26DJB Weekly: What's next?

Thursday 27 September, 2007

In de dancescene is het een komen en gaan van muzikale hypes. De electroclash is nog niet uitgegalmd in skihut en boerendisco, of de minimal doet zijn intrede in de hoofdstedelijke studentensoos. De speedgarage is door hype-professoren amper dood verklaard, of de rock 'n rave ziet het levenslicht. En clubtrance is nog geen moment uit het assortiment van Sensation White verdwenen, of electrohouse komt ervoor in de plaats. De afgelopen jaren volgden de dance-rages elkaar steeds sneller op en met de almaar groeiende informatiestromen kan die tendens alleen maar doorzetten. Voor de dancejournalist is het bij een nieuwe hype zaak om er als de kippen bij te zijn; hieraan ontleent hij immers een groot deel van zijn bestaansrecht. 'What's the next big thing?' blijft dan ook één van de boeiendste vragen in de muziekjournalistiek.

2007 zal de dance-geschiedenis ingaan als het jaar dat minimal piekte, met Heater als absoluut hoogtepunt. Jammer dat dit soort tracks, met weinig meer dan een catchy gimmick, vaak de doodsteek zijn voor het genre waar ze uit voortkomen. Denk maar aan Gabber Piet, die met Hakken En Zagen het doodvonnis van de Hollandse hardcorehype ondertekende. Of aan Gunman van 187 Lockdown, dat het einde van de speedgarage inluidde. Zo zal ook Heater de teloorgang van het minimalgenre betekenen. Na het aanhoren van Samim's accordeon zullen namelijk meer producers een gooi doen naar minimale roem. Niets zullen ze schuwen om deze te vergaren. Gewapend met samples van doedelzakken, mondharmonica's - misschien zelfs Crazy Frogs - zullen zij het laatste greintje integriteit uit het genre persen, tot zelfs de grootste B-gemeentelijke laatbloeier zijn Arafatsjaal heeft afgeworpen, op zoek naar de nieuwe hype.

Waar nu te zoeken, rest de vraag? Meerdere mededingers bieden zich aan. In de hoek van onze besnorde veteraan Van Bellen broeit het afgelopen jaar één en ander. Noem het rock 'n rave, noem het nu-rave, noem het electroclash in een nieuw jasje: het moge duidelijk zijn dat vooral de leden van het Ed Banger label alles in huis hebben om de volgende grote rage te ontketenen, voor zover ze dat niet al gedaan hebben. Of moeten we het meer in de richting van de house zoeken? Zijn het figuren als Dennis Ferrer en Kerri Chandler, die weliswaar al eeuwen bezig zijn, maar de laatste jaren een heel nieuw publiek aan zich binden door muzikaal net iets dieper op de zaken in te gaan? Of zal neo-progressive, het intellectuele broertje van de neotrance, een doorstart maken deze herfst? Wij roepen zelfbenoemde danceprofeten op hun innerlijke Maurice de Hondt te ontlijnen. Forumridders (met dank Roog!) te paard, in search of the Holy Hype!