11Column Guuz Hoogaerts: Lange tenen

Wednesday 6 December, 2006

Wie niet tegen de hitte kan, moet de keuken uit, zo luidt een vertaald gezegde wat eigenlijk boven elke column, elke recensie en eigenlijk alle proza waarin een mening wordt verkondigd zou moeten staan. Natuurlijk, lang niet alle meningen zijn gefundeerd, terecht of van vrij van vooringenomenheid, bekrompenheid of ijdelheid, maar wie muziek maakt, boeken schrijft, voor zalen staat of mijn zijn kop op tv is, kan, nee, moet verwachten dat 'men' daar een mening over heeft.  

In de meeste columns en recensies is die mening, vanwege vorm, stijl en beschikbare ruimte, gecomprimeerd: een punt moet in een paar zinnen gemaakt worden en nuance sneuvelt daarbij nogal eens. Terecht, want nuance heeft niets te zoeken in een stukje waar naar een oordeel wordt toegewerkt. Nuance neemt maar ruimte in beslag die uiteindelijk bestemd is voor de naam van de meninggever: iets wat veel minder met ijdelheid te maken heeft dan u denkt. De naam onder, of boven een stukje, geeft aan dat alleen diegene verantwoordelijk is voor de erboven (of eronder) geponeerde mening. Hij/zij is er op aan te spreken, of niet.
 
Dat the message nogal eens verward wordt met the medium, is mij al heel vaak gebleken. Onlangs weer, toen een verslaggever en een fotograaf van Nieuwe Revu (mijn belangrijkste werkgever) in Dubai op een groot feest waren waar ook de nummer-2 dj van de wereld draaide. Of Armin van Buuren zich wilde laten fotograferen, en iets over feesten in Dubai wilde vertellen. Dat wilde Van Buuren niet. Reden: mijn column voor DJ Broadcast, waarin ik stelde dat zijn remix van Herman Broods Saturday Night tot de slechtste aller tijden behoorde. Een schromelijk overdreven, makkelijk aanvechtbare gelegenheidsmening - iets wat ik zelf al aangaf. Dit soort kwalificaties hebben geen eeuwigheidswaarde, maar horen bij het moment. Dat ligt voor de hand.
 
Zo niet bij Armin, met wie ik voor Revu vorig jaar een bijzonder genoeglijk interview had, wat gerust onder de allerbeste interviews ooit met Van Buuren gehouden mag worden geschaard. Dat krijg je, als je je goed voorbereid en niet teveel op de muziek focust. De mensch Armin van Buuren is een innemende, voorkomende, intelligente jongeman die even geamuseerd als nuchter naar zijn groeiende populariteit, werkdruk en prestatiedrang kan kijken. De producer Van Buuren zal technisch wel weten wat hij doet, maar emotioneel raakt hij mij vooral op de verkeerde plekken, met name de anti-peristaltische, zal ik maar zeggen. Dat kan -  ik zal niet de enige zijn, ik ben misschien wel een van de weinige die het opschrijft.
 
Ik kan hier een lange lijst geven van muzikanten en andere haters die mij, op basis van weinig vleiende stukjes, in de ban hebben gedaan. Dat is voor mij soms lastig, maar dat wordt nog lastiger als niet alleen ik, maar ook het medium waarvoor ik schrijf op een zwarte lijst beland. Lange tenen maakt blind, zou je kunnen stellen, vooral van woede.
Ik heb geen zin om in columns of recensies, voor welk medium dan ook, op mijn woorden te gaan letten. Om allemansvriend te spelen. Maar als deze column het werk van collega's in de weg staat, is het misschien beter om ermee te stoppen. Daarmee winnen de Lange Tenen. Of ik daar vrede mee kan hebben, daar ga ik eens een paar weken over na denken.
 
A Bientôt