26DJB Report: Red Bull Music Academy Taster: Dag 1

Wednesday 19 April, 2006

Het is vroeg en fris aan de Oostelijke Handelskade op deze ochtend in april. Terwijl de banken voor de Taster naar binnen worden gesjouwd melden de eerste deelnemers zich al aan het hek. Tycho van der Feer heeft voor de zekerheid "een trammetje eerder" gepakt en is om die reden drie kwartier te vroeg. Andrea Cichecki is al om zeven uur vertrokken uit Eindhoven en mooi op tijd. Net als vorig jaar staan de deelnemers in het begin nog wat onwennig de nodige koetjes en kalfjes uit te wisselen, maar dat duurt maar even.

Tekst: Eric van den Bogaard
Foto's: Milan Vermeulen

Even later, met een kop koffie aan de bar van 11, is de sfeer al een stuk losser. Sommige mensen blijken elkaar te kennen van de platenzaak, van die keer dat ze samen hebben gedraaid of zijn elkaar al eens in de studio van een werderzijdse vriend tegen gekomen. De (muziek)wereld blijkt eens te meer een kleine en vol verwachting wordt het programma voor het komende weekend doorgenomen. De grote onbekende voor meesten is drumfenomeen Bernard Purdie, maar dat zal niet lang meer duren, want de charismatische, Amerikaanse zestiger staat zich in de aangrenzende 'lecture room' voor te bereiden voor zijn les die aanstonds zal beginnen.

Klokslag 11 uur gaat het programma officieel van start. De deelnemers nemen vol verwachting plaats op de comfortabele banken en fauteuils en grissen wat Red Bull's uit de koelingen om wakker te worden op deze zaterdagochtend. Na een introductie van de Taster door Olaf Boswijk vertelt RBMA oprichter Torsten Schmidt het een en ander over de internationale Academy. Na een korte film over de meest recente aflevering van de RBMA in Seattle is het moment aangebroken dat de 66-jarige Bernard "pretty" Purdie het lage podium mag betreden voor zijn lecture.

Vanaf moment één hangt iedereen aan zijn lippen. De ene na de andere smeuïge anekdote uit het rijke verleden van de man uit Maryland wordt opgediept, begeleid door zijn aanstekelijke lach en verstekt door zijn charme en mooie retoriek. Tussen de verhalen door wordt muziek gedraaid, waarbij Purdie betrokken was. De nummers brengen hem zichtbaar in vervoering als hij zijn ogen sluit en meewiegt op de muziek. Verder worden de meest briljante one liners te berde gebracht over zijn functie als music director slash babysitter van Aretha Franklin, zijn samenwerking met Bob Dylan en zijn rol als session-drummer op een aantal nummers van The Beatles. "Do you guys know The Monkey's? There were no Monkeys... I was The Monkey's." Naast roddelen op niveau wordt er uiteraard ook gesproken over drummen en wat een geode beat nodig heeft. Purdie demonstreert hoe je een beat meer kracht kan geven door elementen juist weg te laten en behandeld de down beat en de after beat. Hij vertelt dat je als artiest een ego nodig hebt, maar dat die ego je ook in de weg kan zitten en dat hij dat heeft geleerd door een paar keer goed op zijn bek te gaan. Natuurlijk loopt de lecture uit, maar er is niemand die dat iets kan schelen, Purdie in de laatste plaats. "What keeps me going? The ladies...I just love looking at the ladies..."

Tijdens de lunch wordt de lecture van Purdie nog eens geanalyseerd door de deelnemers onderling. Jochem Tromp heeft flink zitten meeschrijven om een aantal van de platen die tijdens de sessie werden gedraaid eens op te kunnen zoeken en ook technoproducer/DJ Vincent de Wit is erg onder de indruk van lecture nummer één om maar weer eens aan te tonen dat gevoel voor muziek universeel is en genres overstijgt.

De volgende lecture in het drukke programma wordt verzorgd door de eigenwijze Naardenaar Kid Sublime. Ondanks het feit dat hij pas 24 is legt hij veel gegrond vertrouwen aan de dag en het is duidelijk dat deze jongen precies weet wat hij wel en zeker ook wat hij niet wil. Sublime is een rustige, serieuze jongen, maar is absoluut de baas in de studio. Als hij met andere artiesten werkt vergt hij het uiterste van ze voor de ultieme take en probeert hij te zoeken naar de grenzen van hun mogelijkheden om zo samen de muziek naar een hoger plan te brengen. En net als Purdie is zijn credo: "In de studio moet koste wat kost een positieve vibe hangen.

Het is borreltijd. In de directiekamer van 11 staan wat coolers met bier en wijn en draaitafels voor een open decks sessie. Om de beurt steken de deelnemers elkaar de ogen uit met hun beste platen en de groep komt al aardig los. Om acht uur is het tijd voor om de bodem te leggen voor het avondprogramma. Voor 11 ligt een marineboot klaar die de hele groep naar de klipper voert die aan de andere kan van het IJ ligt aangemeerd. Hier zullen de deelnemers ook overnachten. Na een goed bord uiterst pittige curry frissen de deelnemers zich op en om half elf stapt het gezelschap de boot op om weer richting 11 te vertrekken.

Het is al erg gezellig in het clubgedeelte en dat is makkelijk te verklaren, want vanavond staat er een jam-sessie van Bernard Purdie, turntablist Sjam, toetsenist Jori Collignon (beiden Nobody Beats The Drum) en Leslie Kühr van Zuco 103 op de basgitaar op het programma. De verwachtingen zijn hooggespannen en al voor half twaalf is het een drukte van belang. De show die volgt moet één van de beste in de toch rijke historie van 11 zijn, een magische sessie, waarbij Purdie bewijst dat hij een showman pur sang en bovenal een geweldige drummer is. Van soul tot funk - doorspekt met electronische elementen en opzwepend scratchwerk - en weer terug gedurende een dik uur en het diverse publiek wordt volledig meegezogen door het geweldige staaltje vakmanschap dat de vier muzikanten ten toon spreiden. Het toegift is een geweldige ballad met Purdie simultaan achter de drums en de microfoon die de melancholie als een deken over het publiek uitspreid. Het is duidelijk; dit weekend kan niet meer stuk.

Olaf en Edo Salgado maken de avond vervolgens af met sterke house sets. Deelnemer Arjan van de Water kan zijn geluk niet op: "Waar hoor je dit nog tegenwoordig? Heerlijk!" Even na vieren is het weer tijd om met de groep het ruime sop te kiezen op weg naar de after party op de boot. Een deel van de groep gaat na deze vermoeiende dag meteen slapen, maar de meesten blijven nog even zitten om onder het genot van een drankje nog even na te praten en wat muziek te luisteren.

Later deze week zal het tweede deel van het report online gaan alsmede video en audio opnames van het evenenemt.