55 Days Off: Daft Punk's overdonderende visuele playbackshow

Thursday 5 July, 2007

Wie keek er vroeger ook naar Battlestar Galactica? In ieder geval die jongens van Daft Punk, want het decor van hun liveshow is onmiskenbaar geïnspireerd op de beroemde Amerikaanse science fiction serie waarin robots met zilveren helmen en driehoekige ruimteschepen voorkomen en de mensheid wordt bedreigd door machines.

Door René Passet

Thomas Bangalter en Guy-Manuel de Homen-Christo staan vanavond in hun eigen ruimteschip op het podium van de Bijlmer bierhal. Met zwartleren pakken aan en zilveren helmpjes op. Vijfduizend mensen gaan mee op ruimtereis, want het concert is al weken uitverkocht. Niet zo verwonderlijk want het Franse duo, dat groot werd met hun conceptuele fusie tussen house, disco en obscure pop, stond tien jaar geleden voor het laatst in Nederland.
Weinig spelen, goede dansplaten maken en zorgvuldig het mysterie rond hun uiterlijk cultiveren hebben zo hun vruchten afgeworpen.

Het concert begint met het melodietje van de filmklassieker Close Encounters Of The Third Kind, waarin contact wordt gezocht (en gevonden) met buitenaardse wezens. Van dat contact is vanavond helemaal geen sprake. Daft Punk staat volledig geïsoleerd van het dansende publiek tussen twee witte klimrekken op een metershoge driehoekige kansel, waar ze iets onduidelijks doen met glitterhandschoenen die boven onzichtbare consoles hangen.

Al binnen enkele minuten klinken fragmenten van Around The World, een nummer dat tijdens het optreden een aantal keren in verschillende gedaantes terugkomt. Around The World verpakt in Television Rules The Nation, Around The World verpakt in Harder Better Faster Stronger en ga zo maar door. Tot je er tureluurs van wordt. Daft Punk speelt een soort singalong medley van hun grootste hits, waarbij ook Robot Rock, Too Long en Face To Face voorbij razen.

Piramidekansel
Het is grotendeels dezelfde set waarmee ze vorig jaar Pukkelpop overrompelden. Al snel staat de zaal te springen. Maar is hier wel sprake van een concert, vragen we ons af. "Dit is net zo live als de miniplaybackshow," moppert een programmeur van een bekende Amsterdamse club. "Er zou evengoed een dj kunnen staan," moppert een ander. Ze hebben gelijk, maar toch komt Daft Punk er mee weg. Waarom? Omdat hun lichtshow onwaarschijnlijk spectaculair is. Daar is beslist maanden werk in gaan zitten.

De twee enorme witte klimrekken aan weerskanten van het podium blijken inventief geprogrammeerde neonbuizen waarop ook geprojecteerd kan worden. Achter de driehoekige kansel hangt een soort videomuur van twintig meter breed en vijf meter hoog. En net als je denkt dat je mond niet verder kan openvallen, transformeert de piramidekansel halverwege tot een driedimensionaal videoscherm, waarop beurtelings lava, bloemen en röntgenfoto's voorbij flitsen.

"You need this, it's good for you," klinkt de bevlogen stem van de Amerikaanse zanger Romanthony, die vanavond (ingeblikt) te gast is. Terwijl de single One More Time voor de zoveelste keer in weer een ander jasje losbarst, constateren we: dit  is inderdaad goed voor ons. Al vliegen we op de automatische piloot en is er geen menselijk contact met de crew, het uitzicht is werkelijk formidabel. Geef die lichtman na afloop in godsnaam een grote fles champagne.

Daft Punk @ Heineken Music Hall