45Column Guuz Hoogaerts: Arme Tijs

Wednesday 12 April, 2006

Terwijl links van mij het vierde gratis glaasje wodka werd aangeboden, en rechts van mij twee Amsterdamse nachtdieren bij wijze van begroeting vol met elkaar op de bek gingen, zwol vóór mij het gejoel aan. Jack Undercover had zojuist bekend gemaakt dat Tiësto een Gouden Kabouter had gekregen voor de categorie Favoriete Nederlandse DJ. Tijs verscheen op het grote scherm in Paradiso. Aandoenlijk-schuchter, met wringende handjes, bedankte hij het publiek en de stemmers. Ten minste, dat denk ik, want door het gejoel was Tijs onverstaanbaar.
 
Even daarvoor was de trance koning al over de hekel gehaald met een referentie aan zijn verbroken verloving - een vriendin (?) van Monique kwam uit haar naam de Kabouter voor Meest Zielige Ex ophalen, en (zo hoorde ik later, want deze blonde miep stond niet dicht genoeg bij de microfoon om haar ook achterin te kunnen verstaan) verklaarde dat Monique dankzij een hele ris mannen al weer over de breuk heen was. Een terugblik op de GK-uitreiking van vorig jaar, waar Monique een Kabouter voor haar vriendje kwam ophalen, werd ook nog even opgeduikeld.
 
Tiësto-bashen is een leuk tijdverdrijf waar ik in het verleden graag en gretig aan meedeed, maar deze maandagavond overviel me een intens treurig gevoel. De Tröckener Kecks, een inmiddels overleden Amsterdamse rockband, schreef ooit een liedje over Kors, de drummer van The Scene (ook al zo'n rockband). Kors sloeg strak, leek op James Dean en overal waar hij verscheen hingen de chicks om hem heen. Maar, zo ontdekt de zanger van het lied, niet alle meisjes zijn verliefd op Kors. Laatste couplet:

mijn vriendinnetje Caroline
zei dat ze Kors niet meer kon zien
hij volgde haar als een hond
terwijl ze hem zo'n eikel vond
ik boog mijn hoofd en zei toen zacht:
'hij zal wel eenzaam zijn vannacht'

Precies dàt dacht ik ook, toen de so-hip-it-hurts-kliek aan de lange tafels in Paradiso Tijs uitjouwde. Ben je jarenlang 's werelds nummer 1 DJ, werk je jezelf op van een pijpenlaatje in Breda naar het Olympisch Stadion in Athene en wat krijg je? Wegwerpgebaren. Vingers in kelen. Middelvingers. En ook nog je verloving uit. En geen nummer 1 DJ meer.
 
Of Tijs 's nachts in zijn bedje van verdriet in zijn kussen bijt weet ik niet. Misschien zit hij momenteel tussen twee rondborstige schonen op de achterbank van een limo, champers in de hand, te lachen omdat hij zojuist zijn recente banksaldo heeft gezien. Maar het lijkt me wat onwaarschijnlijk. Daarvoor kwam Tijs op het scherm teveel over als een bescheiden, verlegen jongen die met zijn status eigenlijk niet zoveel raad weet. Van Ronald Molendijk hoorde ik een mooi verhaal over de jonge Tijs, die hypernerveus was voor een lokale radioshow waarin hij een paar plaatjes mocht draaien. Zweet op de bovenlip, trillende handen, ontzettend blij met de kans. Vertederend, net als de moeder van Armin van Buuren die me vertelde over Tijs, Ferry en Armin aan de eettafel in huize Van Buuren. Boefjes waren het toen, maar aardige boefjes. Ze zouden de wereld gaan veroveren met iets wat ze helemaal gek van waren, maar dat wisten ze toen nog niet.  Zou Tijs er nog wel eens aan terugdenken, aan het haast onvermijdelijke Drie Musketiers gevoel?
 
Ik stel me zo voor dat Tijs vannacht in zijn bedje ligt, zijn carrière overziet en denkt: dat Paul van Dyk, nu nummer1 op de DJ Magazine lijst, er maar flink van geniet. Dat hij op award shows óf de hoofdprijs óf de beschimpingen in ontvangst neemt. Laat mij maar lekker zakken op de lijst, het waren vier geweldige jaren. Laat mij maar eens de tijd nemen om bij te komen van die gigantische jetlag, om het produceren weer in eigen hand te nemen en nummers niet te bouwen op andermans hooks, melodieën of teksten. Laat mij maar weer eens lekker met vinyl draaien, en niet met voorgefikte mix CD's. Laat mij maar eens even met rust.