11DJB Weekly: Hoe portiers een club kapot kunnen maken

Thursday 15 November, 2007

In Liverpool werd onlangs de Belgische band Soulwax door een hele horde uitsmijters belaagd. Op verschillende YouTube-filmpjes is te zien hoe de security het podium bestormt en hoe vervolgens de drummer spartelend verdwijnt onder vijf kubieke meter kleerkast. Het is niet de eerste keer dat artiesten het aan de stok krijgen met de beveiliging. Denk aan Marco Carola die in Duitsland is geslagen door een portier, of Nick Warren die in Mexico werd gedwongen om hardtrance te draaien. En ook in eigen land hebben bekende artiesten het meermaals moeten ontgelden. Het beste voorbeeld van een club die zo zijn eigen glazen ingooide was wijlen Mazzo. In de laatste jaren van haar bestaan zijn daar meerdere dj's aangevallen, van Kostas Homm tot de Wighnomy Brothers aan toe.

De Mazzo was één van de langst bestaande clubs van Amsterdam, opgericht in 1980 en definitief gesloten in 2004. Begin jaren tachtig stond zij aan de voorhoede van de wave-stroming. In die tijd was het een tent van allure en celebrities waren er kind aan huis. Als The Rolling Stones in Amsterdam optraden, afterden zij in de Mazzo. In de jaren negentig was het kleine tentje aan de Rozengracht de parel van technominnend Amsterdam. Dj's als Cellie, Dano, Steve Rachmad, Per, Angelo d'Onorio en Carlijn zijn er groot geworden. Maar ook deze eeuw heeft de Mazzo nog veel talent voortgebracht. Wat te denken van Bart Skils met zijn eerste Voltts en Statics. Of Estroe met haar Off The Record avonden. Of Melon en Steffi, die op Lomotion artiesten als Ricardo Villalobos voor het eerst naar Nederland haalden. Toch moest de Mazzo uiteindelijk de deuren sluiten in 2004 en niet in de laatste plaats om haar deurbeleid.

Het begon eigenlijk met het aftreden van de roemruchte 'Ham & Kaas' - een duo bestaande uit één blanke en één gekleurde portier. Toen zij eind jaren negentig werden opgevolgd door een nieuwe crew, begon langzaam de aftakeling. Deze nieuwe lieden gingen meermaals op de vuist met onschuldige bezoekers en hadden bovendien een bijzondere hekel aan artiesten met laatste platen. In de prille dagen van Voltt - tegenwoordig één van de bestlopende Amsterdamse danceconcepten, maar destijds nog een intieme donderdagavond - gebeurde het dat iemand aan het einde van de avond een verkeerde opmerking maakte tegen de portier. Die bezat beduidend minder herseninhoud dan spiermassa en begon als een wilde om zich heen te slaan. Daarbij raakte hij met zijn mokerhamers van vuisten meerdere onschuldige omstanders, waaronder organisatoren Bart Skils, Kostas Homm en diens vriendin.

Je zou zeggen dat deze Neanderthaler op staande voet ontslagen zou worden, maar de week erna stond hij aan de deur of er niets gebeurd was. Geruchten deden de ronde dat de beveiligingsorganisatie in nauw contact stond met de Joegoslavische maffia, waardoor de directie niemand durfde te ontslaan. Later sprong dezelfde portier nogmaals uit de band tijdens de laatste avond van Sex, Love & Motion, waar hij een onschuldig meisje tegen de grond smeet. Maar de grootste blunder beging de Mazzo-security in de laatste maand van haar bestaan, tijdens Mono. De Wighnomy Brothers maakten die avond hun Amsterdamse debuut en draaiden het plafond eraf - tegen het einde was de sfeer om te snijden. En toen het Oost-Duits duo als kers op de room afsloot met What A Wonderful World van Louis Armstrong, kon iedereen wel huilen van geluk. Helaas sprong een opgefokte security-lid naar voren, haalde de naald over de hele plaat heen en ging vervolgens heftig tekeer tegen Robag Wruhme (zie foto). Hij had hem immers gezegd dat hij moest stoppen. Uiteindelijk werd Aron Friedman - die over de microfoon protesteerde - aangevlogen door de portier, waarna hij samen met de Wighnomy's op de vlucht moest. En bedankt voor al die mooie jaren, Mazzo.

Er zijn natuurlijk veel meer redenen te bedenken waarom de Mazzo aan haar einde kwam: de rigoureuze omslag naar 'zwarte muziek' in 2002 en de schoorvoetende terugkeer naar techno een jaar later. Of de weinig inspirerende programmering van de meeste clubnights. Of het algemene beleid van de directie in de laatste jaren. Maar het structurele wangedrag van de portiers heeft ons inziens een cruciale rol gespeeld. De security is immers het visitekaartje van je club - en als dat al niet om aan te zien is, komen er natuurlijk steeds minder bezoekers binnen. Mensen worden nu eenmaal niet graag geschoffeerd. Gelukkig voeren veel hoofdstedelijke clubs tegenwoordig wél een fatsoenlijk deurbeleid: Studio 80, Melkweg, Sugar Factory en 11. Maar bij het gros van de uitgaansgelegenheden word je eerder behandeld als potentiële vijand dan als gast - soms zelfs wanneer je met je platenkoffer binnenloopt. En dat kan natuurlijk niet de bedoeling zijn: portiers zijn er om de creativiteit van een club te beschermen, niet om die te belemmeren.

Soulwax trouble @ Club Nation