7Column Guuz Hoogaerts: Het grootste gevaar van de vergrijzing

Monday 6 November, 2006

Eigenlijk wilde ik deze column in zijn geheel volschrijven met superlatieven over George Michael. Ik zag 'm afgelopen woensdag in Ahoy' Rotterdam en ben nog altijd diep onder de indruk. Nooit eerder hoorde ik iemand zo goed live zingen. Zo mooi van kleur (veel herfsttonen, af en toe vleugje roze), zo krachtig, zo beheerst, zo vrij, zo godverdomde goed eigenlijk. Van iedereen die er ook was, of die een van de andere twee concerten bezocht, kreeg ik gelijksoortige reacties.

Natuurlijk viel er wel wat op- en aan te merken op het concert zelf: het surplus aan ballads haalde de vaart er een beetje uit (maar wat had ik die versie van First Time Ever I Saw Your Face niet willen missen), of al die muzikanten op die stellage ècht nodig waren valt te betwijfelen en een pauze van 20 minuten is curieus (maar eigenlijk best lekker, even rustig biertje halen, plasje doen, tussenevalueren).

Ik zou in deze column opmerken dat George Michael de beste blanke soulzanger aller tijden is (die zijn beste nummers ook nog eens zelf schreef), en wijzen op recensies in bijvoorbeeld nrc.next en op oor.nl, waarin de besprekers van dienst duidelijk lieten merken met een geloofwaardigheidsprobleem te worstelen. Want Sjors Maikel, die kun je als serieus popscribent natuurlijk niet even serieus nemen. Hij schrijft namelijk hits, die vooral door meisjes en vrouwen leuk worden gevonden, grote-gemenedelermeisjes en -vrouwen zelfs, en als er iets erg is, is dat het natuurlijk wel. Noem het rockisme, noem het vooringenomenheid, noem het doof.
 
Maar afgelopen zaterdag, terwijl ik de wodka, bier en die ene tequila-teveel stond uit te plassen op het toilet van club I. te M., bedacht ik me ineens iets anders. Ik had zojuist met dj-partner J. een pot lekker ouwerwetse Ferry Maat-disco staan draaien, die redelijk aansloeg bij het publiek dat in grote getale voor headliner Tom Barman was komen opdagen. We gingen tegen het einde van de avond iets teveel in het rood qua volume, maar vooruit, het was feest, we stonden in een wat afgelegen club, dat kon wel eventjes.

Nou, dat kon dus niet. Want op pakweg 60 meter van Club I. staan hele dure koopappartementen, waar hoofdzakelijk bejaarden in bonis hun laatste dagen willen slijten. En deze grijze golf klaagt al een tijdje over I., haar programmering, haar bezoekers, haar bestaan eigenlijk. Waarschuwingen op de toiletten manen bezoekers tot stilte bij het verlaten van de club - met het dreigement dat I. na teveel klachten de feestprogrammering moet opgeven.

U kent vast meer clubs en gelegenheden waar soortgelijke waarschuwingen hangen, of waar klagende buren een normale bedrijfsvoering in de weg staan. Vaak, eigenlijk altijd, zijn die boze buren op zekere leeftijd. En hun aantal neemt maar toe. Hun bankrekening ook. De Groep Marcel van Dam, zal ik maar zeggen, wil graag in de buurt van winkels en andere voorzieningen wonen, en die liggen in het centrum van steden. Of in de onmiddellijke nabijheid daarvan. Waar ook clubs en horecagelegenheden zich vestigen. Dat botst. En dat gaat in de toekomst alleen maar harder botsen.
 
I. zal niet de eerste club zijn die vanwege boze buren de deuren moet sluiten, of moet veranderen in een dagzaak. Buren willen het na 22.00 uur muisstil hebben - behalve natuurlijk als ze zelf een feestje geven, 'maar dat moet een keer kunnen'. Nergens wordt meer met twee maten gemeten als het om geluidsoverlast gaat. De gezondheidszorg in Nederland is van dien aard dat doofheid steeds beter bestreden kan worden (zie de reclame van Beter Horen met Willeke Alberti, of die van Hans Anders), wat mij sterkt in de overtuiging dat het alleen maar erger gaat worden.

Mark my words: binnen tien jaar sluiten alle kroegen om 22.00 uur, en zitten discotheken en dansgelegenheden op afgelegen industrieterreinen. En dan? Dan vinden de boze buren weer iets nieuws om over te klagen. Dat de levendigheid weg is uit de stad. Dat het 's avonds zo doods is op straat. Zo stil. Zo unheimisch. Vroeger, jaaaaa, vroeger, toen was het tenminste leuk. Selectief geheugen, nog zo'n kenmerk van de voortschrijdende vergrijzing.