33Column Guuz Hoogaerts: Bejaardentehouse

Tuesday 28 March, 2006

Uit het verslag van Aron Friedman op de site van 3voor12 over het STRP-festival vielen mij deze twee fragmenten op: "Meer dan een uur te laat komt May eindelijk op de proppen en levert dan ook nog een weinig bijzondere set af. Als beloning voor zijn sterallures biedt 3VOOR12 deze held op sokken zijn welverdiende trofee aan."
 
En:"Maar the Wizzard, zoals zijn naam vroeger luidde, teert al jaren op dezelfde truukjes. Zo ook vanavond. Als Jeff Mills voor de duizendste keer The Bells uit zijn vervilte hoed tovert, slaat de verveling toe. Zelfs de grootste Millsfanaat moet schoorvoetend toegeven dat de beste man zijn Roland beter kan verruilen voor een rollator. Techno heeft nog nooit zo voorspelbaar geklonken."
 
Disclaimer: ik was er niet bij, maar ik denk dat Aron het heel scherp gezien heeft. In 2001 verscheen Rock 'Til You Drop van John Strausbaugh, een polemisch boek met als ondertitel "The Decline From Rebellion to Nostalgia". Overtuigend beschrijft Strausbaugh, die als babyboomer de glorietijden van Rolling Stones, Jimi Hendrix en Led Zeppelin van nabij meemaakte, het verval van de rock'n roll:  "Rock simply should not be played by fifty-five-year-old men with triple chins wearing bad wighats, pretending to still be excited about playing songs they wrote... thirty-five years ago . Its prime audience should not be middle-aged, balding, jelly-bellied dads."  Rock heeft volgens Strausbaugh haar scherpe tanden verloren, en wordt nu als drooggekookt papje geserveerd aan publiek dan wil slikken zonder kauwen.
 
Dezelfde vlieger gaat ruim twintig jaar nadat house en techno de kopjes boven maaiveld uitstaken, ook voor dance op. May en Mills reden ooit voorop, maar zijn inmiddels ingehaald door diverse generaties. Derrick May  heeft tegenwoordig een Doet-ie 't of Doet 'ie 't niet?-spelletje (op STRP was hij ook uren zoek) nodig om zijn aanwezigheid nog enige urgentie mee te geven. Waarom de goede man geen ferme schouderklop gegeven, een grote bos bloemen, en hem verder enkel op nostalgie-avondjes zijn ding laten doen?  Wat doet een dinosaurus als May, of ontslagen Kraftwerker Karl Bartos for that matter, eigenlijk op een zichzelf als vooruitstrevend en avontuurlijk festival afficherend evenement als STRP? Zo lijkt het alsof deze heren in 2006 nog van enig belang zijn. En dat is natuurlijk niet zo.
 
Wie naar de best bezochte concertenlijst van Mojo kijkt, ziet dat vorig jaar de oudjes (U2, John Fogerty, Mark Knopfler) het zeer goed deden - ook wat dat betreft doet dance niet onder voor rock. Een succesvol dance-feest of festival heeft ook een stel oudgedienden nodig om entreegelden te genereren. Wat toch een pijnlijke constatering is; dance keek altijd naar voren, nooit naar achteren. Je moet weten waar je vandaan komt, maar nog meer waar je naartoe gaat. Zwelgen in nostalgie kan heel lekker zijn, zie het recente Depeche Mode-concert. Maar Depeche Mode laat zich (niet op eigen initiatief, overigens) wel remixen door nieuwe, enthousiaste namen als James Holden en Jacques Lu Cont - niet door Derrick May of Jeff Mills.
 
Wat rock betreft mag je momenteel best stellen dat de oudjes de doorstroming tegenhouden, zalen bezet houden en ontwikkeling van jong talent frustreren  - wat dance betreft gebeurt er ondergronds genoeg om een soortgelijke conclusie te kunnen trekken. Maar het gevaar ligt wel op de loer.
 
Hoog tijd om bejaardentehouse Avondrood te openen.