27Column Guuz Hoogaerts: De slechtste remixen ooit

Wednesday 4 October, 2006

Net als Rob, hoofdpersoon van de roman High Fidelity en tevens de tweelingbroer die ik nooit heb gehad, houd ik platenlijstjes bij. Vijf beste openingsnummers, beste albums uit 1972, beste soli, enzovoorts. Niet dat ik die lijstjes ooit opschrijf, ze zitten in mijn hoofd en worden bij tijd en wijle aangevuld en geupdated. Sinds gisteren staat met stip op 1 in mijn lijstje Slechtste Remixen Aller Tijden Armin van Buurens remix van Herman Broods Saturday Night.
 
"We invented the remix," blufte P. Diddy ooit, maar het remix fenomeen ontstond natuurlijk op Jamaica, waar al in de jaren zestig dubversies werden gemaakt van reggaenummers. Lee Perry, Mikey Dread, King Tubby; zij stonden met hun echokamers en zwaar aangezette baslijnen aan de wieg van de muzikale herverbouwing. Volgens de overlevering was het King Tubby die per ongeluk bij het kopiëren van een plaat de vocalen wegliet, en die versie veel beter vond dan het origineel.

Disco-dj's als Tom Moulton en Walter Gibbons bouwden het voorwerk van de Jamaicanen letterlijk en figuurlijk verder uit, door disconummers met bandrecorders en loops uit te bouwen tot euforische symfonieën. Was de remix aanvankelijk vooral functioneel (om een dansvloer aan de gang te houden), vanaf de jaren negentig werd het een kunst op zich - en commercieel uitgebuit.
 
Er zijn tientallen voorbeelden van artiesten wier werk aanmerkelijk beter werd toen een remixer zich ermee ging bemoeien. Ik noem er twee: Primal Scream dankzij Andy Weatherall, Cornershop dankzij Fatboy Slim. Maar toen het remixvirus dan echt volle bak was losgebroken, nam ook het aantal verbouwingen toe waarvan je zou wensen dat er een welstandscommissie was die ze kon verbieden.

Doorgaans gaat het dan om nummers die niet noodzakelijk voor een dansvloer bedoeld waren, maar die met een hoop trucage daartoe wel geschikt moesten worden gemaakt. Zoals geen liedje meer veilig is voor een coverversie - Lastige gasten over de vloer? Zet Madonna's Imagine cover eens op, bezoek zit nog voor het tweede refrein gegarandeerd in de auto naar huis - zo is voor elk nummer wel een remixer te vinden.

Waarom Saturday Night van Brood een make-over nodig had is beyond me - de openingsriff van Danny Lademacher staat dertig jaar na dato nog altijd als een huis, de stuwing in het rockliedje heeft geen vette trancesynths nodig om een vloedgolf te veroorzaken, en waarom zou je fucken met de perfecte-imperfecte vocalen van Herman?

Geldbejag, en een misplaatste poging om het jonge volkje rijp te maken voor Neêrlands enige rock 'n roll ster kan enkel de motivatie zijn geweest. Ik vrees dat Armin de opdracht 'een uitdaging' vond, maar hij had beter kunnen weigeren. De Nachtwacht van Rembrandt hoeft ook niet overnieuw te worden gedaan.
 
Voor de volledigheid mijn huidige Hele Erge Remix Top 5:
 
1. Herman Brood & His Wild Romance - Saturday Night (Armin van Buuren remix)
2. Kim Wilde - Cambodia (Paul Oakenfold remix)
3. The Smiths - This Charming Man (François Kevorkian remix)
4. Motörhead - Ace of Spades (CCN remix)
5. Queen - We Will Rock You (Rick Rubin remix)
 
Maar u kent vast nog veeeeeeeeeeel ergere remixen. De comments hieronder staan voor u open.