DJBroadcast

Het is inmiddels woensdag, en het hele TodaysArt-team zit hier in het herfstachtige Oost-Berlijn met welverdiende krijsende katers achter onze laptops. We dachten na het weekend even wat rustige dagen tegemoet te gaan, maar nee, CTM raast door. Het programma is groter en gaat dieper dan we bij eerste lezing dachten. Onverwacht en verrassend en eigenlijk wel een puntje waard. Unpredictable-predictable: 5-1
Door Björn Remmerswaal

De programmering op maandag is gebaseerd op het gedachtengoed van de Amerikaanse componist en pianist David Tudor. Tudor zegt dat elk nieuw instrument zijn eigen unieke geluiden voortbrengt, wat bepalend is voor de composities die er met het instrument gemaakt worden. Voor de hand liggend zou je zeggen, maar hij zegt dat je de ziel van een instrument alleen kan vinden tijdens het maken van het instrument zelf. Op die manier zegt hij niet het instrument te laten doen wat hij wil, maar het instrument zelf te laten doen wat het wil.
    
De vraag is wat dat betekent voor het programma van maandagavond, wat het subthema "Anticipating Unpredictability" draagt. We krijgen volgens het programmaboekje acts te zien waarin artiesten een dialoog aangaan met zelfgemaakte, onconventionele instrumenten. We rekenen op een hoop piepjes, drones, en weinig vierkwartsmaten. Het programma van dinsdag bouwt daar een beetje op voort; het heeft het thema "The Land Unknown" en draait om electronische en electro-akoestische improvisatie.

Glazuur zonder taart
Naast de muziekacts draait er maandag ook nog een film in het kader van Handclaps, het muzikale filmprogramma samengesteld door Tim Tetzner. "8 bit" gaat over de invloed van computerspelletjes op de hedendaagse popcultuur. De reis langs de gameklassiekers op de Commodore 64 is heerlijk om naar te kijken dankzij het feest van de herkenning. Daarnaast is de uitleg over hoe je je oude Atari of Commodore uit elkaar sloopt om er vervolgens een volwaardig instrument van te maken grappig en leerzaam. Het is een leuke documentaire met een originele invalshoek. Unpredictable-predictable: 6-1.

Na een tijdje film gekeken te hebben, lopen we door naar de grote zaal, waar op dat moment Marko Ciciliani bezig is met zijn no-input mixer. Inderdaad, piepjes, drones en weinig vierkwartsmaten, maar op zich wel interessant. Ciciliani manipuleert feedback die aanwezig is in de mixer. Hij maakt dus van louter electromagnetische ruis geluid. Dit luistert heel nauw en is dus knap. Maar, leuk om naar te luisteren? Esthetisch gezien missen we iets. Het is een hoop gepiep. Bij dit soort acts ontbreekt toch vaak een context, waardoor je toch weer gewoon naar rare piepjes staat te luisteren. Het zou de aandacht langer vasthouden als er een ander instrument bij zat wat als drager zou fungeren. Het is als glazuur zonder taart: te zoet en te fragiel. Verrassend? Jawel, het is bijzonder dat het kan, maar niet echt leuk om naar te luisteren. Geen punt tegen, maar ook geen punt voor. Unpredictable-predictable: nog steeds 6-1.

Taart met kaarsjes
Xavier van Wersch laat echter zien hoe het wel moet. Xavier gebruikt allerhande elektronische componenten en bouwt daarmee fantastisch uitziende installaties. Middenin de grote zaal staat hij in een witte doktersjas als een soort mad professor tussen zijn machines. Hij begint met wat piepjes en kraakjes, maar dan breekt hij steeds meer los: hij maakt vette beats met een goeie bass en legt daar aanstekelijke melodielijnen overheen. En dit allemaal met kleine knopjes, oscillators, een mixer en een heleboel draadjes. Xavier heeft de taart, het glazuur en daar bovenop ook nog een hele berg kaarsjes. Het publiek gaat los, juicht hem toe en danst tussen de stoeltjes. Verrassend, mooi en eindelijk een geluidskunstenaar die snapt hoe je moet presenteren. Als Xavier aan het einde van zijn performance ineens onder stroom lijkt te staan, in een berg rook en flitsende stroboscopen naar beneden zakt, dan plotseling opstaat met een soort gasmasker met daaraan een microfoon en een lange slang en op vette beats een soort electronische oerkreten maakt, is de performance compleet. Beste optreden tot nu toe en absoluut verrassend. Unpredictable-predictable: 7-1.
   
Dinsdag
Dinsdag is met "The Land Unknown" als thema een van de rustigste avonden tot nu toe. Het is een beetje het midden van de week gevoel, en daarbij is een groot deel van de gebruikelijke CTM-bezoekers bij de opening van Transmediale, festival for art and digital culture, het grote broertje van CTM. Het publiek gaat lekker zitten bij Sonic Wargames, ook een project van Xavier van Wersch, wat zich afspeelt in de kleine zaal van de Maria. Het idee is dat vier teams strijden om de controle over de speakers door op elkaar te stemmen. Krijg je de controle, dan kan je niet alleen je eigen geluid, maar ook dat van anderen sampelen en gebruiken. Het levert een interessante geluidsbrei op met leuke performances van de teams, met als hoogtepunt Staalplaat Soundsystems die een boor in de muur van de Maria zetten en dat sampelen, tot groot vermaak van het publiek. Unpredictable-predictable 8-1.

Verder kijken we nog even naar Tron Lennon, genomineerd voor de transmediale award van dit jaar. We verwachten veel, maar vinden het niks. Paul Bell op de draaitafel en John Ferguson met zijn gitaar maken onsamenhangend gelaagd lawaai. De gitaar samen met een Wii-controller lijkt even interessant, maar de piepjes die eruitkomen zijn eigenlijk weer gewoon dezelfde piepjes waar we zo graag eens vanaf zouden willen zijn. We verbazen ons dan ook over hoeveel geluidsartiesten het voor elkaar krijgen bijna exact dezelfde piepjes en knarsjes te produceren. Niet verrassend en ook niet mooi. Unpredictable-predictable: 8-2. De dinsdag is verder wat mak, met als gevolg dat ondergetekende na Sonic Wargames de aftocht blaast. Binnenkort meer...