori en CLP, een gelegenheidscombi van Chris de Luca vs. Phon.o en MC's We Boss, begeleid door visuals van MFO. Visuals bij de andere performances worden verzorgd door Telematique & U-Matic.

Verbazingwekkend goed
Alles op deze avond lijkt te werken. Vooral CLP weet de zaal helemaal los te krijgen door dancehall, breakbeat en techno te combineren met de hiphop vibe van MC's We Boss. Iedereen gaat ook helemaal los op Vitalic, Franse electro van de bovenste plank, en de visuals op de elf schermen van Telematique & U-Matic zijn betoverend. Mouse on Mars komt wederom vernieuwend over, knap, want ze bestaan als sinds begin jaren negentig. Ook de Italiaan Andrea Sartori (foto) is een aangename verassing, door de combinatie van minimale techno, funk, dub en jazz. Het lijkt een soort electro versie van easy listening, absoluut verrassend. De Birthday Party Crew is gewoon veel lol, lekker feesten: hoogtepunten zijn de nintendo gameboy performance van Huoratron en de pop-tronica van MEC. Eigenlijk is alles op de zaterdag verrassend, ook omdat we ons elke keer verbazen dat de sfeer toch weer een tandje hoger gaat. Alle elf acts dus een Unpredictable-punt, wat de stand brengt op: Unpredictable-Predictable, 20-5.

Als aan het einde van de avond bizar veel confetti de zaal in spuit en iedereen staat te hossen in een vijftien centimeter dikke laag gekleurde papiersnippers, zijn we het er allemaal over eens dat CTM.08 ongelooflijk vet is geweest. Zondagochtend, de confetti nog uit onze oren peuterend, nemen we al napratend ons petje af voor de organisatie, het fantastische publiek, de geweldige sfeer en bovenal alle artiesten. Club Transmediale had een paar kleine missers, maar dat wordt ruimschoots goed gemaakt door een hele reeks keiharde voltreffers. Het festival was echt verbazingwekkend goed, en maakte eigenlijk alles waar wat het beloofde. Dat zijn een hoop punten waard, dus CTM.08: Unpredictable-Predictable, 100-5.

Mocht je denken, he, wat jammer dat ik dit gemist heb, dan niet getreurd: Stichting The Generator, de organisatie achter het TodaysArt Festival in Den Haag, luidt op 21 en 22 maart met het Berlin Ruft An-festival rücksichtlos de lente in met het beste wat de Berlijnse muziekscene momenteel te bieden heeft. Reken op sehr veel spaß en blödmooie muziek in het Paard van Troje in Den Haag. Meer info binnenkort op www.berlinruftan.com.