DJB Report: Numoonfest, 8 t/m 10 december, Rotterdam

Monday 11 December, 2006

René Passet

Redacteur

Text: René Passet

Drie dagen drum 'n bass, dub, nu-jazz en funk op het sympathieke festival Numoonfest in Rotterdam. Buiten regende het, binnen scheen onafgebroken de zon. DJBroadcast smeerde zich in en toog naar theater Lantaren-Venster. 

Door René Passet, Foto: Babs
 
Hoe sympathiek het Numoonfest is, blijkt gelijk bij de ingang. Normaalgesproken moeten journalisten hun perskaart afhalen bij zo'n kansloze, TL-verlichte portacabin terwijl de wind (of de regen) om je oren giert. Bij Numoon weten ze dat de eerste indruk het belangrijkste is. Hun pershut naast de ingang blijkt van binnen een gezellig verlichte Pipo de Clown-kar, met in de hoek een fles whisky met ijs, brandende kaarsjes en ontzettend aardige mensen.

Ook eenmaal binnen in het Rotterdamse theater/filmhuis Lantaren-Venster is iedereen vriendelijk en relaxed. Het is zo'n festival waar artiesten hun jas gewoon op het podium kunnen laten liggen terwijl ze spelen. Waar je muzikanten na afloop van het optreden gewoon aan de bar kunt aanspreken.

Vorig jaar werd Numoonfest voor het eerst gehouden. Een festival dat gebouwd is op de erfenis van het World Port Jazzfestival, maar kleiner van schaal en daardoor financieel minder risicovol. De nadruk in het programma ligt op progressieve zwarte dansmuziek. Nu-jazz, broken beats, reggae, funk en drum 'n bass.

Drie dagen lang spelen tientallen bandjes in de vier verschillende zalen. In een aparte filmzaal zien we documentaires, korte filmpjes en een indrukwekkende roadmovie door Irak van Michael Franti. Op het podium veel Nederlandse en Belgische artiesten, waaronder op vrijdag de Lefties Soul Connection, op zaterdag Benny Sings en op zondag de soulkikker Big Boy Caprice.

Vrijdag zijn Ben Mono en Dijf Sanders de toppers, terwijl Arling & Cameron (De Jamai en Villalobos van de Nipponbeat) genadeloos door de mand vallen met hun uitgekauwde bubblegompop. Hun 'optreden' blijkt gewoon op cd te staan. Gerry Arling speelt voor de vorm nog wat mee op een klein keyboard en af en toe roepen de heren wat door de microfoon. Toch blijft het opgeklopte en geforceerde vrolijkheid, die geen moment weet te sprankelen of te verbazen.

Nee, dan is Dijf Sanders eerder op de avond veel leuker. De Belg heeft volgens mij maar één trui in zijn kledingkast hangen maar weet zijn set gelukkig wel te vernieuwen.  Sanders jazzy electropop is met de komst van twee trawanten op het podium flink opgeleukt. Zo is het electrobluesnummer Swamp Boulevard tegenwoordig voorzien van een vette housebeat, waar het publiek wel raad mee weet.

Is de opkomst vrijdag met hooguit tweehonderd bezoekers nog matig, op zaterdag zijn alle zalen van Lantaren-Venster lekker gevuld, wat gelijk z'n weerslag heeft op de sfeer. Die is veel uitbundiger. Zeker bij C.o.n.e., dat aan het begin van de avond speelt. Het is een thuiswedstrijd voor de Rotterdammer, dus is het logisch dat de eerste rij helemaal los gaat. Daar staan alle vrienden. Maar ook de rest van de zaal valt voor de explosieve breakbeats uit de samplers van C.o.n.e., aangevuld met twee percussionisten.

In een donkere filmzaal is intussen een heel ander feestje gaande. Het electronische duo Funckarma ontfutselt de mooiste beats uit hun laptops, terwijl de Videotroopers (enkelvoud vanavond) allerlei trage en vage close-ups op het scherm voorbij laat glijden. Het is een prachtig rustpunt in de avond.

Naast de knutselbrokenbeatsoul van Benny Sings & DJ Aardvarck en de als 22 mans aangekondigde maar uiteindelijk 7 man tellende funkmachine Bussetti komt de grote verrassing opnieuw van om de hoek. M Dungu is een Rotterdamse band bij wie het erfgoed van Fela Kuti in goede handen blijkt, maar die meer dan alleen zwetende afrobeats maakt. Hun zonnige Afrikaanse klanken vallen goed bij het vrolijke publiek, dat eindelijk de dansvloer gebruikt waar 'ie voor bedoeld is.

Jammer dat Numoonfest geplaagd werd door slecht weer, waardoor de zalen minder gevuld waren dan de organisatie had gehoopt. Maar dat deed niets af aan de hartelijke en relaxte sfeer. Een festival zonder bonnen, zonder chagrijnige rijen en met slechts één portier, die je bovendien hartelijk ontvangt. Waar vind je dat nog?