DJBroadcast

Unpredictable oftewel onvoorspelbaar. Club Transmediale (CTM) legt in het programmaboekje uit wat het doel is van dit thema van de negende editie van dit Berlijnse festival: het onderzoeken van artistieke concepten die het verassende en onvoorspelbare gebruiken om de dynamiek van het creatieve proces te veranderen en nieuwe esthetische vormen te ontdekken. Das een hele mond vol. Kort samengevat: verassende dingen geven een nieuwe kijk op kunst.

Door Björn Remmerswaal

Wrigley's
Met dit in het achterhoofd gaan wij, de organisatie van het TodaysArt Festival, met zijn allen op vrijdag de duistere bunker van CTM binnen. Afbladderende en lekkende plafonds, spinrag in de hoeken, stofsluiers op de wc die niet onderdoen voor het gemiddelde gordijn, groezelige betonnen vloeren, stalen deuren, dat is de Maria Am Ostbahnhof, het hoofdkwartier van CTM. Voeg wat loslopende honden toe en elke kraker zou denken dat hij gewoon is thuisgebleven. Een grote zaal, een kleine zaal en een soort van chillout-tussenzaaltje zijn uitgelicht met veel rood en knalturqouise licht, en in elke ruimte is een goed gevulde bar te vinden.

 Het publiek is divers, gezellig, vriendelijk, en de Maria zit elke avond vol. Het nieuwe rookbeleid is hier in Duitsland overigens vanaf 1 januari ingegaan dus de Maria is rookvrij. Alle rokende clubbers wenden zich tot alternatieven. Bijgevoegd een foto van de genuine Berlin Clubber met zo'n alternatief in zijn handen. Conclusie: Wrigley's Spearmint is de bom. Sportlife kan echt niet.

Putting the funk back in techno
Om logistieke redenen missen we het uitverkochte openingsconcert van Pierre Henry op vrijdag, maar we zijn wel op tijd voor de Detroit Grand Pubahs, ook gelijk het hoogtepunt van vrijdag. "Putting the funk back in techno", zeggen ze, en dat lukt ze. Gehuld in slechts een cape, een luier, een nepbaard en een fles Jim Beam in zijn hand krijgt frontman Goudy het publiek met gemak mee. Vette beats met funky bass en schunnige teksten, solide electrofunk die iedereen doet glimlachen. Op de hele muur in de Grote zaal kan geprojecteerd worden en iedereen gaat goed uit zijn dak wanneer de Pubahs de hele muur beschijnen met close ups van grote schuddende billen. Het publiek is verrast en gaat los op de dansvloer. Unpredictable-predictable: 1-0.

Zaterdag kent twee hoogtepunten: Chrome Hoof en The Legendary Stardust Cowboy. Chrome Hoof, tsja, waar te beginnen? Bij de gracieuze zilveren glitterpakken? De enorme keiharde goed georganiseerde herrie van deze tien(!) man sterke formatie? De fantastische violiste? De kleine dame op de toetsen die al gruntend frequenties produceert die eigenlijk gewoon pijn doen, maar toch mooi zijn? En dat ook nog eens in een duet weet te gieten met de eveneens bruut gruntende basgitarist? We staan versteld. Unpredictable-predictable: 2-0.

Vet
The Legendary Stardust Cowboys staan in de kleine zaal en iedereen die binnenloopt moet even lachen bij het zien van de leadzanger, Norman Carl Odam. Een echte Amerikaanse houthakkersblouse, een volgroeide Amerikaanse pens en zwarte cowboyhoed, het voelt gewoon gelijk gezellig bij het zien van deze vent. Norman wordt in plaats van hillbilly psychobilly genoemd, om zijn bizarre nummers en poezie. Hij werd bekend met het nummer Paralyzed, twee en een halve minuut van yelps en whoops, en David Bowie is een van zijn grootste fans. Wanneer Norman na een half uur zijn blouse uittrekt en nep-paardrijdend en wrijvend over zijn buik over het podium rent, zijn we verkocht. The Legendary Stardust Cowboys zijn vet, zie de foto's. Unpredictable-predictable: 3-0.

Zondag is een rustig avondje. In de grote zaal staan tafels en relaxede leren banken waar iedereen lekker zit te loungen met een draadloze koptelefoon op. We krijgen werk te horen van Dallas Simpson, een voormalige wetenschapper die tegenwoordig soundscapes maakt. Na een uurtje rondlopen met de koptelefoon op vinden we er niet veel van. Het voelt een beetje als een hoorspel zonder plot. Unpredictable-predictable: 3-1.

Middeleeuwen
Maar dan komt Daniel Menche, die met zijn eigen lichaam geluiden produceert en met effectenpedalen weet te verwerken tot een drone-achtige performance. Op het eerste gezicht is het niet veel soeps: Menche legt drone over drone heen, terwijl hij op zijn knieen bovenop een tafel zit, omsingeld door zijn apparatuur. Maar na een paar minuutjes wordt Menche almaar geanimeerder en komt hij bij vlagen zelfs bezeten over. Wanneer hij een metalen staaf pakt die als microfoon dient en daar mee op zijn lijf slaat, tegenaan schreeuwt en langswrijft, en het volume haast oorverdovend wordt, beginnen we er meer in te zien.

Om de een of andere reden lijkt de context niet goed voor de performance, dus proberen we het ons anders voor te stellen. Waar zou Menche nou wel tot zijn recht komen? Dan ineens hebben we het. Stel nou dat je in de middeleeuwen met een legertje een stad wil veroveren, je komt aanlopen bij de stadsmuur, en uit het niets verschijnt Daniel Menche op de stadsmuur met zijn ijzeren staaf en oorverdovende drones. Je zou gelijk rechstomkeert maken en een kerk invluchten. En met die gedachte krijgen we ineens allemaal kippevel. Daarmee past hij perfect bij het CTM-thema: verrassende dingen geven een nieuwe kijk op kunst. Unpredictable-predictable: 4-1.