11Column Guuz Hoogaerts: James Holden

Thursday 23 November, 2006

De modderfokker. De klootzak. Gofferdegofferdegoffer. Hij doet 't er gewoon om. Het is James Holden's wereld, wij moeten er maar gewoon in leren leven. Nee, The Idiots Are Winning is niet het debuutalbum van de, zoals de Engelse pers dat zo mooi kan zeggen, classically-trained Oxford math-graduate, maar een verzameling nummers, dj-tools en twee minuten heerlijke stilte, gevangen op een zilveren schijfje. Een plaat die bedoeld lijkt als discussiestuk, als gebruiksvoorwerp, als zenuwenopwekker, als dansvloervuller.

Sinds Richard D. James is er, geef toe, geen jonge knoppendraaier geweest die zo geniaal uit de hoek kon komen en tegelijk zo eigenzinnig te werk kon gaan, schijt aan alles. En onderwijl een label runnen vol gelijkgestemde types, dat in ieder geval in het afgelopen jaar uitgroeide tot Must Have voor iedere dj die claimde de vinger aan de pols te houden.
 
James Holden was ooit een trancert. Iets wat je eigenlijk tegen hem zou willen gebruiken, als hij niet zelf dat verleden op meesterlijke wijze gebruikt voor een heus eigen muzikaal stempel. Luister naar Horizons, uit dat tranceverleden, en daarna naar de nimmer officieel gereleasde remix van Britney Spears' Breathe. Die Madonna-remix waar iedereen het over heeft, is maar een flauw doorslagje van wat James uithaalt met de ex-mevrouw Federline. Woorden schieten tekort, maar die opbouw, de bizarre break, die gemuteerde vocalen en dat ritme: doe er een lijst omheen en hij mag zo in het Remix Museum hangen. Beetje minimal, beetje techno, beetje trance toch ook. Trance is bij Holden weer cool, op z'n Laurentgarniers, begin jaren negentig.
 
Holden kliert de luisteraar met Quiet Drumming Interlude, een fragmentje met een gekke break en omgevingsgeluid. Later komt het fragment als sample voorbij in afsluiter Quiet Drumming. Wat wil James? Dat kopers hun eigen remix maken van Quiet Drumming? De bron prijsgeven, zoals Matthew Herbert op al zijn platen beschrijft hoe hij aan welk geluid is gekomen? Hoe leggen we dan Intentionally Left Blank uit? Track 8 op de plaat, twee nummers voor het einde, twee minuten stilte. Is het een stille ode aan vinyl, het moment waarop je de plaat zou omdraaien? Geeft James hiermee aan dat electronische muziek het best met korte pauzes kan worden beluisterd? Zou iedere electronische dansmuziekplaat gebaat zijn bij stilte? Is het ambient to the max? We weten het niet. En dat weet hij.
 
Lumpette, nog zo'n bizar stukje. Aphex Twin-achtig gekrijs, je ziet meteen de clip van Come To Daddy voor je. Eerbetoon? DJ-tool? Vullertje? Eigenlijk staan er maar vier fatsoenlijke nummers op The Idiots Are Winning. Op een album van (let op) 44 minuten. Die tracks, Lump, 10101, Cordury en Idiot, zijn niet minder dan geniale brokken elektronische muziek, gemaakt door iemand die als een veelvraat door de geschiedenis ervan is gescheurd, die daarbij enig popgevoel niet vreemd is, die ook luistert naar wat er om hem heen gebeurt (luister ook naar de fanfuckingtastische mixplaat At The Controls) en die ondertussen lacht in zijn vuistje.

Darko Esser verklaarde, nadat Holden in maart j.l. de boel op stelten had gezet in Doornroosje: "Hij heeft wel ballen". Als van een olifant, zou ik daar aan willen toevoegen. Terwijl iedereen snakt naar 44 minuten puur goud, geeft hij slechts een bouwpakket. Zonder schroevendraaier. Ga er maar aan staan. Tot dat zijn échte debuutplaat verschijnt, zit er niets anders op dan te blijven passen en meten. En te vloeken, natuurlijk.